نکاتی جهت عکاسی بهتر

برای زیباتر شدن عکس پارامترهایی وجود دارد که نگاهی به این پارامترها میاندازیم

عكاسی هنر نقاشی با نور است. بسیاری از علاقه مندان به هنر به سبب سهولت استفاده از دوربین های عكاسی، به این شاخه هنری گرایش بسیار نشان می دهند. تكمیل و تجهیز دوربین های مكانیكی و دیجیتالی، عكاسی را برای هر فردی آسان كرده اما با این حال در ثبت یك تصویر زیبا، خلاقیت در نوع نگاه، حرف اول می زند.
با رعایت نكاتی ساده در انتخاب كادر، توجه به نور، شناخت سوژه و دیگر مولفه ها در عكاسی، می توان عكس هایی زیبا و ماندگار را از دریچه دوربین ثبت نمود.در بخش هنری پایگاه خبری بی بی سی، پاره ای از اصول زیبایی شناسی عكس در مقاله ای آورده شده است كه قسمتی از آن را در ادامه می خوانید:اگر دوربین عكاسی از ذكاوت مغز انسان برخوردار بود، برای گرفتن عكس های خوب، كافی بود دوربین را به طرف موضوع مورد نظرمان گرفته و دكمه را فشار دهیم. اما چنین نیست.
وقتی سوژه ای نظر ما را جلب می كند، مغز ما، از میان ازدحام چیزهایی كه در اطراف آن قرار دارند، به طور خاص، به آن سوژه توجه می كند. قابلیت انطباق دید انسان با نورهای مختلف هم از جمله برتری های دیگر چشم انسان بر دوربین عكاسی است. برای اینكه عكسی كه می گیریم نیز همین رابطه را با بیننده برقرار كند، باید نكات ظریفی را در نظر داشته باشیم.عكاسی مانند هر وسیله بیانی دیگری زبان خاص خودش را دارد. آموختن این زبان به ما كمك می كند تا از طریق عكس هایی كه می گیریم، فكرها و جهان اطرافمان را بیان كنیم.در نظر گرفتن نكات زیر می تواند به ما كمك كند تا عكس های گویاتری بگیریم.

۱) نور، مهم ترین عامل در عكاسی

كلمه فتوگرافی در زبان انگلیسی یعنی «نگاشتن با نور». نور مناسب می تواند به عكس ما جان ببخشد و بالعكس؛ با این وجود، نور مستقیم سایه روشن های تند و ناخوشایندی در عكس ایجاد می كند. برای گرفتن عكس، نور غیرمستقیم بهترین است و رنگ ها را نیز زنده تر می كند.روزهایی كه ابر نازكی تندی نور خورشید را در آسمان می گیرد، صبح های زود و عصرها بهترین اوقات برای عكاسی هستند. یادمان باشد كه نور باید بر سوژه عكس ما بتابد و نه بر دوربین.

۲) سوژه جالب

انتخاب موضوع یا سوژه جالب قدم اول است. پیش از گرفتن عكس از خود بپرسیم چه چیزی ما را به موضوع مورد نظرمان جلب كرده و سعی كنیم آن را به روشنی در عكسی كه می گیریم نشان دهیم.همچنین، به یك عكس اكتفا نكرده، زوایای متفاوتی را برای نشان دادن موضوع مورد نظرمان تجربه كنیم. این كار به ما فرصت بهتری برای انتخاب بهترین عكس خواهد داد.

۳) دو قدم به جلو

همه دوربین ها قابلیت زوم كردن (طویل تر شدن عدسی دوربین) را ندارند و این كار، حتی وقتی امكانش باشد، از عمق میدان عكس می كاهد و بخش كوچكتری از آن واضح به نظر می آید.برای حذف آنچه حضورش در عكس لازم نیست، بهترین راه نزدیك شدن به موضوع است. این كار از شلوغی عكس كم كرده تاكید بیشتری بر آنچه مورد نظر عكاس است می گذارد.پیش از فشردن دكمه دوربین، چند قدم به موضوع عكس نزدیك شوید و دوباره از دریچه دوربین به آن نگاه كنید. اگر آنچه مورد نظر شماست بخش عمده عكس را پر نكرده، باز هم جلوتر باید رفت.

۴) كادر عكس

این انتخاب كه چه چیزهایی را در عكس جا دهیم و چه چیزهایی را حذف كنیم یكی از مهم ترین عوامل در موفقیت عكس ماست. پنجره مستطیل شكل دوربین كه از آن به جهان نگاه می كنیم كادر عكس ما را تشكیل می دهد. پیش از گرفتن عكس، با نگاهی به آنچه در این كادر قرار گرفته، می توانیم آنچه را برای بیان عكس لازم است حفظ و آنچه را اضافی است حذف كنیم.حركت دادن دوربین، تغییر فاصله ما با سوژه عكس و تغییر جای سوژه در صورت امكان، محتوای این كادر را تغییر می دهد.

۵) زمینه پشت عكس

زمینه شلوغ پشت عكس را در زبان عكاسی می شود به هیاهویی تشبیه كرد كه مانع رسیدن صدای ما به گوش مخاطب می شود. تغییر جای دوربین می تواند این پس زمینه را تغییر دهد. آرام بودن این پس زمینه به بیننده فرصت می دهد با تمركز بیشتری به موضوع عكس نگاه كند.

۶) كمپوزیسیون یا هم چینی

آنچه از پنجره دوربین می بینیم عكس نهایی ما را تشكیل می دهد. آیا اجزای عكس ما با دقت كنار هم چیده شده اند؟
كمپوزیسیون یا هم چینی در عكس را می توانیم به دستور زبان تشبیه كنیم. اگر كلمات ما با نظم در كنار هم قرار بگیرند، بیان ما روشن و مفهوم خواهد بود.رابطه بین اجزای عكس، كمپوزیسیون عكس را می سازد. این رابطه باید چنان باشد كه منظور ما را از گرفتن عكس به روشنی بیان كند.
مركز عكس همیشه بهترین محل برای قرار دادن موضوع نیست. با حركت دادن دوربین می توانیم بهترین كمپوزیسیون را كشف كنیم.

۷) وضوح در عكس

آنچه در یك عكس واضح یا فوكوس باشد نگاه بیننده را به خود می كشد. عكاس با واضح نشان دادن عناصر عكس به بیننده می گوید «اینجا را نگاه كنید».
در بیشتر دوربین های عكاسی دیجیتال كه همه چیز اتوماتیك انجام می شود، نقطه وضوح در مركز تصویر قرار گرفته و اگر موضوع مورد نظر شما در گوشه عكس قرار بگیرد از وضوع كمتری برخوردار خواهد بود.برای حل این مشكل، می توانید:
▪ با قرار دادن سوژه در وسط كادر، دكمه گرفتن عكس را تا نیمه فشار دهید و نگه دارید.
▪ با این عمل سوژه شما واضح شده می توانید آن را هر كجای كادر كه بخواهید قرار دهید.
▪ حالا دكمه را كه در نیمه راه نگه داشته اید تا انتها فشار داده عكس را بگیرید.
این قاعده شامل همه عكس ها نمی شود. گاهی مبهم بودن به بیان موضوع عكس كمك می كند.

۸) عمق عكس

آنچه در عكس ما به وضوح دیده می شود عمق عكس را تشكیل می دهد. این عمق به ما امكان می دهد تا بخش هایی از جهان اطرافمان را، كه از سه بعدبرخوردار است، در یك عكس، كه تنها دو بعد دارد، نشان دهیم.نور از عوا مل اصلی ایجاد عمق در عكس است. در نور زیاد، دریچه ورودی دوربین مانند چشم گربه در روز تنگ می شود.
این شرایط وضوح بیشتری در عكس ایجاد می كند.چیدن اجزای عكس به صورتی كه بعضی نزدیك تر به دوربین و بعضی دورتر باشند نیز به عكس ما عمق بیشتری می دهد. عدسی های بلند (زوم) از عمق عكس می كاهند و عدسی های كوتاه با میدان دید وسیع تر (واید انگل) به آن می افزایند.از كارتیه برسون، یكی از بهترین عكاسان جهان، نقل شده كه گفته است «عكاسی یعنی طوری به جهان نگاه كنیم كه گویی اولین بار است آن را می بینیم.»

توسط : admin | تاریخ : 1395/03/13 | نظرات

ترفندهای عکاسی مستند و خیابانی

در عكاسی، خلاقیت یك فرآیند سریع و لحظه ای است، یك فوران است، یك عكس‌العمل است. گذاردن دوربین در خط آتش چشم ها، و ربودن لحظه با این جعبه كوچك هر زمان كه صحنه ای شما را متحیر ساخت، قاپیدن لحظه در میان هوا، بدون كلك، بدون اینكه فرصت دور شدن به آن بدهید. انگار یك نقاشی خلق می كنید، در هر همان دم كه عكسی را می‌گیرید."
این روزها مرا بیشتر بخاطر عكسهای منظره‌ام می‌شناسند، ولی من كارم را بصورت یك عكاس مستندنگار و فتوژورنالیست شروع كردم. این دوره عمدتا بین دهه ۶۰ تا ۷۰ بود. اخیرا دوباره به عكاسی در خیابان بازگشته‌ام و سعی در كشف مجدد این جنبه از عكاسی دارم.

● عكاسی خیابانی و حریم خصوصی

عكاسی خیابانی مستلزم نزدیك شدن به مردم است، غالبا خیلی نزدیك. برای این كه در چنین شرایط عكاسی موفق باشید شما باید در صحنه باشید، جزئی از آن، نه یك ناظر دور، و این بدان معنی است كه با لنز واید عكاسی نمایید، لنزی كه حداكثر ۵۰ م.م. باشد. با یك لنز زاویه باز شما یك شریك در صحنه هستید و با تله فتو در بهترین حالت یك ناظر و در بدترین حالت یك فضول محسوب می‌شوید.
عكاسی به این طریق به معنی وارد شدن در حریم خصوصی معمول مردم است. به همین خاطر مكانهایی مانند خیابانهای شلوغ شهرهای بزرگ، میان راهها، كارناوالها، رژه‌ها و نظایر آن مكان‌های مناسبی برای این نوع عكاسی هستند.
آموزش عکاسی
هر چه شلوغی بیشتر باشد، محدوده حریم خصوصی افراد كوچكتر می‌شود. هر چند حریمی را كه فرد برای خودش محفوظ می‌داند و انتظار دارد دیگران رعایت كند تا حد زیادی به فرهنگ هر جامعه بستگی دارد. در بعضی از كشورها بیشتر از سایر جاها مردم بصورت عادی در انظار عمومی می‌ایستند، صحبت می‌كنند و بیشتر هم را در آغوش می‌گیرند. اما قوانین ننوشته عمومی همه جا حاكم است.
در یك نمایشگاه، در میان راه یك كارناوال، در یك اتفاق ورزشی، رژه، كنسرت یا مراسم عمومی، نیاز مردم به حریم شخصی و بنابر این به تنهایی كاهش می‌یابد. سطح تحریك احساسات نیز در این گونه وقایع بالاتر است كه باعث كاهش احساس نیاز به حریم بیشتر می‌شود. در بیشتر این موقعیت ها مردم سرگرمند و بنابر این راحت‌تر با موضوعات مختلف برخورد می‌كنند.
بدترین وضعیت شلوغی را می‌توان یك آسانسور پر از جمعیت تصور كرد. مردم در فضایی كوچك به صورت شانه به شانه با غریبه‌ها ایستاده‌اند. در چنین شرایطی شاید گرفتن عكس یك تعرض غیر قابل تصویر باشد، هر چند كه انجام آن عملا غیر ممكن هم نیست.
اطلاع از چنین موضوعاتی برای عكاسی خیابانی موثر و جالب بسیار مهم است. اگر دوربین را در صورت كسی بگیرید كه تنها روی نیمكت خالی یك پارك در حال مطالعه است، به احتمال زیاد با برخوردی خشن روبرو خواهید شد. اما می‌توانید خیلی راحت به كسی كه در میان یك جمعیت در حال تماشای بازی فریزبی كودكان است حتی نزدیكتر از موقعیت قبلی شوید.
فرض كنید از میلیونها كارمند در كنار هم در حال كار پشت ماشین تحریرشان، یك عكس اتفاقی می‌گیرید، این عكس اگر خیلی lممتاز و عالی نباشد، حداقل یك عكس جالب خواهد بود. اما چه چیزی برای گفتن دارد؟
من فكر می‌كنم برای اینكه یك عكس خیابانی موفق باشد باید چیزی در صحنه بصورتی معنادار با عكاس حرف بزند، حتی اگر چیزی باشد كه فوری هم آشكار و قابل تشخیص نباشد. عكاسی خیابانی موثر بیان یك داستان در یك عكس است، نه فقط ثبت ساده چیزی كه در زمان و مكان مشخصی وجود داشته است.

▪ عكاسی از كودكان در جمع

این دختر كوچك مقابل پنجره یك فروشگاه عروسك در فلورانس استالیا ایستاده بود. وادین كودك دقیقا پشت سر او ایستاده بودند و من همراه همسرم به سمت آنها قدم می‌زدم. قبل از بالا بردن دوربین به سمت چشمم لبخندی به والدین كودك زدم و آنها هم در جواب به من لبخند زدند. ما جذابیت آنچه را كه می‌دیدیم تشخیص دادیم. بعداز گرفتن چند عكس، دوباره به هم لبخندی زدیم و به راه خودمان ادامه دادیم. اگرمن با همسرم نبودم نمی دانم عكس العمل آنها نسبت به من همینطور بود یا نه.
به این جنبه از عكاسی خیابانی با احتیاط نزدیك شوید. عكاسی از دختری كوچك كه روی شانه پدرش نشسته است یك موضوع است و عكاسی از یك كودك تنها در یك مكان عمومی هم موضوعی كاملا متفاوت است. "جان برانلو" كه یك عكاس خیابانی حرفه‌ای است به من نصیحتی كرد، گفت در نظر بگیر اگر دختر كوچك شما یك روز خانه بیاید و بگوید پدر، امروز یك مرد در پارك عكس مرا گرفت، چه فكری می‌كنید.
نکات عکاسی

▪ چه تجهیزاتی لازم است؟

براحتی می توان گفت از هر دوربین قابل حملی می‌توان استفاده كرد. ولی از روی تجربه می توان گفت كه دوربین‌های رنج فایندر بدلایل مختلفی ارجحیت دارد. این دوربینها بخاطر اندازه كوچك‌تر و قیافه خاص‌شان كه در دید غیر عكاسان چندان جدی به نظر نمی‌رسند بهترند. مثلا به كسی كه یك دوربین Nikon F۵ با لنز ۷۰-۲۱۰mm Zoom در دست دارد عكاس حرفه‌ای می‌گویند، ولی كسی كه یك Leica M۶ با لنز ۳۵mm دارد را چندان جدی نمی‌گیرند.

تجهیزات عکاسی
البته در این نوع عكاسی بیشتر روی دست عكاسی می‌شود و دوربین‌های رنج‌فایندر با بخاطر اینكه آینه متحرك و مكانیزم‌های مربوطه را ندارند، معمولا قادر به گرفتن عكسهایی شارپ‌تر در سرعت‌های یكی دو گام پایین‌تر شاتر نسبت به SLR ها هستند.
بخاطر نیاز به تغییر فاصله سریع نسبت به سوژه برای تغییر پرسپكتیو، در اختیار داشتن چند انتخاب برای لنز مهم است. بهترین راه برای تغییر سریع لنز این است كه مجبور به تعویض لنز نباشید! این یعنی یك بدنه دیگر همراه داشته باشید. بدنه كوچك و سبك رنج فایندرها در این مورد نیز بسیار كمك می كند.
برای انتخاب لنز من همیشه از لنزهایی با فاصله كانونی ۲۸ م.م.، ۳۵ م.م.، و ۵۰ م.م. برای عكاسی خیابانی استفاده می‌كنم. لنزهای با فاصله كانونی بلندتر به ندرت بكار می‌آیند. لنز وایدتر مانند ۲۱ م.م. یا ۲۴ م.م. یا حتی ۱۲ م.م. یا ۱۵ م.م. نیز می تواند دیدی خاص برای عكس ایجاد گندف ولی كم استفاده است. استفادهاز لنزهایی چنین واید روی دوربین های رنج فایندر نتیجه معكوس داردف چون این دوربینها برای استفادهاز چنین لنزهایی نیاز به یك منظره یاب كمكی دارند. هر چند همانند عكس چرخ و فلك كه در بالا دیدید، ممكن است نتیجه كار ارزش تحمل سختی و تلاش بیشتر را داشته باشد.
(نگارنده در مورد نوع فیلم هم توضیحاتی ارائه داده بود، ولی بخاطر كمتر استفاده شدن از نگاتیو در این دوره زمانه این بخش از توضیحات از اصل مقاله ترجمه نشد. با توجه به توصیه‌ نگارنده در مورد نوع فیلم، می توان بصورت معادل استفاده از ایزو‌های بالای ۴۰۰ تا ۱۶۰۰ و نیز استفاده از افكت‌های سیاه و سفید و رنگی مختلف را برای شرایط مختلف توصیه نمود.)

▪ دوربین‌های جیبی

همانند هر نوع عكاسی، در این نوع نیز وسایلی ایده‌ال برای عكاسی وجود دارد كه ذكر شد و وسایلی نیز هستند كه می توانند فرصت‌ساز باشند. در حالی كه شاید بیشتر عكاسان خیابانی موافق باشند كه شاید دوربین‌های سری M لایكا بهترین وسیله برای این نوع عكاسی هستند، ولی با یك دوربین جیبی با كیفیت نیز می توان بخوبی دراین زمینه كار كرد. این دوربینها لنزهای قابل تعویض یا سریعی ندارند، اما با دوربینهای امروزی براحتی می توان با f/۲.۸ و فاصله كانونی ۲۸ یا ۳۵ م.م. با ایزو ۴۰۰ عكسهای بسیار خوبی با این دوربینها تهیه نمود.

خرید دوربین عکاسی
من دریافته‌ام كه در هنگام سفر با قرار گرفتن در یك فضای نا آشنا ادراكات من قوی‌تر شده و فرصت‌های عكاسی بهتری را می توانم پیدا كنم.
این صحنه وقتی درایستگاه كلافام در حومه لندن منتظر ترن بودم نظر مرا بخود جلب كرد. من در حال رفتن به یك قرار ملافات برای نهار بودم و برای عكاسی كردن از قبل برنامه‌ریزی نكرده بودم. اما این صحنه پسر مدرسه‌ای كه در افكارش غوطه‌ور شده بود نظر مرا بخود جلب كرد. یك دوربین كامپكت Ricoh GR۱s در جیب داشتم و به واسطه همین دوربین چند ثانیه بعد چنین عكسی را در اختیار داشتم.

● فنون عكاسی

مرموز نباشید. یك كیف دوربین بزرگ كوله‌ای عجیب و غریب همراه نبرید. یك كیف شانه‌ای كوچك كه اندازه بدنه دوربین و لنز و تجهیزات ضروری جا داشته باشد كافی است. لباسی ساده و غیر فاخر بپوشید. لباسی شبیه به مردمی كه می‌خواهید عكس‌شان را بگیرید بپوشید. دوربین‌تان را مخفی نكنید. بصورت مرموز و مخفیانه عكس نگیرید. از فاصله دور با لنز تله دردكی عكس نگیرید. یك ناظر یا سرك كش نباشید، بلكه در متن ماجرا مشاركت كنید.
یك روش كه من هنگامی كه با یك موقعیت مناسب برای عكاسی برخورد می‌كنم، استفاده می‌كنم این است كه به سمت آن سوژه می‌روم و مشاهده می‌كنم و با او مشاركت می كنم. دوربین را به چشمم نزدیك می‌كنم و نور را چك می‌كنم و فوكوس را تنظیم می‌كنم، سپس آن را پایین می‌آورم و از گردن یا بازویم آویزان می‌كنم. هرگز مخفی نمی كنم كه دارم عكاسی می‌كنم. سپس وقتی دیدم كه تركیب مناسبی برای عكاسی ایجاد شده است، دوربین را مقابل چشمم برده و شروع به عكاسی می كنم. با این روش من برای بهترین لحظه عكاسی آمادگی لازم را دارم و كسی ناگهان از اینكه می‌بیند من دارم عكس می‌گیرم متعجب نمی‌شود.
حالات مردم بسیار سیال است و فرصتهای تركیبی موقعیت‌های مختلف معمولا بسیار متغیر است. شكار لحظه مناسب بخصوص وقتی بیش از یك نفر در كادر است به سختی كار یك عكاس ورزشی در عكاسی از یك حركت لحظه‌ای ورزشی است. تا هنگامی كه اتفاق مورد نظر فروكش نكرده به عكاسی ادامه دهید. تا جایی كه می‌توانید عكس بگیرید. نگران فیلم نباشید (م. البته با دوربینهای دیجیتال دیگر از این لحاظ نگرانی وجود ندارد.)
نهایتا این كه لبخند بنید. همیشه لبخند بزنید. اگر كسی دوست نداشت عكسش را بگیریدف عكس نگیرید. اگر كسی از جلوی دوربین فرار كرد، به حریم شخصی‌اش احترام بگذارید و سعی نكنید به هر كلكی دشه از او عكس بگیرید. لبخند بزنید و سعی نمایید شوخ باشید.

توسط : admin | تاریخ : 1395/03/08 | نظرات

سوالات رایج عکاسان آماتور

پیش از برداشتن دوربین ، کادربندی و فشار شاتر باید فکر کنید . باید فکر کنید که برای چه می خواهید این سوژه را ثبت کنید . شاید بگویید تاکنون بدون فکر ، عکس های بسیاری گرفته اید که زیبا هم از آب در آمده اند . آنها الله بختکی بوده اند و شاید دوباره تکرار نشوند اما با پرسیدن سوال های زیر پیش از عکاسی ، می توانید در عکاسی یک قدم جلوتر بایستید و تعداد عکس های زیبایی خود را بیشتر کنید.


با این عکس چه می خواهید بگویید ؟

این سوال در عکاسی بسیار مهم است. اگر بدانید قصد شما از گرفتن عکس موردنظر چیست، بسیار بهتر زاویه و کادر بندی و نور را در جهت مناسب تنظیم می کنید. سوالی که در این مورد باید بپرسید این است : چرا این عکس را می گیرم ؟ با این عکس چه داستانی می خواهم نقل کنم ؟ آیا می خواهید احساسات لحظه موردنظر را ثبت کنید ؟ آیا قرار است این عکس را با کسی بدهید ؟ آیا این بخشی از عکس های دنباله دار است ؟

داستان سوژه یکی از مهم ترین مسایلی است که باید پیش از عکاسی در ذهن پروراند


نقطه کانونی این عکس کجاست ؟

پیش از کادربندی باید بدانید چه بخشی از آن قرار است در نظر بیننده خودنمایی کند. بدانید نقطه کانونی عکس چیست و می خواهید با این عکس دقیقا کدام بخش از سوژه را به مرکز توجه تبدیل کنید. نقطه کانونی می تواند، انسان، ساختمان، کوه، گل یا ... باشد. برای ایجاد نقطه کانونی می توانید از فوکس، بلور کردن، اندازه، رنگ و ... کمک بگیرید.


چه چیزی به نقطه کانونی لطمه می زند ؟

پس از تعیین اینکه چه چیزی قرار است نقطه کانونی عکس شما بشود باید به اطراف چشم بیندازید و ببینید آیا چیزی هست که باعث از بین رفتن توجه ها از نقطه کانونی شود؟ اگر این گونه است باید آنها را از کادر بیرون کنید. نقطه کانونی عمق بسیاری به عکس می تواند ببخشد اما شاید لازم باشد جای خود به عنوان عکاس را تغییر دهید تا برجستگی لازم را به سوژه ببخشید. به این نکته توجه داشته باشید شاید کادر شما دو نقطه کانونی داشته باشد. بنابراین بهتر است آن را در دو عکس متفاوت ثبت کنید. به این ترتیب، عکس تاثیرگذاری بیشتری خواهد داشت.


در زمینه یا جلوی سوژه چه چیزهایی قرار دارند ؟

یکی از رایج ترین مشکلاتی که به زیبایی عکس های دیجیتال لطمه می زند، پس زمینه عکس ها است. هنگام عکاسی به همه اطراف و پشت زمینه توجه کافی داشته باشید تا مسایل اضافه در عکس ثبت و باعث بی ارزش شدن عکس نشوند. برای محو زمینه باید روی سوژه فوکوس کنید تا حد امکان پس زمینه آن بلور و تار شود.


آیا به اندازه کافی نزدیک هستم ؟

یکی دیگر از اشتباهات رایج در عکاسی دیجیتال این است که سوژه در وسط تصویر بسیار کوچک است. بهتر است همیشه کادر را با سوژه خود پر کنید تا پویایی و زیبایی بیشتری به عکس ببخشید. برای این منظور باید خودتان هم به سوژه نزدیک شوید یا نقطه کانونی بلندتری به عکس بدهید که تاثیر نزدیکی را داشته باشد.


منبع نور کجاست ؟

همیشه به نوری که روی سوژه می تابد توجه داشته باشید. بدون نور کافی جزئیات و شفافیت عکس را از دست می دهید. برای بهبود نور می توانید میزان ISO (حساسیت نوری) یا سرعت شاتر را به صورت دستی تنظیم کنید. البته این دستکاری ممکن است به عکس های تیره و نویز دار منتهی شود. بهترین کار توجه به منبع نور و این نکته است که آیا نور کافی برای سوژه وجود دارد یا باید از نورهای مصنوعی همچون فلاش استفاده کنید.


آیا کادر من درست است ؟

برای عکاسی زیبا باید به کادر خود توجه ویژه داشته باشید. باید همیشه در مسیر و مماس با افق، ساختمان، چهره یا ... کادربندی کنید. اگر کادر شیب داشته باشد همه زیبایی عکس از بین می رود و در انتهای یک عکس بی فکر و پر از اشکال روی دست شما می ماند. پیش از عکاسی، همه زوایای سوژه را در نظر بگیرید. همیشه این سوال را از خود بپرسید آیا دوربین را درست در دست گرفته ام؟ آیا خط افق با کادر من همخوانی دارد؟


از چه زوایای دیگری از این سوژه می توانم عکاسی کنم ؟

اگر ۱۰ نفر با ۱۰ دوربین دیجیتال را رو به روی سوژه ای واحد قرار دهیم، هر ۱۰ نفر از یک زاویه از سوژه عکاسی می کنند. این درست نیست. کمی خلاقیت به خرج دهید. به اطراف توجه کنید و ببینید آیا می توان از زوایای دیگری هم عکس های زیبا از سوژه خلق کرد؟ لازم نیست همیشه عکس های استانداردی که همه از عهده ثبت آنها بر می آیند، بگیرید. زوایای خلاقانه، متفاوت و زیبای سوژه را پیدا و آنها را ثبت کنید.


در دست گرفتن دوربین به شکل دیگر چه تاثیری روی عکس دارد ؟

بیشتر عکاس ها عادت دارند بیشتر مواقع دوربین را در حالت های ثابت همچون افقی، منظره یا پرتره در دست می گیرند. این کار هیچ اشکالی ندارد. اما با تغییر حالت دوربین نیز می توان عکس های زیباتری خلق کرد. مثلا گاهی برای ایجاد تصویر تاثیرگذارتر، بد نیست دوربین خود را خم کنید، بچرخانید یا زاویه دار عکاسی کنید.


بیننده به چه قسمت عکس توجه خواهد کرد ؟

این سوال شاید به نقطه کانونی عکس مرتبط باشد. اما باید بدانید بیننده عکس فقط به یک نقطه توجه نمی کند و ممکن است شکل یا رنگ عکس را دنبال کند و به عناصر دیگری در عکس برسد که برایش جالب هستند. بنابراین، باید بدانید عناصر بصری و ظاهری نیز در جذابیت بیشتر عکس تاثیر بسیاری دارند

توسط : admin | تاریخ : 1394/08/17 | نظرات

از هنر سلف پرتره تا عکاسی سِلفی

از هنر سلف پرتره تا عکاسی سِلفی که امروزه در شبکه های اجتماعی شاهد آن هستیم ، راه درازی طی شده است . چگونه عکس های سِلفی امروزی متولد شد ؟

آغاز سلف پرتره خیلی قبل تر از عکاسان، به نقاش ها بازمی گردد . داوینچی، تصاویری از خودش کشیده است. در نقاشی های میکل آنژ در کلیساها هم تصاویری از خودش به چشم می خورد. یا رافائل، در مدرسه افلاطون خودش را هم به تصویر درآورده است .

رامبراند ، نقاش دیگری است که از خودش در لباس های مختلف که هر کدام از این لباس ها یک نشانه است، نقاشی کشیده . بعدها در قرن بیستم نقاشان بیشتری مانند ونگوگ، پیکاسو، پل گوگن، سزان و... به سلف پرتره روی آوردند. وقتی دوربین عکاسی اختراع شد، جریان سلف پرتره تغییر کرد. در ابتدا پرتره نگاری مختص طبقه اشراف و فئودال ها بود، اما با رشد عکاسی، عکاسان به پرتره نگاری از مردم روی آوردند. وقتی عکاسی از دیگران به وجود آمد، طبیعتا عکاسی از خود هم مطرح شد. بعدها وقتی کوداک، دوربین کوچک تولید کرد، عکاسی برای همه امکان پذیر شد، بنابراین بسیاری توانستند از خودشان و از دیگران عکاسی کنند. سال ها بعد وقتی دوربین دیجیتال و تلفن های همراه دوربین دار عرضه شد، دقیقا همان اتفاق ابتدای قرن بیستم تکرار شد، یعنی عکاسی نسبت به قبل فراگیرتر شد. با فراگیر شدن عکاسی، سلف پرتره هم بیشتر شد.

چرا سِلفی این قدر مد شد ؟

همین که شرکت هایی مانند اپل، سامسونگ و غیره دوربین جلویی (وب کم) روی گوشی قرار می دهند که می توانید هنگام عکس گرفتن از خود، خودتان را در صفحه نمایش آن ببینید، به این معنی است که امکاناتی در اختیار شما قرار می دهند تا به خود بیشتر توجه کنید. از همه مهم تر، مد شدن این پدیده، ربط زیادی به شبکه های اجتماعی و اینترنت دارد، زیرا دیگر مانند قبل نامه نمی فرستید. وقتی در مسافرت، ماموریت یا جایی دورتر از خانواده و دوستان هستید، دائم از خودتان عکس می گیرید تا به خانواده و دیگران بگویید من حالم خوب یا بد است و به اعتقاد من عکاسی سِلفی، یک نوع مستندنگاری است، مثل عکس شناسنامه که مستندترین عکس در نظر گرفته می شود. یک بخش دیگر عکاسی سِلفی، دادن اطلاعات است، یعنی فرد ناخودآگاه اطلاعاتی در اختیار بیننده قرار می دهد که کجاست، چه کار می کند، سالم است و چیزهایی از این قبیل. یک بخش ماجرا عکس هایی است که به خصوص در فیس بوک دیده می شود که جلوی آینه و در پوزیشن های مختلف می گیرند و بسیار مد شده است. اینجا نقش شبکه های اجتماعی است که پررنگ می شود و خیلی هم به دوربین و تلفن همراه ربطی ندارد. این عکس ها به درد مجلات، روزنامه ها و استفاده های رسمی نمی خورد بلکه این شبکه های اجتماعی هستند که به این پدیده دامن می زنند. برای من بسیار جالب است که بیشتر این عکس ها، جلوی آینه گرفته می شود، یعنی جایی که آدم ها خودشان را در آن نگاه می کنند که اگر عیبی یا ایرادی دارند خودشان را مرتب کنند. درواقع شخصی ترین جایی که می توانیم خودمان را ببینیم، آینه است و آنها از این آینه استفاده می کنند تا عکس بگیرند و برای همه منتشر کنند.

عکس های سِلفی در عکاسی حرفه ای چه اهمیتی دارند؟

اینکه دسترسی آسان و باکیفیت برای همه به وجود آمده، نه تنها روی هنر عکاسی بلکه روی عکاسی خبری نیز تاثیر گذاشته است. به عنوان مثال هیچ عکاس حرفه ای از انفجارهای مادرید عکس نداشت، چون نیروهای امنیتی اجازه ورود به عکاسان حرفه ای نمی دادند. عکس هایی که از چنین وقایعی در اینترنت منتشر می شوند، همه با تلفن همراه یا دوربین های بسیار کوچک توسط مردمی که خودشان در صحنه حضور داشته اند، گرفته شده اند. این موضوع روی عکاسی خبری و مستند تاثیر می گذارد.

چند نکته برای گرفتن سِلفی بهتر به مخاطبان بگویید؟

مهم ترین نکته نور است. ما به فتوگرافی ، عکاسی می گوییم درحالی که فتو که ریشه لاتین دارد به معنای نور است بنابراین برای داشتن یک عکس خوب، نور خوب مهم است. حواستان باشد در چه نوری عکاسی می کنید. زاویه دوربین هم بسیار مهم است. خیلی ها از پایین از خودشان عکاسی می کنند که جذاب نیست، چون پرسپکتیو به هم می ریزد و سر کوچک به نظر می آید. در ضمن در مکان هایی مانند سرویس بهداشتی هم عکس نگیرید. آینه و چیزهای رفلکسی عجیب و غریب در سطح شهر زیاد است، بهتر است از آنها استفاده کنید

توسط : admin | تاریخ : 1394/08/17 | نظرات

تایم‌ لَپس چیست؟

دوربین‌هایی که گزینه‌ی تایم‌لَپس را در نظر گرفته‌اند امکان این را دارند تا با وارد کردن اطلاعات به صورت خودکار با یک توالی زمانی و فاصله مشخص میان هر نوبت ، عکس بگیرد.
به عنوان مثال از یک دوربینی که بر روی سه‌پایه قرار گرفته شده و در حالت تایم‌لَپس است می‌توان برای عکاسی از باز شدن یک گل و یا لانه‌سازی یک پرنده استفاده کرد . بعضی از انواع دوربین‌ها گزینه‌ی تایم‌لپس را در تنظیمات خود دارند و البته باقی دوربین‌ها هم با قابلیت اتصال دستگاه کنترل از راه دور و یا اتصال دوربین به کامپیوتر و استفاده از نرم‌افزار مخصوص این کار امکان عکاسی تایم‌لپس را فراهم می‌کنند.

توسط : admin | تاریخ : 1394/08/17 | نظرات

عکس های پرتره را چگونه بگیریم ؟

بیشتر مردم از اینکه عکس های پرتره زیبایی داشته باشند لذت می برند.  خیلی ها دوست دارند زیبایی چهره اطرافیان را در قالب عکس های زیبا به تصویر بکشند . به همین دلیل ، چند نکته ساده برای ثبت پرتره های زیبا را برایتان نام برده ایم شاید به کارتان بیایند

سادگی

بکگراند شلوغ می تواند زیبایی چهره سوژه را از میان ببرد. باید سعی کنید تا حد امکان پس زمینه پرتره خالی باشد. در ضمن، بهتر است تا حد امکان از نورهای طبیعی استفاده کنید و از نورهای مصنوعی همچون فلاش دوربین دوری کنید مگر اینکه مجبور شوید.

آماده سازی

نباید سوژه خود را خیلی منتظر بگذارید به همین منظور بهتر است از قبل موقعیت موردنظر خود را تعیین کنید. اگر در استودیو می خواهید عکاسی کنید، دوربین و نور را از پیش آماده کنید. پیش از آمدن سوژه می توانید چند عکس آزمایشی بگیرید تا سوژه خیلی منتظر نماند.

ترکیب بندی

بسیار مهم است که اصول و قواعد لازم را رعایت کنید. به طور مثال، یکی از این قواعد از پیش تعیین کردن ترکیبات عکس است که شامل تعیین نقطه کانونی، مرکز توجه یا ... در عکس است.

در عکاسی پرتره، نخستین نقطه توجه، چشم ها هستند. سعی کنید چشم های سوژه را در مرکز کادر خود قرار دهید. برای این منظور می توانید کادر را به طور ذهنی شبکه بندی کنید. مثلا دو خط خط عمودی و دو خط افقی روی سوژه بکشید و آن را به ۹ قسمت مساوی تقسیم کنید. چهار ضلع مربع مرکزی می تواند بهترین نقطه کانونی عکس باشد.

برای کادربندی درست باید زیاد تمرین کنید. البته باید به این نکته هم توجه داشته باشید که گاهی ممکن است قراردادن سوژه در گوشه یا در سمت راست و چپ کادر بیشتر از مرکز، جلب توجه کند. این مساله را باید با تمرین زیاد متوجه شوید و کاملا حسی است.

توجه به چشم ها

تماس مستقیم با چشمان سوژه تاثیر شگرفی در گیرایی عکس دارد. اینکه از سوژه بخواهید به عکس خیره شود می تواند نوعی حس ارتباط با بیننده برقرار کند که به جذابیت عکس می افزاید. البته، نگاه کردن به چیزی غیر از لنز دوربین نیز باعث رمزآلود شدن عکس و جذب مخاطب می شود.

همچنین می توانید از سوژه بخواهید تا به نقطه ای که در کادر موجود است نگاه کند تا راوی داستانی از طریق عکس باشید.

پرسپکتیو

در عکاسی پرتره بیشتر مواقع طوری کادر بسته می شود که هم قد چشم های سوژه باشد. اما با بازی با دوربین و تغییر زاویه می توان پرسپکتیو زیبا و استعاری به عکس بخشید. به طور مثال، از بالا یا از پایین از سوژه عکس بگیرید تا درک و تعبیر بیننده را تغییر دهید. البته این کار باید به گونه ای انجام شود که به زیبایی عکس لطمه ای وارد نکند.

تنظیم نور

تنظیم نور روی سوژه اهمیت بالایی دارد. با نور می توان سیاه رخ، نور زمینه و نور کجتاب تنظیم کرد تا فضای عکس تغییر کند. با این کار می توان نکاتی از عکس را مخفی و مواردی را بولد کرد.

حرکت

وقتی برای سوژه پوز (نحوه قرارگیری) خاصی تعیین می کنید، عکس حاصله بسیار غیرطبیعی است. برای داشتن پرتره های زیباتر و طبیعی تر می توانید هنگامی که سوژه مشغول صحبت یا در حالت طبیعی خود ایستاده است از او عکاسی کنید. این مساله هنگام عکاسی از کودکان نتیجه بسیار خوبی دارد.

لوازم جانبی

باید وسایل یا امکاناتی برای عکس مهیا کنید که هم باعث زیبایی عکس می شود و هم خودشان به تنهایی زیبا هستند تا نظر بیننده را جلب کنند.

کلوزآپ

با نزدیک شدن به سوژه می توان عکس های زیبایی ثبت کرد. در کلوزآپ می توان با زوم روی صورت، دست یا پا حرف های زیادی گفت و داستان متفاوتی تعریف کرد.

پوشاندن

با پوشاندن بخشی از چهره سوژه و تاریک کردن آن، می توانید نظر بیننده را به بخش باقی مانده جلب کنید.

عکاسی پیاپی

با گرفتن چندین عکس پشت سر هم از سوژه می توانید بهترین و زیباترین آنها را انتخاب کنید. این ایده هنگام عکاسی از سوژه در حال حرکت، کار کردن یا بازی کردن بسیار کاربرد دارد

توسط : admin | تاریخ : 1394/08/16 | نظرات

شارپ ترین لنز های نیکون


اقای Fabrizio Belardetti عکاس ایتالیایی در تازه ترین مطلب خود 16 لنز نیکون را بر اساس sharpness مقایسه کرده است

نتیجه این مقایسه:
AFS 300 2.8 VRII
AFS 70-200 2.8 VRI
AFS 70-200 2.8 VRII
AFD 200 4 Micro
AFD 135 2 DC
AFS 105 2.8 Micro
AFS 85 1.4
AFD 85 1.4
PCE 85 2.8
AFD 60 2.8 Micro
AIS 58 1.2 Noct
AFS 35 1.4
AFS 24-70 2.8
AFS 24 1.4
AFS 14-24 2.8
AIS 20 2.8

این تست ها بر روی بدنه دوربین Nikon D3s بدون هیچ کنترل خاصی انجام شده است

نکته جالب توجه در این تست جایگاه لنز محبوب 70-200 نسخه 2 است که پایینتر از نسخه 1 قرار گرفته است.

توسط : admin | تاریخ : 1394/08/14 | نظرات

کانن دوربین های میان رده خود را با PowerShot SX540 و SX420 به روزرسانی کرد

کانن دوربین های سوپرزوم میان رده ی خود را با PowerShot SX540 و SX420 سنسور ۲۰ مگاپیکسلی به روزرسانی کرد.

دوربین عکاسی کانن PowerShot SX540

کانن دوربین های سوپرزوم میان رده ی خود را با PowerShot SX540 و SX420  ۲۰ مگاپیکسلی به روزرسانی کرد.

SX540 HS طراحی و لنز با فاصله کانونی ۲۴-۱۲۰۰ میلی متری و دیافراگم F3.4-6.5 را از SX530 گرفته و ویژگی های نظیر سنسور BSI CMOS 20 مگاپیکسلی، پردازشگر DIGIC 6 سریع تر و ضبط ویدئوهای full HD با سرعت ۶۰ فریم بر ثانیه به بعلاوه LCD 3 اینچی و Wi-Fi به همراه NFC به آن اضافه شده است.

همچنین در مقایسه با PowerShot SX60، SX540 زوم خودکار را ارائه می دهد که همزمان با حرکت عقب یا جلوی سوژه در مقابل دوربین آن را در کادر نگه می دارد و Zoom Framing Assist که در هنگام زوم سوژه را مکان نمایی می کند و سپس دقیقا بر روی آن زوم می کند. ویژگی دیگر که به عنوان Zoom Framing Assist Lock شناخته می شود از سیستم لرزشگیر دوربین استفاده می کند تا در حالی که لنز در حالت تله قرار دارد، سوژه را در مرکز قرار می دهد.

PowerShot SX420 IS دنباله روی مدل SX410 است و سنسور CCD 20 مگاپیکسلی و پردازشگر DIGIC 4+ را حفظ کرده اما قدرت کلی زوم لنز آن به (۲۴-۱۰۰۸ میلی متر) ۴۲ برابر افزایش یافته است. در حالی که این دوربین ویژگی Zoom Framing Assist را که در بالا توضیح داده شد را ندارد، SX420 سیستم زوم خودکار دارد. این دوربین همچنین یک LCD 3 اینچی دارد و می تواند ویدئوهای HD (720p) ضبط کند.

قیمت دوربین دیجیتال PowerShot SX540 و SX420

PowerShot SX540 HS بهار آینده با قیمت تقریبی ۴۰۰ دلار به بازار عرضه خواهد شد. SX420 IS در دو رنگ مشکی و قرمز در فوریه ۲۰۱۶ با قیمت ۳۰۰ دلار به بازار خواهد آمد.

توسط : admin | تاریخ : 1394/10/24 | نظرات

نکات ضروری در عکاسی


در اینجا چند نمونه از نکات ضروری هنگام عکسبرداری که باعث خلق تصاویر فوق العاده میشود
را برای شما به اختصار گردآوری کردیم.


 

همیشه تنظیمات دوربین را ریست (Reset) کنید

چیزهای کمی در دنیا ناراحت کننده‌تر از این هستند که عکسی را که فکر می‌کنید قرار است شاهکار شود به دلیل نامناسب بودن یک تنظیم ساده از دست دهید چرا که برای مثال ایزوی دوربین برای عکس قبلی تنظیم شده بوده. برای جلوگیری از این فاجعه‌، همیشه قبل از رفتن به موقعیت عکاسی بعدی، تنظیمات دوربین را ریست کنید.


کارت حافظه را فرمت کنید، پاک نکنید

با فرمت کارت حافظه، تمامی اطلاعات روی آن کاملا پاک می‌شود و دوربین برای ثبت اطلاعات جدید آماده می‌گردد اما با پاک کردن عکس‌ها به صورت تکی یا گروهی این اتفاق نمی‌افتد. پس برای کم کردن ریسک خرابی فایل‌ها، همیشه کارت حافظه‌ی خود را فرمت کنید.


 

 

نرم‌افزار دوربینتان را به‌روز رسانی کنید (Firmware)

Firmware همان نرم‌افزار داخلی دوربین شما برای پردازش تصاویر است که تمامی بازه‌های پارامتر‌ها و کنترل‌های روی عکس را برای شما آماده کرده و حتی تعیین می‌کند کنترل‌ کدام‌یک از خصوصیات دوربین در اختیار شما باشد. پایگاه اینترنتی سازنده‌ی دوربین خود را چک کنید تا مطمئن شوید نرم‌افزار دوربینتان کاملا به‌روز باشد.


باتری‌های خود را شارژ کنید!

فقط حدس نزنید که باتری دوربینتان کاملا شارژ است، از این موضوع اطمینان حاصل کنید. قبل از بیرون رفتن برای عکاسی حتما باتری را شارژ کنید. اگر معمولا تا آخر ظرفیت باتری یا بیشتر عکس می‌گیرید، سرمایه‌گذاری جهت خرید یک باتری زاپاس منطقی است.



اندازه‌ی عکس را درست انتخاب کنید

بیشتر اوقات ما با بالاترین کیفیت دوربینمان عکس می‌گیریم. برایمان فرقی ندارد که سوژه‌ی عکاسی چیست. اما آیا همیشه نیاز به این ‌کار است؟ گاهی انتخاب کردن روزلوشن کمتر نه تنها باعث افزایش تعداد عکس‌های روی حافظه‌ می‌شود، بلکه باعث افزایش تعداد عکس‌های بافر دوربین نیز می‌گردد( تعداد عکس‌هایی که پشت سرهم با یک بار فشردن شاتر می‌گیریم- م). اگر عکاسی ورزشی مورد علاقه‌ی شماست، کم کردن رزولوشن باعث می‌شود دوربین سریع‌تر بافر را برای شما خالی و آماده کند.


فرمت فایل: JPEG،RAW یا هردو؟

اگر قصد رتوش یا هرگونه دستکاری بر روی عکس عکس را دارید، فرمت RAW برای شما مناسب‌تر است. چرا که عمق بیت( Bit Rate) در آن بیشتر است.

با این‌حال، فایل‌های RAW حجم بیشتری دارند و دوربین برای کار با آن‌ها به زمان بیشتری نیاز دارد. و البته برای چاپ، باید اول آن‌‌ها را فرآوری کنید و فرمت آن را تغییر دهید.

در طرف دیگر فایل‌های JPEG  همزمان با عکاسی درون خود دوربین فرآوری می‌شوند و بلافاصله آماده‌ی چاپ و به اشتراک گذاری هستند. در زمان عکاسی با JPEG تعداد عکس‌های پیاپی بسیار زیاد‌تر خواهد شد و گاهی حتی تعداد فریم‌ها در ثانیه افزایش می‌یابد.

اگر قصد انجام تغییرات شدید در عکستان را پس از عکاسی ندارید، تفاوت این دو فایل بسیار کم و حتی غیر قابل تشخیص است.

به عنوان انتخاب برتر، وقتی که سرعت عکس‌های پیاپی مهم نیست، چرا هردو فایل را باهم نداشته باشید؟ بیشتر دوربین‌های دیجیتال امروزی امکان انتخاب هردو فرمت باهم را به شما می‌دهند تا انتخاب از بین آن‌ها را برای زمان انتقال به رایانه بگذارید. فقط همراه داشتن کارت حافظه‌ی اضافی فراموش نشود.


تنظیمات مختلف را بر روی دوربین و لنز امتحان کنید

عکاسان‌ حرفه‌ای وقتی که درگیر کار بر روی پروژه‌ای نیستند، زمان زیادی را صرف آزمودن و تست کردن می‌کنند. این آزمون می‌تواند تست لنز جدید برای این باشد که در کدام دیافراگم عملکرد بهتری دارد، تست تراز سفیدی و ایزو برای یافتن بهترین حالت، یا حتی تست بازه‌ی داینامیک برای کشف مرز توانایی حسگر دوربین باشد.

شما نیز می‌توانید دقیقا همین‌ کار را انجام دهید تا نقاط ضعف و قوت دوربینتان را بفهمید. این کار درباره‌ی ثبت عکس عالی و فوق‌العده نیست. بلکه درباره‌ی آزمایش کیت عکاسیتان جهت آشنایی بیشتر با آن یا حتی امتحان کردن یک تکنیک جدید است که در زمان لازم بتوانید آن را به درستی اجرا کنید.


برای خرید سه پایه هزینه کنید

ارزش یک سه‌پایه‌ی خوب به اندازه‌ی طلای هم‌وزنش است! پس به گزینه‌های اقتصادی فکر نکنید. یک سه‌پایه‌ی 60 هزار تومانی بخرید ولی شک نکنید یا عمر زیادی ندارد یا به خوبی کار نخواهد کرد. برای یک سه‌پایه‌ی خوب تحقیق وپس‌انداز کنید و مطمئن باشید سال‌های زیادی به شما خدمت خواهد کرد و این خرید یک سرمایه‌گذاری بلند مدت است. البته یادتان باشد سه‌پایه را با خود ببرید!

زمان مناسب عکاسی روی دست یا بر روی سه‌پایه را تشخیص دهید

عمل ساده‌ی گذاشتن دوربین بر روی سه‌پایه سرعت شما را کم می‌کند و البته باعث می‌شود زمان بیشتری برای تمرکز بر روی سوژه‌ و ایده آلتان از آن عکس داشته باشید. در همین زمان، اگر برای هر تک عکس از سه‌پایه استفاده کنید، روال عادی کار را از دست می‌دهید. پس از ترکیب این دوکار با هم نترسید.

اگر بر روی سه‌پایه تعصب دارید، یک بار بدون آن بیرون بروید تا ببینید چه اتفاقی می‌افتد. و برعکس اگر اعتقادی به سه‌پایه ندارید یک بار آن را با خود به عکاسی ببرید تا تفاوت نتایج را ببینید.

 

توسط : admin | تاریخ : 1394/08/13 | نظرات

سیگما لنز 24 میلی متری خود با دیافراگم 1.4 معرفی کرد


شرکت سیگما جدیدترین لنز خود را روانه بازار کرد.
این لنز با فاصله کانونی 24 میلی متری و دیافراگم 1.4 دارای درجه دید 63.4 میباشد حداقل فاصله فوکوس این لنز 25 سانتی متر است و مجهز به سیستم اتوفوکس شده است
 قطر دهانه لنز 24 میلی متری سیگما 77 میلی متر میباشد.

برای خرید لنز 24 میلی متری سیگما 77 میلی متر با فروشگاه رکورد کانن تماس بگیرید

توسط : admin | تاریخ : 1394/08/07 | نظرات

عکاسی با فلاش در نور کم

عکاسی در نور کم از سوژه های متحرک در اکثر اوقات محدودیتی جدی در کار عکاسان ایجاد می کند. کاهش نور محیط عکاس را وادار به استفاده از سرعت کمتر، دیافراگم بازتر و یا حساسیت بیشتر می کند که هر کدام محدودیت ها و یا مشکلات خاص خود را در پی دارد. لنز های سریع تر قیمتی بالاتر از لنز های معمولی دارند. سیستم های لرزه گیر دوربین و یا لنز هم برای عکاسی از سوژه های سریع، محدودیت های خاص خود را دارند. استفاده از درجه حساسیت بالاتر اغلب به قیمت نویز دار شدن تصویر و کم رنگ شدن آن تمام می شود. برای تثبیت تصویری با کیفیت و شفافیت قابل قبول، سرعت شاتر را از حد معینی نمی توان پایین تر آورد. استفاده از حداکثر سرعت های در دسترس در نور کم معمولا نتایج درخشانی به همراه ندارد.
پانینگ یکی از تکنیک های قابل استفاده برای عکاسی از سوژه های متحرک در نور کم است. در این روش در واقع دوربین به طرف سوژه نشانه رفته و به گونه ای حرکت داده می شود که همواره رو به سوژه بماند. در این حالت چنین به نظر می رسد که سوژه ثابت است و این پس زمینه است که حرکت می کند. اگر بخش هایی از سوژه در جهت و یا با سرعتی متفاوت از جهت و سرعت کلی آن حرکت کنند (مثلا حرکات دست و پای یک دونده)، در عکس تثبیت نشده و اغلب جلوه ای زیبا به عکس می بخشند.
استفاده از فلاش روشی معمول برای کمک در عکاسی از سوژه های متحرک در نور کم است ولی استفاده نامناسب از آن همیشه به نتایج دلخواه منجر نمی شود. اگر قبلا سرعت بالای همزمانی فلاش و شاتر باعث مباهات دوربین های قطع متوسط با شاتر پره ای می شد، امروزه سرعت همزمانی فلاش دوربین های قطع کوچک اس ال آر مرزهای جدیدی را در می نوردند.
استفاده از سرعت های بالا در استفاده از فلاش، تصویر سوژه های سریع را به اصطلاح منجمد می کند.
با پایین بردن سرعت شاتر از مرزی مشخص و متناسب با سرعت حرک سوژه و اجزای آن، می توان به نتایجی قابل قبول و راضی کننده رسید که با کمی دقت می توان صحنه های زیبا را با آن به تصویر کشید.
با توجه به اینکه مدت زمان نوردهی فلاش بسیار کوتاه است، در صورتی که دریچه شاتر مدت زمانی طولانی تر از این زمان باز بماند، نور کم محیط که پس از اتمام زمان نوردهی توسط فلاش بر سوژه می تابد، به خوبی حرکت را در تصویر به دست آمده القا می کند.

توسط : admin | تاریخ : 1395/02/25 | نظرات

عکاسی پرتره

عکسبرداری پرتره :

پرتره از آغاز اختراع عكاسی تاكنون تغییرات فراوانی پیدا كرده است. برای گرفتن یك پرتره خوب باید موارد زیر را مد نظر داشته باشید:
۱- صورت و خصوصیات صورت مدل را تجزیه و تحلیل كرده و بهترین حالت صورت را برای عكاسی درنظر بگیرید. برای این كار مدل را بررسی كنید، اول با او صحبت كرده تا بتوانید بهترین حالتی كه معایب او به نظر نرسد را انتخاب كنید. به عنوان مثال اگر كسی دارای چانه چاق می‌باشد نباید سر خود را به پایین بیاورد.
۲- یكی از مهمترین وسایلی كه برای عكسبرداری پرتره مورد نیاز است استفاده از عدسی‌های خاص پرتره می‌باشد كه ویژگی‌ نرم‌كردن تصویر را دارا می‌باشند. این ویژگی را نباید با واضح نبودن عكس به دلیل نامیزان بودن عدسی اشتباه گرفت. این عدسی‌ها خطوط چهره مثل چین و چروك را محو می‌كنند. البته لازم به توضیح است كه گاهی اوقات عكاس پرتره ممكن است بخواهد به عمد، چین و چروك پوست را بیشتر هم نشان بدهد.
عدسی‌های نرم‌كننده قابل كنترل بوده و می‌توان شدت نرمش را كنترل كرد. این عدسی ها بیشتر در دوربین‌های قطع بزرگ قابل استفاده می‌باشند. اگر از دوربین‌های قطع كوچك استفاده می‌كنید برای اعمال این ویژگی از شیشه‌های مخصوصی استفاده كنید كه مانند فیلتر بر روی عدسی بسته می‌شوند و با شكست نور نرمی را ایجاد می‌كنند. به این شیشه‌ها ((فیلتر نرم‌كننده)) یا پخش كننده می‌گویند.
۳- گرفتن پرتره در فاصله نزدیك باعث اعوجاج و كج‌شكلی می‌شود. لذا نباید بیشتر از ۵/۱ متر به مدل نزدیك شد. بنابراین باید از عدسی‌هایی استفاده كنید كه فاصلهٔ كانونی بلندتری دارند تا بدون نزدیك‌شدن به مدل، ‌نمای درشتی از چهره‌اش بردارید. بهترین لنز برای عكاسی پرتره، لنزی است كه فاصله كانونی آن دو برابر فاصله كانونی لنز نرمال ‌باشد. به عنوان مثال در یك دوربین ۳۵ میلیمتری، یك عدسی با فاصلهٔ كانونی ۸۵ تا ۱۳۵ میلی‌متر برای پرتره مناسب است.
۴- نوع و اندازه دوربین برای عكاسان حرفه‌ای كه عكس را روتوش می‌كنند بسیار مهم است. در كادرهای كوچك مانند دوربینهای ۱۳۵ امكان روتوش نگاتیو براحتی وجود ندارد. همچنین هنگام استفاده از دوربینهای دیجیتال، هرچه رزولوشن سنسور بیشتر باشد، برای عكاسی پرتره مناسبتر است.
۵- زمینه باید متناسب با موضوع باشد.
۶- دوربین باید در جایی تعبیه شود كه بتواند مناسب‌ترین زاویه‌ها را دارا باشد.
۷- فاصله طوری تنظیم شود و دیافراگم تا جایی بسته شود كه نقاط اصلی موضوع كه مد نظر عكاس است، در داخل میدان وضوح واقع شود.
۸- سوژه نباید تا آماده‌ شدن عکاس تکان بخورد. در زمان‌های قدیم كه حساسیت شیشه‌های عكاسی كم بود از آلاتی برای نگهداری و ثابت نگه‌داشتن موضوع استفاده می‌كردند. باید دقت كرد كه سوژه با تكان‌خورد از میدان وضوح خارج نشود. در صورت استفاده از دوربین‌های انعكاسی سوژه دائماً در منظره یاب دیده می‌شود و تغییر وضوح آن مشخص است.
۹- نورسنجی از مواردی است كه دقت بسیار زیادی را می‌خواهد. نور باید به قدر كافی به فیلم بتابد. اگر موضوع نمی‌تواند بی‌حركت باشد بهتر است با دیافراگم بازتری عكس گرفت تا با سرعت عكسبرداری بالا از تكان‌‌خوردگی موضوع جلوگیری شود؛ مانند پرترهٔ كودكان.
۱۰- نور بی‌شك از مهمترین مسئله‌ای است كه عكاس با آن روبروست.
راهنمای خرید دوربین

به‌طور كلی دو نوع نور وجود دارد.
۱- نور عمومی كه همه‌جای مدل را در روشنایی لطیف قرار می‌دهد.
۲- نور اختصاصی كه فقط به نقاط لازم تابانده می‌شود.
نور عمومی به تنهایی موضوع را تخت و مسطح نشان می‌دهد. بهتر است نور اختصاصی برای القای عمق و بُعد استفاده ‌شود. می‌توان به وسیلهٔ كاغذ یا پارچهٔ سفید سایه‌ها و انعكاس‌های دلخواه را به وجود آورد. قابل ذكر است كه در عكاسی سیاه و سفید تلفیق دو نور مصنوعی و نور طبیعی مانعی ندارد. اما در عكاسی رنگی به علت تأثیرات آبی و زرد موجود در این نورها باید نورسنجی بسیار دقیقی انجام شود و از یك نوع نور (مصنوعی یا طبیعی با كلوین یكسان) استفاده شود.
● نورپردازی پرتره:
۱- نور روبرو: تصویری كاملاً مسطح و بی‌عمق ایجاد می‌كند.
۲- نور مایل: برجستگی‌ها را بهتر نشان می‌دهد ولی قسمتی ازچهره در تاریكی است.
۳- نور مماس: برای برخی از حالت‌های چهره در وضع نور مایل می‌توان چنان پیش رفت تا نیمی از صورت را روشن كند و با آن مماس شود.
۴- نور پایین: از پایین به موضوع می‌تابد و حالت خاصی را به چهره می‌بخشد كه بیشتر برای ایجاد جلوه های ویژه نوری كاربرد دارد. در این حالت سوژه كمی ترسناك بنظر می رسد..

خرید دوربین عکاسی
● شرایط موضوع:
▪ صورت گرد یا چاق: سوژه را نسبت به دوربین در حالت سه چهارم ‌رخ قرار دهید، از نورپردازی كوتاه استفاده نمایید، زاویه دوربین را كمی بالا ببرید.
▪ صورت لاغر: سوژه را تمام رخ قرار دهید.
▪ صورت پرچین: از نورپردازی مات و روبرو استفاده نمایید.
▪ صورت لك‌دار یا با اثر سوختگی: نواحی دارای مشكل را در سایه قرار دهید یا موقعیت سوژه را طوری قرار دهید كه مشكل در عكس دیده نشود.
▪ بینی بزرگ: كمی چانه را بالا ببرید، لنز دوربین را در راستای بینی قرار دهید.
▪ بینی كوچك: لنز دوربین را نسبت به بینی با زاویه نگه دارید.
▪ فك مستطیلی: از حالت سه چهارم ‌رخ استفاده كنید، زاویه دوربین را بالاتر ببرید.
▪ غبغب: گردن را بكشید، سر سوژه را به طرف دوربین كج كنید.
▪ چشم‌های غیر هم اندازه: چشم بزرگتر را نزدیك به دوربین و چشم دیگر را در سایه قرار دهید.
▪ چشم‌های گودافتاده: نور را روبروی چشم‌ها بتابانید.
▪ پلك‌زدن: عكس را بلافاصله بعد از یك پلك‌زدن بگیرید.
▪ گوش بزرگ: موقعیت سوژه سه چهارم ‌رخ، فقط یك گوش را نشان دهید. گوش دیگر را در سایه قرار دهید، با عینكی با فریم خالی عكس بگیرید، عینك را در موقعیت دور از نورها قرار دهید، ارتفاع نور را زیاد كرده و یا از بازتاب سقف استفاده نمایید.
▪ موی تیره: بررسی كنید كه پس‌زمینه در موها محو نمی‌شود، از نور جداگانه مخصوص موها استفاده كنید تا موها برق بزند.
▪ موقعیت مردان: بالای سر را به طرف شانه دورتر متمایل كنید.
▪ موقعیت زنان: بالای سر را به طرف شانه نزدیك‌تر متمایل نمایید.( البته برای زنان از هر دوی این موقعیت‌ها می‌توان استفاده نمود.)
● در مورد دستها:
هیچگاه نواحی صاف دست را نشان ندهید، لبه‌های انگشتان را نشان دهید.
انگشتان نباید در مقابل لنز قرار گیرند.
انگشتان را در تمام مفاصل كمی خم كنید.
دست مردان بهتر است بسته‌تر و دست زنان بازتر باشد.
انگشتان را در هم نپیچید.
سر را در حالت تكیه داده به مشت قرار ندهید.
● گرفتن عكس گروهی:
به عنوان یك قاعدهٔ كلی، در عكس باید طیف یكنواختی در گروه دیده شود، هم از لحاظ شرایط فیزیكی گروه و هم شرایط بصری.
تمام افراد گروه بهتر است دارای طیف یكنواختی از رنگها باشند، طیف گرم یا سرد.
افرادی كه رنگهای روشن و درخشان پوشیده‌اند باید در میانه گروه قرار گیرند.
مردان را كمی بلندتر از زنان قرار دهید.
ارتفاع قدها را به صورت منظم و به ترتیب تنظیم كنید.
یكبار افراد گروه را بر اساس ارتباطشان با یكدیگر قرار داده و بار دیگر مردان را در یك سمت و زنان را در سمت دیگر كادر قرار دهید.
استقرار باز به عكسی می‌گویند كه بین افراد فاصلهٔ فیزیكی یا بصر باشد. استقرار بسته به عكسی گفته می‌شود كه بعضی از قسمت افراد در عكس روی هم بیفتد و فاصلهٔ بصری بین آنها نباشد. با تركیب استقرار باز و بسته در گروههای بزرگ می‌توان عكسهای جالبی گرفت.
● ژست مخصوص زوجها
▪ ژست روبه‌روی هم: افراد روبروی هم قرار می‌گیرند یا همدیگر را لمس می‌كنند.
▪ ژست رو به دوربین: در این حالت دو نفر به صورت پشت سر هم با زاویه‌ای رو به دوربین به صورتی كه جلوی بدنشان دیده شود می‌ایستند و به روبرو نگاه می‌كنند.
برای ایجاد صمیمت فاصله بین سرها را كم كنید.
فضای اطراف زوجها را در كادر، زیاد بگیرید.
● پیشنهاداتی برای نورپردازی
حالت تصویر را با نورپردازی هماهنگ نمائید.
▪ نورپردازی بالا (High key): القای شادی. در این حالت اكثر قسمتهای تصویر و سوژه روشن است.
▪ نورپردازی كم (Low key): القای غم و حالت درام. در این حالت كنتراست نورپردازی بالا می باشد.
مثالی برای نحوهٔ نورپردازی بالا :
▪ میزان نور اصلی و نورپركننده را به هم نزدیك كنید (نسبت ۱:۱ یا حداكثر ۱:۲
▪ لباس روشن، زمینهٔ روشن.
▪ بدون سایه.
▪ نور را بر اساس مركز زمینه تنظیم كرده و نور زمینه را یك گام بالاتر از نور اصلی قرار دهید.
▪ سوژه باید در میانه راه بین زمینه تا دوربین قرار گیرد.
▪ نور اصلی باید از دو منبع چتری با قدرت مساوی و در حالت تركیبی باشد.
با توجه به مطالب گفته شده:
الف- اگر از یك لامپ استفاده كنید جزییات چهره مشخص می‌باشد و با كمك صفحات منعكس‌كننده یا نور یك پنجره می‌توان سایه‌های شدید را ملایم كرد.
ب- در پرتره با دو لامپ در صورتی كه از یك صفحه منعكس‌كننده استفاده كنید می‌توانید تصویری با عمق و برجستگی ایجاد كنید. مهم ایجاد تعادل بین این دو نور می‌باشد. نباید نورها با هم مساوی باشند بلكه یكی بر دیگری برتری داشته باشد.
ج- در پرتره با سه لامپ، یك نور را نور اصلی، یك نور را نور پر كننده و نور سوم را از بالا برای كتفها و مو قرار دهید.

توسط : admin | تاریخ : 1395/02/27 | نظرات

عکاسی با فلاش در نور کم

عکاسی با فلاش در نور کم

عکاسی در نور کم از سوژه های متحرک گاهی اوقات محدودیتی جدی در کار عکاسان ایجاد می کند. کاهش نور محیط عکاس را وادار به استفاده از سرعت کمتر، دیافراگم بازتر و یا حساسیت بیشتر می کند که هر کدام محدودیت ها و یا مشکلات خاص خود را در پی دارد. لنز های سریع تر قیمتی بالاتر از لنز های معمولی دارند. سیستم های لرزه گیر دوربین و یا لنز هم برای عکاسی از سوژه های سریع، محدودیت های خاص خود را دارند. استفاده از درجه حساسیت بالاتر اغلب به قیمت نویز دار شدن تصویر و کم رنگ شدن آن تمام می شود. برای تثبیت تصویری با کیفیت و شفافیت قابل قبول، سرعت شاتر را از حد معینی نمی توان پایین تر آورد. استفاده از حداکثر سرعت های در دسترس در نور کم معمولا نتایج درخشانی به همراه ندارد.
پانینگ یکی از تکنیک های قابل استفاده برای عکاسی از سوژه های متحرک در نور کم است. در این روش در واقع دوربین به طرف سوژه نشانه رفته و به گونه ای حرکت داده می شود که همواره رو به سوژه بماند. در این حالت چنین به نظر می رسد که سوژه ثابت است و این پس زمینه است که حرکت می کند. اگر بخش هایی از سوژه در جهت و یا با سرعتی متفاوت از جهت و سرعت کلی آن حرکت کنند (مثلا حرکات دست و پای یک دونده)، در عکس تثبیت نشده و اغلب جلوه ای زیبا به عکس می بخشند.
استفاده از فلاش روشی معمول برای کمک در عکاسی از سوژه های متحرک در نور کم است ولی استفاده نامناسب از آن همیشه به نتایج دلخواه منجر نمی شود. اگر قبلا سرعت بالای همزمانی فلاش و شاتر باعث مباهات دوربین های قطع متوسط با شاتر پره ای می شد، امروزه سرعت همزمانی فلاش دوربین های قطع کوچک اس ال آر مرزهای جدیدی را در می نوردند.
استفاده از سرعت های بالا در استفاده از فلاش، تصویر سوژه های سریع را به اصطلاح منجمد می کند.
با پایین بردن سرعت شاتر از مرزی مشخص و متناسب با سرعت حرک سوژه و اجزای آن، می توان به نتایجی قابل قبول و راضی کننده رسید که با کمی دقت می توان صحنه های زیبا را با آن به تصویر کشید.
با توجه به اینکه مدت زمان نوردهی فلاش بسیار کوتاه است، در صورتی که دریچه شاتر مدت زمانی طولانی تر از این زمان باز بماند، نور کم محیط که پس از اتمام زمان نوردهی توسط فلاش بر سوژه می تابد، به خوبی حرکت را در تصویر به دست آمده القا می کند.

توسط : admin | تاریخ : 1395/02/29 | نظرات

پراش نور و تاثیر آن در عکاسی

حتما بارها این جمله را شنیده‌اید که "برای تهیه عکسهای شارپ‌تر، از دیافراگم‌های کوچک دوربین‌تان استفاده کنید" . دلیل این عقیده آن است که در دیافراگم‌های باز، لنزها تصاویری با اعوجاج بیشتری ایجاد می‌کنند. همچنین گاهی دیافراگمهای کوچک و خیلی کوچک برای افزایش عمق میدان نیز بکار می‌روند. بخصوص در عکسهای ماکرو که كوچك بودن عمق میدان خود یک مشکل بزرگ محسوب می‌شود.
اما یک پدیده اپتیکی بنام پراش نور (diffraction) وجود دارد که می‌تواند شارپنس تصاویر را در دیافراگم‌های کوچک مورد تاثیر قرار دهد. در این نوشتار، به بررسی این پدیده خواهیم پرداخت و طرز مقابله با آن را ذکر خواهیم کرد.
● پراش نور
شعاع‌های موازی نور هنگام عبور از یک روزنه کوچک، از همدیگر دور می‌شوند و با یکدیگر تداخل می‌کنند. هر چقدر اندازه روزنه در قیاس با طول موج نور کوچکتر شود، این پدیده شدیدتر می‌شود. اما به هرحال باید دانست که در روزنه‌های بزرگ نیز پراش نور وجود دارد اما عملا قابل اغماض است.بعلت تداخل امواج نور، برخی از این شعاع‌ها همدیگر را خنثی می‌کنند و برخی به هم اضافه می‌شوند.
در مورد دیافراگم‌های دایره‌ای الگوی دو بعدی حاصله، Airy Disk نامیده می‌شود که این اصطلاح از نام George Airy گرفته شده است.
قطر این دیسک (یا دقیقتر، قطر اولین دایره سیاهرنگ آن)، به عنوان معیاری جهت تعیین دقت حداکثر یک سیستم اپتیکال استفاده می‌شود.
▪ اندازه این Airy Disk فقط به دو فاکتور بستگی دارد:
۱) اندازه روزنه
۲) طول موج نور
وقتی اندازه این airy disk به circle of confusion فیلم یا سنسور نزدیک شود، می‌تواند عاملی برای کاهش دقت تصویر شود.
● diffraction در عكاسی
در تصویر فوق دقت کنید. با کاهش اندازه دیافراگم تا f۱۶ دقت و شارپنس افزایش می یابد. همانگونه که انتظار داریم، این مساله بعلت وجود اعوجاج در دیافراگمهای باز این لنز است. اما از f۲۲ بتدریج شارپنس کمتر می‌شود و این مساله در دیافراگمهای f۳۲ و f۴۵ بسیار قابل ملاحظه می‌گردد.
جدول فوق دیافراگمی را نشان میدهد که می‌تواند در تهیه تصاویر شارپ ایجاد محدودیت نماید. با دقت در این جدول مشخص می‌گردد که حداقل دیافراگم برای فرمتهای مختلف متفاوت است. همچنین دقت کنید که این جدول برای تهیه چاپهای با اندازه ۸ در۱۰ اینچ ( ۲۰ در ۲۵ سانتی متر) مناسب است. هر دو این فاکتورها (یعنی فرمت مورد استفاده و نیز اندازه چاپ) در بطن تعریف Circle of confusion قرار دارد.
▪ چند نكته كاربردی:
- برای تهیه عکسهای شارپ در اندازه ۲۰ در ۲۵ سانتی متر با دوربینهای با اندازه سنسور APS-C (دوربینهایی نظیر Canon ۳۵۰D ، Canon ۳۰D ، Nikon D۷۰ ، NikonD۵۰ و ...) حداقل دیافراگم مناسب f۱۶ است. اگر چاره ای نداشتید، f۲۲ هم قابل قبول است. این دو مقدار در دوربینهای فول فریم Canon ۱Ds وCanon۵D برابر با f۲۲ و f۳۲ است.
- اگر نیاز به دیافراگمهای کوچکتر دارید، بازهم می‌توانید از F های بزرگتر استفاده کنید، بشرط آنکه اندازه چاپ خود را کاهش دهید.
- با توجه به جدول مشخص می‌شود که چرا در دوربینهای دیجیتال compact معمولا دیافراگمهای خیلی کوچک تعبیه نمی‌شود. در این دوربینها مشكل پراش نور از f۴ یا f۵ شروع می‌شود.
- پراش نور منحصر به دوربینهای دیجیتال نیست. دوربینهای فیلمی نیز بر طبق اندازه فریمشان طبق جدول فوق، دارای حداقل دیافراگم محدود کننده هستند.
- جدول فوق فقط مشخص می‌کند که در چه دیافراگمی پراش نور باعث شروع کاهش شارپنس می‌گردد. اما اینکه دیافراگم ایده‌آل یک لنز چه مقدار است، بستگی به نوع لنز دارد. کوچک کردن دیافراگم، ابتدا شارپنس را افزایش می‌دهد، اما با شروع پراش نور مجددا شارپنس افت می‌کند.
▪ سوال: حداکثر شارپنس لنزهای مختلف با دوربینهای فرمت APS-C در چه دیافراگمی است؟
ـ پاسخ: بستگی به لنز دارد. در لنزهای معمولی با فوکوس در حداقل فاصله ممکن (که دراینحالت اعوجاج بیشتر است)، f۱۶ شارپترین تصاویر را تولید می‌کند. همین لنزها با فوکوس در بینهایت، دیافراگم اپتیمم آنها f۱۱ خواهد بود، و f۸ و f۱۶ آنها نتیجه کم و بیش مشابهی دارند. درلنزهای گرانقیمت که حداقل اعوجاج را دارند، حداکثر شارپنس آنها در دیافراگم f۵.۶ است. دراین لنزها دیافراگمهای f۴ تا f۱۱ خوب است. f۲۲ ودیافراگمهای کوچکتر نباید استفاده شود.
- اگر با یک سیستم(‌دوربین و لنز) به دیافراگم محدود کننده نزدیک شویم و یا حتی از آن عبور کنیم، مهم است بدانیم که پراش نور تنها یکی از عوامل کاهش دهنده شارپنس تصویر است. اشکال در فوکوس، حرکت دوربین، لنزهای با کیفیت کم و .. همگی در کاهش شارپنس کلی دخالت دارند و پراش تنها جزئی از این مجموعه است.
- گاهی پراش و کاهش شارپنس منتج از آن مفید است:
هنگامی که بخواهید شارپنس در محل focal plane را به سود افزایش شارپنس در دو سر طیف عمق میدان، کم کنید. در این موارد استفاده از دیافراگمهای كوچك مناسب است.

توسط : admin | تاریخ : 1395/05/03 | نظرات

نگاهی به عکاسی چشم انداز (پانورامیک)

«پانورامیك» تكنیكی در هنر عكاسی است كه در آن تصاویر شگفت انگیزی از مناظر در بعدی عریض به مدد ابزار و خلاقیت هنرمند خلق می شوند.عكاسی پانورامیك، به عكاسی «چشم انداز» و عكاسی «عریض» نیز شهرت دارد.
رقابت دوربین و چشم انسان در عكاسی پانورامیك به خوبی مشهوداست . در حالی كه چشم انسان زاویه ای بین ۷۵ تا ۱۶۰ درجه را پوشش می دهد در عكاسیچشم انداز یك منظره در ۳۶۰ درجه ثبت می شود .
عكاسان معمولا به عكس هایی كه تا زاویه ۱۶۰ گرفته می شوند عكس های وایدمی گویند و آنها را در دسته عكس های پانوراما قرار نمی دهند.قطع عكس های پانوراما به شكل معمول ۱۷*،۶ ۲۴*۶ و ۲۴*۱۰ است كه با توجه به نوع ابزار مورد استفاده عكاس قابل تغییر است . عكس چشم انداز به سه وسیله قابل ثبت است:
۱) لنزهای پانوراما:
این لنزها قابلیت چرخش ۳۶۰ درجه دارند و بر روی بدنه دوربین نصب می شوند . لنزهای فیش آی نیز در گروه لنزهای پانوراما قرار می گیرند . به وسیله لنزهای فیش آی می توان به دیدی ۳۶۰ درجه در فضایی كوچك دست یافت.
۲) دوربین های پانوراما:
دوربین هایی كه قابلیت چرخش ۳۶۰ درجه دارند به دوربین های پانوراما معروف اند. ضعف دوربین های چرخشی در تغییر وضوح تصویر (فوكوس) و كاهش دامنه تغییرات شاتر و در نتیجه كاهش سرعت شاتر است . از دیگر اشكالات این ابزار، ظهور خطوط «اعوجاجی» بر روی تصویر است . امروزه این اشكالات در دوربین های دیجیتالی تا حدی رفع شده اند.
۳) روش سگمنت (تكه تكه):
بسیاری از علاقه مندان هنر عكاسی كه دسترسی به دوربین های چرخشی و لنزهای ۳۶۰ درجه را ندارند از روش سگمنت در ثبت عكس های پانوراما استفاده می كنند. در این شیوه دوربین و لنز از منظره ای ۳۶۰ درجه، به شكلی مجزا و تكه تكه عكسبرداری می كنند .
این عكسهای مجزا به مدد نرم افزارهای كامپیوتری همچون فتوشاپ، قابل پیوستن به یكدیگر هستند و تصویر نهایی در فرمت پانوراما ارائه می گردد. باید توجه كرد كه در روش سگمنت، دقت و توجه عكاس به تغییرات نوری، باز و بسته بودن دیافراگم و سرعت شاتر بسیار حائز اهمیت است . زیرا اندكی تغییر در شرایط عكاسی از خلقتصویری یكدست، یك رنگ و با تن نوری یكنواخت جلوگیری می كند.
عكاسی پانوراما، تكنیكی جذاب در عكاسی مناظر است و آئینه تمام نمایی از مناظر را در پیش روی مخاطب قرار می دهد . بسیاری از عكاسان حرفه ای تجربیات شیرینی را در خلق تصاویر ۳۶۰ درجه در آلبوم عكس های خود به ثبت رسانده اند كه ماندگار و تماشای آنها برای همیشه لذت بخش است.

توسط : admin | تاریخ : 1395/05/05 | نظرات

اصول عکاسی

اصول عکاسی

از عنوان این نوشته بر می‌آید که مطالبی مناسب برای تازه کارها و یا عکاسان تفننی در بر داشته باشد. اما کسانی که دائما با دوربین و عکاسی سر و کار دارند نیز ممکن است بعضی وقتها با خواندن مطالبی که مدتها است در گذشت ایام از یاد برده‌اند چیزی برای یادآوری و یا حتی یاد گرفتن بیابند. کسانی که در هر سال هزاران عکس می‌گیرند این مطالب بطور تجربی ملکه ذهنشان شده است، ولی خیلی‌ها برای به خاطر آوردن و بکار بردن این موضوعات باید فسفر زیادی بسوزانند!!
بیشتر عکسهایی که ما می‌گیریم برهه‌ای از زندگی ما و اطرافمان را ثبت می‌کند. برای این که این عکسها دارای روح باشند و به بهترین وجه منظور ما را برسانند نیاز داریم که قوانین اولیه‌ای را رعایت نماییم و ضمنا به دانشی کامل در مورد توانائیها و محدودیتهای دوربینی که با آن کار می‌کنیم نیاز خواهیم داشت.
همه این مقدمات و بازار گرمیها برای این بود که بگویم در اینجا ایده‌هایی برای بهبود عکسها عنوان شده که در دوبخش شناخت دوربین و بخش اشاراتی به ترکیب بندی دسته بندی شده است.
● شناخت دوربین
بیشتر دوربین‌های دیجیتال با استثنائاتی دارای عملکرد ساده‌ای می‌باشند. مطالعه دفترچه راهنما آنها می‌تواند مفید و حاوی نکات سودمندی باشد. راه بهتر این است که در حین خواندن دفترچه نکات گفته شده را بطور تجربی روی دوربین آزمایش نمایید. از کار کردن با دوربین نترسید، بدترین اتفاقی که ممکن است برای دوربینتان بیفتد این است که باتری آن تمام شود و مجبور به شارژ مجدد آن شوید. دوربین‌های دیجیتال برای آموختن عکاسی از راه تجربه واقعا عالی هستند. نه فیلمی مصرف می‌کنند و نه اینکه برای دیدن نتنیجه مجبور به منتظر ماندن برای چاپ عکس هستید. یادگیری کار کردن با دوربین نیمی از لذت داشتن آن است.
در اینجا بعضی از مطالبی را که باید برای تجربه کردن و مطالعه مد نظر داشته باشید لیست کرده‌ام.
▪ رزولوشن وفشرده سازی
یک دوربین دیجیتال بهترین تصویرش را در بالاترین رزولوشن و کمترین فشرده سازی‌اش می‌گیرد. هر چند در زمان استفاده فرمتهای غیر فشرده زمان زیادی برای ضبط شدن روی حافظه دوربین می‌برد و ضمنا فایل بسیار بزرگی تولید می‌شود که بزودی حافظه دوربین شما را خواهد بلعید. بخاطر همین فرمت JPEG با کمترین فشردگی را برای عکاسی‌های روزمره توصیه می‌کنیم. در این فرمت عکسها زمان کمتری برای ضبط شدن می‌گیرد و نتیجه نهایی نیز تقریبا با فرمت غیر فشرده قابل تشخیص نیست.
متاسفانه بیشتر دوربین ها دارای حافظه کافی برای عکاسی نیستند و بعداز خرید دوربین حتما باید به فکر یک حافظه بالاتر باشید.
▪ مدهای فلاش و تاثیر پذیری فلاش
بیشتر دوربین‌های دیجیتال برای فلاش از تنظیم خودکار استفاده می کنند. اگر نورسنج دوربین تشخیص دهد که نور محیط برای عکاسی کافی نیست دوربین فلاش را روشن می‌کند. باید بدانید که این گزینه همیشه بهترین انتخاب نیست.
د راینجا مثالهایی برای برد فلاش آورده شده که به شما کمک می‌کند که بدانید در هر شرایطی چکار کنید:
- در یک اتاق خیلی بزرگ:
بدون این که سوژه ای در برد فلاش واقع شده باشد، دوربین را ثابت کنید و فلاش را خاموش نمایید. اما اگر سوژه از ۳ - ۴ متر به دوربین نزدیکتر بود فلاش می‌تواند موثر باشد. گزینه دیگر استفاده از فلاش تاخیری Slow Sync است که در این حالت باید دوربین را روی سه پایه ثابت نمایید. در این مد دوربین سوژه را با فلاش روشن می‌کند و پس زمینه را با باز نگه داشتن بیشتر دیافراگم.
-در فضای باز:
دراین حالت نیز اگر سوژه در برد فلاش قرار ندارد فلاش را خاموش نمایید. استفاده از فلاش دوربین را مجبور می‌کند که از سرعت های شاتر خاصی (۱/۳۰ -۱/۶۰) استفاده نماید و این سرعت شاتر احتمال زیادی دارد که برای منظره شما مناسب نباشد.
- آتش بازی:
استفاده از فلاش برای عکاسی از منظره آتش بازی بعید به نظر می‌رسد که اثری در عکس داشته باشد. ولی اینطور نیست! استفاده از فلاش این مزیت را دارد که جلوی پایین آمدن سرعت شاتر بخاطر تاریک بودن محیط گرفته شود و عکس بهتری از آتش بازی ثبت شود!
- پرتره:
گرفتن عکسهای پرتره خوب با استفاده از فلاش سرخود دوربین کار بسیار مشکلی است. حتی با استفاده از سیستم کاهش قرمزی چشم، نور فلاش بسیار تک بعدی و نامطلوب است. بجای استفاده از فلاش سعی کنید عکس را در نور روز یا با نور پردازی در محیط بگیرید. برای اصلاح نور از تراز سفیدی دوربین استفاده کنید و قبل از گرفتن عکس دوربین را ثابت کنید (روی سه پایه یا جای دیگر). هنگامی که نور محیط برای عکس مناسب بود از فلاش اجباری برای روشن کردن سوژه و درخشان کردن آن استفاده کنید.
- عکاسی از درون ماشین یا پنجره:
اگر شیشه باز نباشد نور فلاش به درون دوربین برخواهد گشت. بهتر است آن را خاموش کنید.
▪ مدهای برنامه ریزی شده
اگر دوربین شما دارای مدهای برنامه ریزی شده و یا اولیتهای شاتر و دیافراگم می باشد استفاده صحیح از آنها را یاد بگیرید.
یک مد برنامه ریزی شده استاندارد معمولا کنترل بهتری از حالت اتوماتیک دوربین برای آن شرایط خاص فراهم می‌نماید. خیلی از دوربین ها دارای انتخاب جبران نوری و تراز سفیدی هستند، ولی در مد اتوماتیک نمی‌توان از آنها استفاده نمود.
- اولویت دیافراگم:
اجازه کنترل بر روی عمق میدان را برای عکاس فراهم می کند. (عمق میدان محدوده شارپنس تقریبا مناسب عکس در یک دیافراگم خاص می‌باشد). هرچه دیافراگم بازتر باشد (عدد F کوچکتر نظیر f۱.۸ یا f۲.۸) عمق میدان باریکتر است. و هر چه دیافراگم بسته تر باشد (عدد f بزرگتر f۸ یا f۱۱) عمق میدان پهن‌تر است. می‌توان از اولویت دیافراگم برای مات کردن پشت زمینه نامناسب عکس استفاده کرد یا از شارپ بودن صحنه از سوژه تا پشت زمینه مطمئن شد.
- اولویت شاتر:
امکان کنترل سرعت شاتر را فراهم می‌کند. در صحنه‌های دارای حرکت باید از سرعت بالاتر شاتر برای ثابت کردن سوژه متحرک استفاده نمود.
▪ کنترل‌های ویژه
بیشتر دوربین‌ها دارای کنترل‌ها و گزینه‌های اضافی هستند. مهمترین این کنترل‌ها عبارتند از:
- جبران نوری :
برای اصلاح یا تغییر نورسنجی دوربین استفاده می‌شود. این گزینه تا حدودی پیچیده به نظر می‌رسد ولی در واقع اینطور نیست. سیستم نورسنجی دوربین همواره در حال کار است و سازندگان می‌دانند که این سیستم در شرایط خاص بدرستی عمل نمی‌نماید. مثلا سوژه‌های سفید و منعکس کننده نور باعث کم نور شدن عکس می‌شوند. بنابر این می‌توان با یک جبران نوری مثبت عکس را اصلاح نمود.- تراز سفیدی:
برای کنترل رنگ سفید در عکس و درنتیجه کیفیت سایر رنگها درنظر گرفته شده است. بیشتر دوربین ها برای نور روز تنظیم شده‌اند، بنابر این بعضی نورها باعث خارج شدن تراز رنگ سفید و در نتیجه شیفت سایر رنگها و غیر طبیعی شدن آنها می‌شود. یک مثال خوب برای این مورد لامپهای فلورسنت هستند که در بیشتر مکانهای تجاری استفاده می‌شوند و باعث آبی شدن همه چیز می‌شوند. معمولا تنظیم نور دوربین بر اساس نوع نور محیط به رها کردن دوربین در مد اتوماتیک ترجیح داده می‌شود.
- نورسنجی:
در بیشتر مواقع نورسنج استاندارد دوربین خوب کار می‌کند. ولی ممکن است در شرایطی این تنظیم مناسب نباشد. در بیشتر دوربینهای دیجیتال امروزی یک گزینه و یا بیشتر برای نورسنجی وجود دارد. گزینه نورسنجی نقطه ای Spot meter نور را (دیافراگم و شاتر) را بر روی ناحیه کوچکی از کادر تنظیم می‌کند. در بعضی مدلها می‌توان گزینه‌ای را انتخاب نمود که نقطه نور سنجی با نقطه فوکوس روی هم بیفتد. نورسنجی متوسط گیری مرکزی دو ناحیه در کادر را درنظر می‌گیرد، یک ناحیه دایره‌ای در مرکز و یک ناحیه در بقیه کادر. معمولا نتیجه به دست آمده از این دو ناحیه به صورتی با هم ترکیب می‌شود که اهمیت ناحیه وسط از اطراف آن بیشتر باشد.
- زوم اپتیکال و دیجیتال:
اگر دوربین شما فقط زوم دیجیتال دارد و یا یک زوم اپتیکال و یک زوم دیجیتال، د رمورد فرق بین این دو نوع زوم که قبلا در مورد آنها به تفصیل صحبت کرده‌ایم مطالعه کنید. اگر فقط زوم دیجیتال دارید زیاد روی آن حساب نکنید.
● موارد مهم در ترکیب بندی
یک ترکیب بندی خوب با اصول اولیه آن شروع می‌شود. قرار دادن درست سوژه در کادر حیاتی است و یکسری قوانین ساده می تواند کمک زیادی در این مورد نماید. بسته به این که سوژه یک منظره ، یک شخص یا شئ و یا اینکه کادر افقی یا عمودی است، ترکیب بندی فرق می کند. در بعضی شرایط باید به بعضی از قوانین ترکیب بندی کمتر و در بعضی موارد بیشترتوجه کرد.
هر عکسی باید –علت وجودی – داشته باشد واگر این علت برای گیرنده عکس مشخص نباشد چه انتظاری از بیننده دارید که از عکس چیزی بفهمد؟ بیشتر مردم برای منظورهای خاصی نظیر یادگاری از چیزی داشتن، ثبت یک لحظه تکرار نشدنی، ثبت یک موقعیت استثنایی، شکار یک سوژه زیبا یا جذاب و ... عکس می‌گیرند.
▪ برای اینکه عکس معنی داشته باشد باید اصولی را در آن رعایت کرد:
- افقی و عمودی:
شما دنیا را با زاویه نسبت به افق نمی‌بینید، بنابر این به غیر از شرایطی که تعمدا این کار را می کنید از آن پرهیز نمایید. افق را در کادرتان تنظیم نمایید. منظره یک ساحل کج که انگار آب دریا در حال ریختن از یک ور عکس می‌باشد برای بیننده جالب نیست. برای تراز کردن دوربین یک خط افقی مثل خط آب دریا را در نظر گرفته و دوربین را بالا برده و بچرخانید تا خط پایین کادر موازی خط افقی شود، سپس دوربین را بدون اینکه تغییر وضعیت دهید پایین اورید تا خط آب کمتر از۲/۱ و بیشتر از ۳/۱ کادر افقی عکس را اشغال نماید و آسمان بقیه کادر را. یادتان باشد هیچگاه خط افق را در وسط کادر قرار ندهید.
بعضی دوربین‌ها برای سادگی شبکه‌ای افقی عمودی را روی مانیتور نشان می دهند. اگر دوربین شما چنین امکانی دارد استفاده از آن برای بالا بردن دقت و کاهش زمان مناسب است.
- هر چند تکنیکی که بالا شرح داده شده بود برای منظره‌ای مثل دریا مناسب است، ولی برای منظره یک آبگیر یا بندرگاه مناسب نیست. مثلا ساحل آبگیرها در آنطرف دریاچه قابل دیدن است و تشخیص سطح افقی در آنها مشکل است. در چنین شرایطی دنبال یک خط عمودی بگردید. در کادر عکس نگاه کنید و هر جا که یک خط عمودی یافتید کادر عکس را با آن نقطه تراز نمایید.
عکاسی از سوژه‌های عمودی مشکل تر است. ایجاد حالت پرسپکتیو توسط لنز دوربین می‌تواند کاملا گیج کننده باشد. می‌توان به اجزاء عمودی در منظره توجه کرد و کادر را در اطراف آنها حرکت داد تا مطمئن شویم لبه عمودی کادر واقعا با خط عمودی موازی است. بخصوص عکاسی از مناظر شهرها مشکل است و برای تصمیم گیری درباره این که کدام خط واقعا عمودی است باید دقت بیشتری به کار برد. با تنظیم کادر بر روی نزدیکترین و بزرگترین ساختمان در کادر به احتمال زیاد بقیه ساختمانهای واقع در دوردست تصویر از تراز خارج خواهند شد. با یک نگاه کلی در تصویر می‌توان از این اشتباه پرهیز کرد.
اگر باز هم تصویر کج به نظر می‌رسد باید زاویه دوربین را تغییر داد و یا حتی موقعیت عکاسی را عوض کرد.
▪ یک نکته:
بعضی مواقع مناظر خیابان از میان خیابان به بهترین وجه گرفته می‌شود، با گرفتن عکس از امتداد جاده پرسپکتیوی زیبا و طبیعی خواهیم داشت (البته به شرطی که قبل از تمام شدن عکاسی زیر چرخهای یک تریلی روی جاده پهن نشده باشید!!)
▪ از اجزاء شلوغ کننده در کادر پرهیز نمایید
اجزاء شلوغ کننده عکس به چند طریق ایجاد می‌شوند. این اجزاء ممکن است مردم، حیوانات یا اشیائی باشند که بطور ناخواسته در کادر قرار می‌گیرند و حتی ممکن است بخشی از سوژه را بپوشانند، عدم تناسب رنگی ایجاد نمایند و یا نامتناسب با سوژه و موضوع عکس باشند. بعضی از این مزاحمتها را براحتی می‌توان کنترل نمود و بعضی را نمی‌توان کاری کرد:
- توریستهای سرگردان، پیاده‌ها، احشام یا خودروها:
کاری نمی توان کرد. باید صبر کنید (صبور باشید!) تا هر وقت دلشان خواست از کادر مورد نظر شما خارج شوند! می‌توان با تغییر موقعیت یا نزدیکتر شدن به سوژه بعضی از اشیاء ساکن را از کادر خارج کرد یا با استفاده از زوم کردن یا بریدن کادر بعد از عکاسی مشکل را حل نمود.
- از اجزاء مزاحمی که خودتان ایجاد کرده اید دوری کنید:
خیلی از دوربین ها می توانند ساعت و تاریخ را روی عکس اضافه نمایند، تا جایی که برایتان لازم نیست از استفاده از آن خودداری نمایید. با اضافه کردن تاریخ و ساعت روی عکس چیزی به عکس شما اضافه نمی شود و حذف کامل آنها بعد از گرفتن عکس کاملا ممکن نیست. بعلاوه اطلاعات عکس در بخش متادیتا EXIF عکس ثبت می شود که نیاز استفاده از تاریخ و زمان بر روی عکس را از بین می برد.
● نقطه فوکوس
▪ نقطه فوکوس عکس بسیار مهم است:
- مطمئن شوید که فوکوس کامل روی سوژه انجام گردیده است:
معمولا باید سوژه مهمترین بخش تصویر بوده و نگاه بیننده به سمت آن کشیده شود، اما نیازی نیست که در مرکز عکس واقع باشد. با استفاده از قفل فوکوس کاری کنید که فوکوس بجای مرکز تصویر روی سوژه انجام شود. –سوژه را در میان کادر قرار دهید، فوکوس را روی سوژه انجام داده و دکمه شاتر را تا نیمه بفشارید، وقتی مستطیل میان مانیتور سبز شد فوکوس انجام شده و تا هنگامی که دکمه را رها نکنید فوکوس در همان وضعیت باقی می‌ماند، اکنون کادر بندی مورد نظر را انجام داده و دکمه را تا آخر بفشارید تا عکس گرفته شود.
- پرتره:
روی چشم‌ها فوکوس کنید، اگر دوربین زوم اپتیکال دارد برای کادر بندی سوژه از آن استفاده نمایید. اگر دوربین اولویت دیافراگم دارد، یک دیافراگم باز انتخاب نمایید تا پس زمینه سوژه مات شود و اگر ندارد ممکن است یک مد مخصوص پرتره داشته باشد. این مد بطور خودکار از یک دیافراگم باز استفاده می‌نماید. اگر تنها فلاشی که دارید همان فلاش سر خود دوربین است آنرا خاموش کنید و از نور یک پنجره یا نورهای غیر متمرکز محیط استفاده نمایید.
اگر فلاش تنها انتخاب شما برای نور است از قرار دادن سوژه در نزدیکی دیوار یا هر سطح تخت دیگر پرهیز نمایید، زیرا یک سایه خشن در کنار سوژه روی دیوار ایجاد می‌گردد که زیبا نیست.
هنگام کادر بندی برای امتداد نگاه سوژه جایی در کادر باقی بگذارید و همیشه دوربین را کمی به سمت پایین بگیرید که نواحی زیر بینی و چانه در عکس دیده نشود.
● سخن آخر:
همیشه به یاد داشته باشید، اول فکر کنید، بعد عکس بگیرید.
چند ثانیه فکر کردن در مورد عکسی که می خواهیم بگیریم مهمترین مرحله عکاسی است. خوبی دوربین‌های دیجیتال این است که نمایی از عکس نهایی را در مانیتور می توان دید و خیلی راحت‌تر از دوربین‌های معمولی در مورد نتیجه کار نظر داد.

توسط : admin | تاریخ : 1395/05/06 | نظرات

نکات مهم عکاسی قسمت اول

نکته 1-  بر روی چشم ها فوکوس کنید

گرچه تماس چشمی همیشه در پرتره ها مطلوب نیست، اما چشم ها قطعا باید مشخص باشند. به صورت دستی یک نقطه AF  را که بالای یکی از چشم های مدلتان قرار دارد انتخاب کنید، یا نقطه فوکوس مرکزی را انتخاب کنید تا بر روی چشم های آنها فوکوس کنید.
سپس در حالی که دکمه شاتر را تا نیمه فشار داده اید تا این تنظیمات را حفظ کنید، قبل از اینکه عکس را بگیرید، آن را دوباره تنظیم کنید.

نکته 2 – از یک لنز استاندارد یا تله فوتو استفاده کنید

لنزهای زاویه باز یک انتخاب عالی برای عکاسی پرتره در محیط هستند، جایی که می خواهید فرد را در یک زمینه خاص نشان دهید. با این حال، وقتی لنزهای زاویه بازف به صورت کلوز آپ استفاده شوند، ویژگی های صورت را تحریف کرده و تغییر می دهند.
بهترین انتخاب برای تصاویر پرتره، لنز استاندارد یا لنز تله فوتو کوته است. فاصله کانونی پرتره های کلاسیک برای یک دوربین فول فریم 50 میلی متر، برای لنز نخست 85 میلی متر  و برای زوم 70-200 میلی متر است.
این فاصله ها کمک می کنند تا ویژگی ها فشرده تر شوند و نتیجه طبیعی تر خواهد بود.

نکته 3 – از حالت اولویت دیافراگم (Aperture Priority) استفاده کنید

حالت اولویت دیافراگم به شما امکان می دهد کنترل بیشتری بر روی دیافراگم و در نتیجه کنترل بیشتری بر روی عمق میدان (DOF) داشته باشید.
لنزهای پرایم سریع، مانند لنز 50 میلی متری  f / 1.4 و  85 میلی متری  f / 1.2، شما را قادر می سازد برای یک عمق میدان کم سطح، دیافراگم های بسیار بزرگی انتخاب کنید. به این ترتیب می توانید پس زمینه های فوکوس نشدۀ صافی خلق کنید که به پرتره ظاهری با  کیفیت حرفه ای می دهد.
کار کردن با چنین وضوحی به این معنی است که شما باید در فوکوس کردن خیلی دقیق باشید - اگر با دقت بر روی چشم فوکوس نکنید، کل پرتره صاف به نظر خواهد رسید.

نکته 4 – از نور طبیعی استفاده کنید

شما برای گرفتن پرتره های شگفت انگیز، نیازی به یک کیت نورپردازی استودیوی خانگی گران قیمت ندارید - یک پنجره و یک بازتابنده می توانند در دستیابی به نتایج طبیعی خیره کننده، بدون صرف هزینه زیاد به شما کمک کنند.
مدل خود را در یک زاویه مناسب نسبت به پنجره قرار دهید و از یک بازتابنده سفید یا نقره ای استفاده کنید تا هر سایه ای که در سراسر چهره افتاده است را باز کند. کیفیت نور بازتابنده نقره ای موج دار تر است، اما لطافت بازتابنده سفید بیشتر است.
حواستان به رنگ هایی که در طبیعت وجود دارند باشد - مثلا رنگ سبز چمن ها باعث می شود رنگ صورت بیمارگونه شود، درحالی که نور خورشید در حال غروب در ایوان، نور گرم را منعکس می کند.

نکته 5 – عکاسی با نور زیاد (High-key portraits)

با افزایش عمدی نور عکس برای خلق افکت "high-key"، می توانید نور و ظرافت را در پرتره از زنان و کودکان افزایش دهید.
نکته این است که نور را در زمان عکس برداری افزایش نکنید، بلکه بعدا با استفاده از نرم افزار هایی مثل فوتوشاپ این کار را انجام دهید.
عکس برداری با فایل های RAW فضای بیشتری برای ویرایش در اختیارتان قرار می دهد، در فایل های RAW  در مقایسه با JPEG، قادر خواهید بود جزئیات بیشتری در سراسر طیف رنگها خارج کنید.
خرید دوربین عکاسی

توسط : admin | تاریخ : 1395/09/15 | نظرات

نکات مهم عکاسی قسمت دوم

نکته 6 – پرتره نوزادان

نور مناسب برای پرتره نوزادان، نور طبیعی است. نور فلاش آنها را می ترساند. سعی کنید آنها را در کنار پنجره قرار دهید و از یک بازتابنده استفاده کنید تا نور را به هر قسمتی که سایه افتاده بیاندازید.
هرچه بتوانید نور بیشتری بر روی سوژه بیاندازید، می توانید از حساسیت ISO  کمتری برای گرفتن عکس های با کیفیت استفاده کنید.
بهترین زمان برای عکس برداری از نوزادان زمانی است که سیر هستند یا صبح تازه از خواب بیدار شده اند.
در این زمان ها فعال تر و هشیار ترند، و می توانید عکس های بی سر و صدایی بگیرید که پدر و مادر ها عاشقان می شوند.

نکته 7 – عکس برداری از کودکان

عکس برداری از کودکان لذت بخش، اما چالش برانگیز است. زمان عکس برداری را کوتاه کنید و سعی کنید کاری کنید که کودک سرگرم باشد. با آنها بازی کنید: مثلا می توانید از آنها بپرسید آیا انعکاس تصویرشان را بر روی لنز می بینند. به این ترتیب می تواند تماس چشمی را برقرار کنید.
یک لنز زاویه باز را بدون نگاه کردن تنظیم کنید، و دوربین را جلوی صورت آنها نگه دارید. کاری کنید که به صدای شاتر عادت کنند و بدون اینکه به بدون نگاه کردن به لنز لبخند بزنند.
از فرصت استفاده کنید و وقتی برای یک لحظه ثابت قرار گرفته اند، مثلا وقتی حواسشان به یک اسباب بازی است، از آنها عکس بگیرید. با آنها مثل بزرگ تر ها صحبت کنید و عکس هایی که از آنها گرفته اید را روی صفحهLCD  به آنها نشان دهید تا احساس کنند که جزئی از این کار هستند.

نکته 8 – عکس برداری در حالت متوالی (burst mode)

چه زمانی که از کودکان عکس برداری می کنید، چه زمانی که از یک گروه عکس برداری می کنید، دوربین خود را بر روی حرکت سریع تنظیم کنید. در عکس برداری با حالت متوالی، بدون اینکه مجبور باشید شاتر را سریع  و پشت سرهم فشار دهید،  می توانید از تعداد زیادی از حالت ها عکس برداری کنید.
در این حالت، حتی در عکس های گروهی شانس شما برای گرفتن عکسی که در آن چشم همه افراد باز است بیشتر می شود.
حتی اگر نتوانید عکسی بگیرید که در آن چشم همه باز باشد یا همه لبخند بزنند، بازهم تعداد زیادی از عکس هایی دارید که در کسری از ثانیه گرفته شده اند و می توانید به راحتی به وسیله فتوشاپ چهره ها را جا به جا کنید.

نکته 9 – ژست گرفتن در پرتره های گروهی

در زمان گرفتن پرتره های گروهی، اولین چیزی که باید در نظر بگیرید قد افراد است؛ به این ترتیب که افراد بلند قد عقب و افراد کوتاه قد جلو قرار بگیرند.
با این حال حواستان به نحوه لباس پوشیدن سوژه ها نیز باشد. وقتی تمام حواستان به قد افراد باشید خیلی راحت می توانید تضاد و هماهنگی رنگ ها را فراموش کنید، که در تصویر نهایی خیلی به چشم خواهد آمد.
برای اینکه مطمئن شوید همه به طور واضح ضاهر می شوند، باید از یک دیافراگم حداقل f/8 با یک لنز باز استفاده کنید. اما اگر می خواهید عکس گروهی را در فضای داخلی بگیرید، باید با همان دیافراگم، ازISO  بالا نیز استفاده کنید تا عکسی با وضوح کامل بگیرید.
گاهی اوقات ممکن است عکس نهایی پر از نویز باشد، و سرعت شاتر هم به حد کافی بالا نباشد تا عکسی با وضوح کامل بگیرد. در این مواقع باید افراد را در یک خط در امتداد همان صفحه کانونی قرار دهید، به این ترتیب دیافراگم نیازی ندارد که بسته شود.

نکته10 – ایده برای ژست عکس های خانوادگی

به این فکر کنید که نحوه قرار گیری افراد در عکس خانوادگی، چطور می تواند ارتباط اعضای خانواده را تعریف می کند. یک ایده این است که تمرکز را بر روی پدر ها یا مادر ها یا اعضای جدید خانواده بگذارید. با قرار دادن بقیه اعضا دورتادور آنها می توانید یک نقطه کانونی ایجاد کنید.
برای خانواده های بزرگ تر از وسایل موجود استفاده کنید – مبل در فضاهای داخلی و دروازه ورودی برای فضاهای بیرونی – تا گروه را تقسیم بندی کنید. کوچک تر ها جلو بنشینند و بزرگ تر ها پشت سر آنها بایستند.

نکته 11 – عکس برداری با نور شمع

هنگامی که می خواهید با نور شمع عکس برداری کنید، سرعت شاتر باید به اندازه ای باشد که بتوانید هر گونه حرکتی را چه مربوط به خود دوربین باشد چه مدل و یا شمع ثبت کنید، بنابراین باید ISO  را روی 1600  و یا بیشتر بگذارید و با دیافراگم های بزرگ کار کنید.
فلاش دوربین را خاموش کنید و بر روی حالت نوردهی دستی قرار دهید. همه چراغ ها را خاموش کنید و تا حدی که بتوانید صورت سوژه را ببینید از او فاصله بگیرید و بقیه اتاق را در تاریکی مطلق قرار دهید.
اگر می خواهید عکس فقط با نور شمع باشد، به جای یک شمع، چند شمع روشن کنید. به این ترتیب نه تنها نور بیشتری در اختیار خواهید داشت، بلکه می توانید نور را برای سایه های نرم تر گسترش دهید.
خرید دوربین عکاسی

توسط : admin | تاریخ : 1395/09/17 | نظرات

از مواردی که باید همیشه در کیف دوربینتان داشته باشید

یک سری چیزها هستند که یک عکاس همیشه باید در کیف دوربینش داشته باشد.
این فهرست را مرور کنید تا مطمئن شوید چیز مهمی را از قلم نینداخته اید.
1.هیچی بدتر از این نیست که یک شات عالی داشته و آماده عکس برداری باشید، و ناگهان با این پیغام در دوربینتان مواجه شوید که کارت حافظه پر است. به جای اینکه مجبور شوید کل عکس ها را از اول ببینید و آنهایی که بد هستند را پاک کنید – که البته کار خسته کننده و وقت گیری است – چند تا کارت حافظه اضافه در کیفتان نگه دارید؛ این کارت ها جای زیادی نمی گیرند پس دیگر عذر و بهانه ای باقی نمی ماند!
2.یک پارچه میکروفایبر یکی از مفید ترین و ارزان ترین اکسسوری هایی است که یک عکاس می تواند در کیف خود داشته باشد. در درجه اول از این پارچه برای پاک کردن کثیفی و گرد و خاک روی لنز ها استفاده می شود. اما غیر از آن، می توان دیگر اکسسوری های داخل کیف (کارت حافظه، لنز، فلاش) را نیز داخل آن پیچید تا از خراب شدن و یا خش افتادن روی آنها جلوگیری کرد.
3.این اتفاق برای همه عکاسان می افتد : ماندن زیر باران. برای این روز های غیر منتظره، حتما یک کیسه پلاستیکی در کیفتان داشته باشید. تنها کاری که باید بکنید این است که در کیسه پلاستیکی سوراخی برای لنز درست کنید و با این شیوه کم خرج در عین حال که می توانید دوربینتان را خشک نگه دارید، می توانید عکس های عالی بگیرید.
4.حمل کردن یک سه پایه بزرگ و کامل، همیشه عملی نیست.
یک سه پایه کوچک در کیف دوربینتان داشته باشید تا هرجا لازم بود از آن استفاده کنید. سه پایه های مسافرتی تا می شوند و جای کمی می گیرند، و گرچه به محکمی سه پایه های کامل نیستند اما در زمان مناسب به کار می آیند. از آنها می توان در جاهایی استفاده کرد که قرار سه پایه کامل سخت است (روی درخت، روی دیوار، در جاهای عیر همسطح)، و برای عکس برداری در نور کم عالی هستند.
خرید دوربین

توسط : admin | تاریخ : 1395/10/04 | نظرات

از مواردی که باید همیشه در کیف دوربینتان داشته باشید(قسمت دوم)

5.فلاش ها یک گزینه عالی برای اضافه کردن نور بیشتر به شات هستند.
اگر قبلا از یک فلاش استفاده نکرده اید، با یک بار استفاده خیلی زود متوجه خواهید شد که عمق و ابعاد کاملا جدیدی به عکس اضافه می شود. همه عکاسانی که به طور حرفه ای کار عکاسی را انجام می دهند باید حتما در کیف خود یک فلاش داشته باشند.
6.یک روز کامل عکس برداری، خیلی زود باتری شما را تمام می کند، به خصوص اگر خیلی از صفحه LCD استفاده می کنید. من به شخصه همیشه یک باتری اضافه در کیف دوربینم دارم. همچنین متوجه شده ام که خاموش و روشن کردم مداوم دوربین باعث می شود باتری آن زودتر تمام شود. خوشبختانه دلیل داشتن یک باتری اضافه کاملا مشخص و بدیهی است؛ اگر باتری دوربینتان تمام شود، باید بار و بندیلتان را جمع کنید و به خانه برگردید!
7. اگر با دوربینی با لنزها قابل تعویض کار می کنید، خیلی مهم و حیاتی است که حداقل یک لنز اضافه همراهتان داشته باشید.
در ان صورت هم در مورد فاصله کانونی انتخاب بیشتری دارید، و هم اگر اتفاقی برای لنزتان افتاد، می توانید از آن یکی لنز اضافه کنید.
8. همراه داشتن کتابچه راهنمای دوربینتان، یک روزی به کارتان خواهد آمد.
وقتی برای دوربین مسئله ای پیش بیاید یا با تنظیمات آن مشکل پیدا کنید، می توانید از آن استفاده کنید. از حفظ بودن تمام انواع تنظیمات دوربین کار دشواری است، بنابریان همیشه کتابچه راهنما را با خود داشته باشید.

توسط : admin | تاریخ : 1395/10/05 | نظرات

مقدمه ای بر عکاسی دیجیتال

برای بیش از 150 سال، عکاسی یک فرآیند شیمیایی بوده است. تصاویر بر روی فیلم عکاسی گرفته می شود که از لایه های نقرۀ حساس به نور پوشیده شده از امولسیون هالید بر روی یک پایه انعطاف پذیر ساخته شده است. با در معرض نور قرار گرفتن فیلم درون دوربین عکاسی، یک تصویر نهفته به وجود می آید که با غوطه ور شدن آن در یک محلول شیمیایی به نام "ظاهر کننده (developer)" قابل مشاهده می شود. با انداختن تصویر از روی فیلم بر روی کاغذ حساس و پردازش مواد در یک سری حمام شیمیایی، عکس چاپ می شود. هم فیلم و هم کاغذ باید در اتاق های تاریکی پردازش شوند تا از رسیدن نور غیر اصلی به امولسیون حساس جلوگیری شود.
عکاسی دیجیتال همۀ این فرایند ها را تغییر داده است. دیگر نه نیازی به فیلم هست، نه مواد شیمیایی و نه اتاق تاریک. تصاویر با مجموعه ای از سنسورهای عکس گرفته و توسط نرم افزارهای کامپیوتری پردازش می شوند. فرایند چاپ هم توسط شلیک جریان های کوچکی از جوهر رنگی و یا رنگ بر روی کاغذ انجام می شود.
اما آینده واقعی تصویربرداری دیجیتال در شیوۀ ادغام آن با فن آوری های دیگر نهفته است. می توانید تصاویر مشتریانتان را با استفاده از پست الکترونیکی برایشان بفرستید. می توانید یک گالری از عکس های خودتان را بر روی اینترنت پست کنید. می توانید با استفاده از تصاویر و برنامه های کاربردی کامپیوتر، پرزنتیشن، خبرنامه، مجله، و خیلی موارد دیگر را درست کنید. و این فقط شروع کار است. در حال حاضر این ممکن شده است که همزمان که دارید عکس می گیرید، آنها را به تحریره های انتخاب عکس و یا آژانس های عکاسی بفرستید. کسی چه می داند آینده چه چیزی همراه خواهد داشت؟

توسط : admin | تاریخ : 1395/10/07 | نظرات

تفاوت بین عکاسی آنالوگ و دیجیتال

مزایای عکاسی دیجیتال

اگرچه هنوز عکاسانی هستند که از فیلم استفاده می کنند، اما بیشتر عکاسان حرفه ای به عکاسی دیجیتال روی آورده اند. و دلایل خوبی هم برای این گرایش هست.
دوربین های دیجیتال، عکاسی واقعی و فوری را عرضه کرده اند. در عرض یک یا دو ثانیه بعد از گرفتن عکس، شما می توانید تصویر گرفته شده بر روی صفحه نمایش ال سی دی ببینید (و یا حتی قبل از گرفتن عکس، با استفاد از حالت Live View دوربین هایی مانند EOS-1D Mark III). می توانید همان لحظه یا بعدا تصمیم بگیرید که آیا می خواهید عکس را نگه دارید و یا آن را پاک کنید. همچنین می توانید از صفحه نمایش هیستوگرام استفاده کنید تا ببینید آیا  نوردهی صحیح است یا نه. و اگر نه، می توانید دوباره از سوژه عکس برداری کنید.
تصاویر به شکل فایل های دیجیتال گرفته و بر روی کارت های حافظه قابل جابه جایی ذخیره می شوند. بر خلاف فیلم، از این کارت ها می توان مجددا استفاده کرد. هنگامی که فایل ها را در جای دیگری منتقل کنید، می توانید تصاویر را از کارت پاک کرده و دوباره از آن استفاده کنید. که باعث می شود هزینه خرید فیلم و پردازش آن کاهش پیدا کند.
فایل های دیجیتال هم، درست مانند هر فایل کامپیوتر دیگری، داده هستند و می توان آنها را در حافظه هر کامپیوتری ذخیره کرد. همچنین می توان این فایل ها را بدون از دست دادن کیفیت، بارها و بارها کپی کرد. این کپی ها را می توان در بیش از یک جا و با با کیفیت بالا نگهداری کرد.
فایل های تصویری را می توان با استفاده از نرم افزارهای تصویری مانند فتوشاپ بر روی یک کامپیوتر باز کرد. و به این ترتیب می توان نقاط گرد و غبار و لکه های جزئی را به سرعت و به راحتی حذف از روی تصویر حذف کرد. همچنین می توان بر روی تصویر تغییرات قابل توجهی ایجاد کرد، البته ایجاد تغییر در تصاویر مربوط به اخبار، ورزش و حیات وحش قابل قبول نیست.
در حال حاضر تقریبا تمام روزنامه ها، مجلات، کتاب ها، روزنامه ها، مجلات و دیگر موارد چاپی به وسسله کامپیوتر درست می شوند و برای تصاویر خود از فایل های تصویری دیجیتال استفاده می کنند. برای پاسخگویی به این تقاضا، بیشتر بانک های تصاویر در حال حاضر تنها تصاویر دیجیتال را می پذیرید. اگر چه می توان برای ایجاد فایل های دیجیتال، از روی تصاویر اسکن گرفت، اما خیلی راحت تر است که از همان ابتدا تصاویر را به صورت دیجیتال گرفت.

عکس برداری دیجیتال

نسبتا خیلی رایج شده است عکاسی با فیلم را با عنوان "آنالوگ" توصیف کرده تا آن را از عکاسی دیجیتال مجزا کنند. عکاسی آنالوگ، طوری که در اینجا استفاده می شود، به سیگنال های اشاره دارد که خروجی آن متناسب با ورودی است. نورسنج مثال خوبی از یک سازه آنالوگ است. نوری که به یک فتوسل تابیده می شود، یک جریان الکتریکی را تولید می کند که یک سوزن را در سراسر مقیاس به حرکت در می آورد. هر چه نور بیشتر باشد، میزان این حرکت نیز بیشتر می شود.
بر همین اساس، سنسور یک دوربین دیجیتال نیز آنالوگ است. هر یک از میلیون ها پیکسلی که سنسور را تشکیل می دهند یک فتوسل حساس به نور است که در پاسخ به نور یک جریان الکتریکی کوچک تولید می کند. هر چه نور بیشتر باشد، جریان قوی تر خواهد بود. دیجیتال تنها زمانی وارد بازی می شود که سطح روشنایی به سیستم دودویی (binary system) (به زبان رایانه) تبدیل می شود تا یک فایل تصویری ایجاد کند.
برای جلوگیری از ابهام در استفاده ازکلمات آنالوگ و دیجیتال، در توصیف عکاسی غیر دیجیتال از یک واژه فرانسوی به نام "argentic" استفاده می شود. argentic به معنی نقره است و به دلیل اینکه کریستال های هالید نقره، امولسیون فیلم را تشکیل می دهند، از این واژه استفاده می شود.
خرید دوربین عکاسی

توسط : admin | تاریخ : 1395/10/07 | نظرات

عکاسی مینیمالیستی: نکات مهم برای رسیدن به حداکثر نتیجه در نهایت سادگی:(قسمت اول)

مفهوم مینیمالیسم یک مفهوم بسیار ذهنی در دنیای هنر است. فرهنگ لغت و بستر آن را به شرح زیر تعریف می کند:
یک سبک یا روش که توسط سادگی بیش از حد مشخص می شود. برخی آن را دوست دارند، برخی دیگر از آن متنفرند، اما ظاهرا هیچ کس نسبت به آن بی تفاوت نیست. بسیاری از هنرمندان با باز بودن این مفهوم رشد می کند، برخی دیگر با عدم تعریف و جهت آن مشکل دارند. بسیاری از ما با دیدن خطوط ساده، طرح های هندسی، سایه های قوی، رنگ های متضاد، موضوع های واحد و غیره، مجذوب جمله "کم همیشه زیاد است" شده ایم. برای خیلی ها بیرون کشیدن یک تصویر قوی از این قاب دشوار است. در اینجا چند نکته و نمونه در اختیار شما می گذاریم تا تلاش برای تصویر سازی مینیمالیستی را آغاز کنید.

1. ترکیب

"سادگی" به معنای "خسته کننده" نیست. بر خلاف آنچه ممکن است فکر کنید، یک رویکرد مینیمالیستی نیاز به خلاقیت فراوان دارد. استفاده از فضای منفی، بخشی جدایی ناپذیر در عکاسی مینیمالیستی است. لازم نیست سوژه خیلی بزرگ باشد تا فضا را پر کند. تصمیم گیری برای اینکه چه چیزی از قاب بیرون بکشید و یک تصویر قوی تر خلق کنید، می تواند چالش برانگیز باشد و اغلب به تمرین نیاز دارد تا اینکه تبدیل به روش دیدتان شود. من توصیه می کنم به جای ویرایش و حذف کردن بخش های ناخواسته، خودتان را تمرین دهید که موقع عکس برداری و پشت دوربین اینکار را انجام دهید. استفاده هوشمندانه از عمق میدان نیز سوژه شما را از پس زمینه جدا می کند به این ترتیب که با دیافراگمی که تا جایی که لنزتان اجازه می دهد (کوچکترین عدد) باز است عکس برداری کنید.

2. بافت و رنگ

یک رنگ روشن و یا رنگ های متضاد، سوژه های مینیمالیستی بهتری به دست می دهد. همین امر در مورد بافت نیز صدق می کند. بیننده باید قادر باشد تا حدی بافت را احساس کند. گاهی اوقات فقط باید یک زاویه خلاقانه برای عکاسی پیدا کنید. از تجربه کردن نترسید. مستقیم، از بالا  و یا از پایین عکس برداری کنید، اینقدر با کادر بازی کنید تا زمانی که شاتی به شما دهد که با شما حرف بزند
دوربین عکاسی

توسط : admin | تاریخ : 1395/10/12 | نظرات

نکات مهم برای رسیدن به حداکثر نتیجه در نهایت سادگی:(قسمت دوم)

3. خطوط و طرح های هندسی

خطوط قوی تصاویر قوی ایجاد می کنند. یک نقطه شروع برای عکاسی مینیمالیستی، توجه به معماری های مدرن اطراف تان است.  خطوط برجسته و دیگر اشکال هندسی، پس زمینه ای عالی برای عکس های مینیمالیستی هستند. متمایز کردن یک پرنده بر روی یک خط قوی، اگر به خوبی انجام شود، می تواند یک شات مینیمالیستی عالی بدست دهد. همیشه در اطراف شما فرصت های بزرگی وجود دارد، فقط کافی است یادبگیرید آنها را ببینید و این به تمرین نیاز دارد.

4. داستان سرایی

با داستان سرایی، عکاسی مینیمالیستی خود را به سطح بعدی ببرید. عکاسی خیابانی مینیمالیستی، یک چشم انداز شهری جالب با عناصر انسانی را به تصویر می کشد. عنصر انسانی، هر چقدر هم که کوچک باشد، تبدیل به نقطه کانونی تصویر خواهد شد. با این حال، آن پس زمینه جالب است که عکاس را به عکس برداری ترغیب می کند. تقارن، خطوط، انحنا ها، سایه ها همگی نقض مهمی در ساخت عکس ایفا می کنند. گاهی اوقات داستان و محیط خود به خود با هم همراه می شوند، و این کار عکاس است که آن را ببینید و سریع پاسخ دهد. در مواقع دیگر باید منتظر شد تا سوژه مناسب از راه برسد. رویکرد مینیمالیستی در عکاسی را می توان هم در طبیعت و هم در محیط شهری به کار برد. شما هر جایی می توانید تمرین کنید، پس بیرون بروید و راه های مختلف دیدن با دوربین را برای خودتان باز کنید!

توسط : admin | تاریخ : 1395/10/12 | نظرات

ترکیب در عکاسی

بهتر است اولین مقالۀ مجموعۀ جدید "تبحر در ترکیب" (Mastering Composition) را با تعریف موضوع اصلی شروع کنیم. در این مقاله برای عکاسان مبتدی، معنای کلی اصطلاح "ترکیب" را بررسی می کنیم. همچنین به طور خلاصه هدف از ترکیب را شرح می دهیم، مشخص می کنیم یک ترکیب خوب چیست و چرا یک بخش مهم در هر اثر هنری است. در پایان از مقاله یک سوال ساده مطرح می شود که در واقع یک راهنمایی در مورد موضوع مقالات آینده نیز هست.

1.تعریف کلی اصطلاح "ترکیب"
اصطلاح "ترکیب" نه تنها در هنرهای تجسمی، بلکه در موسیقی، رقص، ادبیات و تقریبا هر نوع دیگری از هنر به کار برده می شود. این اصطلاح گرچه در برخی زمینه های خاص، مانند نوشتن، به طور گسترده استفاده نمی شود، اما با این وجود همچنان معتبر است. به طور کلی، اصطلاح "ترکیب" دو معنی متمایز اما مرتبط دارد.
قبل از هر چیز، "ترکیب"، قرار گرفتن اشیاء و عناصر نسبی در یک اثر هنری را توصیف می کند. در نتیجه، ترکیب، جنبه کلیدی یک کار خوب هنری است. هر چقدر بر اهمیت ترکیب تاکید کنیم باز هم کم است. هر هنرمند مشتاقی باید خیلی به ترکیب کار خود توجه داشته باشد. یک ترکیب خوب، ترکیبی است که به اندازه کافی جزئیات داشته باشد. کم بودن تعداد عناصر خوب نیست، اثر هنری را از جزئیات لازمی که باعث می شوند تفسیر درست امکان پذیر باشد محروم می کند. همچنین تعادل تصویر را نیز از بین می برد. و زیاد بودن تعداد عناصر نیز می تواند منحرف کننده باشد. ترکیب خوب نیاز به تعادل خوب است. بهتر است مطمئن شوید که تمام عناصر موجود، برای این ایده یا داستانی که می خواهید منتقل کنید ضروری هستند.
در برخی موارد، ترکیب می تواند به خودی خود یک اثر هنری و مترادف با خود اصطلاح. برای مثال، موقع صحبت کردن در مورد یک رقص خاص، یک عبارت "این ترکیب ..." مورد استفاده قرار می گیرد. چنین تعریفی در مورد موسیقی (که سازندگان آن به عنوان آهنگساز شناخته می شوند) و نقاشی نیز صدق می کند.

توسط : admin | تاریخ : 1395/10/18 | نظرات

ترکیب در عکاسی چیست؟

حالا که تعریف کلی اصطلاح "ترکیب" رامی دانیم، فهمیدن معنای آن در عکاسی کار سختی نیست. به عبارت ساده، ترکیب یک تصویر یعنی تنظیم عناصر در درون تصویر به شیوه ای که به بهترین شکل با ایده و یا هدف اصلی کارتان تناسب داشته باشد. برای تنظیم عناصر می توان در واقع اشیاء و یا افراد را جا به جا کرد. یک مثال خوب برای این مورد، عکاسی پرتره و یا عکاسی از اجسام بی جان است. عکاسی خیابانی نیاز به پیش بینی دارد، چون عکاس معمولا نمی تواند سوژه ها را خودش جا به جا کند، در عوض باید صبر کند تا آنها خودشان در مناسب ترین موقعیت چارچوب قرار بگیرند. یکی دیگر از راه های تنظیم عناصر، این است که موقعیت خودتان را تغییر دهید. چنین شیوه ای در شرایطی مناسب است که عکاس نمی تواند چیزی را جا به جا کند، مانند عکاسی از مناظر.
از طریق ترکیب می توانید چشم بیننده را به سمت مهم ترین عناصر کار خود هدایت کنید. یک ترکیب خوب می تواند از اشیا و سوژه های کسل کننده در محیط های معمولی، یک شاهکار خلق کند. از طرف دیگر، یک ترکیب بد می تواند عکس را علی رغم جالب بودن موضوع، به طور کامل خراب کند. ترکیب ضعیف را نمی توان در فرایند پردازش پس از عکس برداری ویرایش کرد. گاهی اوقات می توان بخشی از تصویر را برید، اما تنها زمانی که کوچک کردن فریم و از بین بردن بخش های خاصی از تصویر، به آن صدمه نزند. به همین دلیل است که فکر کردن به ترکیب برای انتخاب آن قبل از عکس گرفتن، از اهمیت زیادی برخوردار است.
فاصله کانونی، دیافراگم و زاویه ای که موقعیت دوربین خود را نسبت به موضوع انتخاب می کنید نیز تا حد زیادی در ترکیب تاثیر می گذارد. به عنوان مثال، باز کردن دیافراگم پس زمینه و پیش زمینه را محو می کند و به طور موثر اهمیت اشیاء اطراف را کاهش می دهد. همچنین اغلب باعث می شود در گوشه ها سایه های قابل ملاحظه ای (سایه روشن) به وجود بیاید، در نتیجه کمک خواهد کرد که چشم بیننده مدت بیشتری داخل قاب درگیر بماند. از طرف دیگر، بستن دیافراگم بر روی اشیاء بیشتری فوکوس می کند که به نوبه خود منجر به تعادل تصویر بهتر می شود. چطور؟ خب، اشیاء "واضح تر" با فوکوس بیشتر، نسب به شکل های محو، توجه بیشتری جلب می کنند. یک عکاس با تجربه از هر چیزی که در دسترس دارد برای رسیدن به نتیجه مورد نظر استفاده می کند. شایان ذکر است که اشیائی که در پیش زمینه یا پس زمینه قرار دارند و فوکوس کمی رویشان هست نیز در ترکیب کلی تصویر سهیم هستند. اشکال ساده، تن ها، سایه ها، برجسته سازی ها و رنگ ها، همگی عناصر مهم ترکیب هستند.
ترکیب بندی یک تصویر در نهایت تبدیل به یک فرایند طبیعی می شود. با تمرین کافی دیگر حتی لازم نیست در مورد نحوه قرار گیری عناصر فکر کنید. ناخودآگاه تان این کار را برای شما انجام خواهد داد. انگشتان تان تنظیمات صحیح را اعمال می کند و چشمانتان فریم را هدایت می کند. وقتی یک ترکیب ضعیف داشته باشید فورا تشخیص می دهید که غیر طبیعی و اشتباه است. هر چه تجربه تان بیشتر باشد، انتخاب های بهتری خواهد کرد. برای پیشرفت کردن در عکاسی، نباید در تصمیم گیری عجله کنید و بدون هیچ شک و تردیدی به ناخودآگاه خود اعتماد کنید، بلکه باید راههای جدید ترکیب بندی تصویر را یاد بگیرید. البته ابن به این معنی نیست که نباید به دل و جرات خود اعتماد نکنید – البته که باید بکنید. اما بد نیست که همیشه فکر کنید، تجربه کنید، چند تا عکس بگیرید و آنها را در مرحله پردازش تجزیه و تحلیل کنید. ببینید کدام بهترین کار می کند، سعی کنید بفهمید چرا و سپس دوباره امتحان کنید.
3.هدف ترکیب بندی
شاید یک نفر فکر کند یک ترکیب خوب باید برای همه دلنشین به نظر برسد. در نتیجه، هدف ترکیب بندی خوب باید نشان دادن سوژه به شیوه ای مطلوب، زیبا و دل انگیز باشد. اما چنین عقیده ای کمی سطحی است. هر اثر هنری قرار نیست به چشم بیننده زیبا به نظر برسد. برخی هنرمندان سعی به بیان های ایده های قوی و متفاوتی دارند، و سوژه و همچنین انتخاب ترکیب، آنها را در رسیدن به هدفشن کمک می کند. برای مثال، اگر هنرمندی بخواهد مخاطبش احساس ناراحتی و یا عصبی پیدا کند، یک ترکیب "طبیعی" را انتخاب می کند که با چیزی غیر منتظره و تکان دهنده همراه است. یک مثال خوب از چنین کاری عکاسی جنگ است، که در آن عکاسان اغلب سعی می کند این احساس را به بیننده القا کنند که جنگ تا چه اندازه وحشتناک و ویرانگر است. از طرف دیگر، یک هنرمند ممکن است قربانیان جنگ را به شیوه ای نارحت و مغموم کننده ای زیبا به تصویر بکشد. با انجام این کار، او بر روی طبیعت زشت جنگ، به شیوه ای عجیب و غریب و طعنه آمیز تاکید می کند. بنابراین، در نهایت، هدف از یک ترکیب خوب، کمک به بیان ایده هنرمند با وسایل لازم است.
4.تمرین برای تازه کار ها
این یک تمرین ساده برای عکاسان مبتدی است، که می خواهند همراه با دیگر خوانندگان به طور فعال یاد بگیرند و در به ثمر رساندن این مقالات شرکت کنند.
خرید دوربین عکاسی

توسط : admin | تاریخ : 1395/10/18 | نظرات

عکاسی با نوردهی طولانی

عکاسی با نوردهی طولانی، با توجه به اثرات چشمگیری که ایجاد می کند، به تازگی جای پا خود را در عرصۀ 500px و مانند آن باز کرده است. ظهور دوربین های دیجیتال پیشرفته تر، تولید این تصاویر را بسیار آسان تر کرده است، چرا که دیگر محاسبات، حدس و گمان و شانس را از روند عکاسی حذف می کنند.
اساسا دو راه اساسی برای گرفتن این شات ها وجود دارد. با یا بدون فیلتر پلاریزه و یا کاهنده نور (ND). در هر دو روش، به سه پایه نیاز است، چون برای گرفتن این عکس ها، مدت زمان باز بودن شاتر بیشتر از آن است که بتوان دوربین را با دست گرفت. هدف این است که بدون اینکه به تصویر بیش از حد نور داده شود، زمان در معرض نور قرار گرفتن شاتر را افزایش داد.
نوردهی طولانی مدت به شما امکان می دهد به شیوه ای صاف و روان از ابرها، آب، و یا اشیاء دیگر در حال حرکت عکس بگیرید، در عین حال وضوح و روشنی اشیاء را هم حفظ کنید. یک فیلتر کاهنده نور اساسا اجازه می دهد علی رغم زمان طولانی نوردهی، در رنگ و یا طیف های رنگی تصویر تغییری ایجاد نشود. اضافه کردن فیلتر مساوی است با متوقف کردن یک یا چند f-stop، و این امکان را به شما می دهد که علی رغم زمان طولانی باز بودن شاتر، عکس های بیش از حد گرم نگیرید.
اگر یک فیلتر ND یا فیلتر پلاریزه در دسترس تان نیست، باید در نور پایین تر عکس برداری کنید، مثل صبح زود یا نزدیک به شب (می توان گفت که در صورت امکان، فقط در این دو زمان عکس برداری کنید). بسیاری از عکاسان نوردهی طولانی استفاده می کنند تا در شب عکس بگیرند.
در طول ساعت ها طلایی (قبل از غروب آفتاب و یا بعد از طلوع آفتاب) با دهانۀ بسیار کوچک مثلا f / 22 یا کمتر امتحان کنید، و وقتی شب فرا می رسد دهانه را تا f / 8 یا بیشتر باز کنید. باید بارها و بارها تلاش کنید، چرا که رسیدن به نوردهی مناسب، تا حد زیادی به آزمون و خطا نیاز دارد. همچنین باید در زمان های نوردهی مختلف نیز امتحان کنید، و این بستگی به این دارد که می خواهید از چه جسم متحرکی عکس بگیرید.
عکس برداری از ابرها به زمان بیشتری نیاز دارد تا بتوان به درستی مسیر حرکت آنها را در فریم شات ضبط کرد. برای شروع، 5 خوب است. عکس برداری از امواج در ساحل نیاز به زمان بسیار کمتری دارد، گاهی اوقات 15 تا 30 ثانیه برای ایجاد حرکات لازم در تصویر کافی است.

توسط : admin | تاریخ : 1395/10/20 | نظرات

عکاسی ماکرو

عکاسی ماکرو امروزه خیلی محبوب نیست ؛ البته این نوع عکاسی سال های زیادی، خیلی پر طرفدار بوده است. دیدن اشیاء روزمره به شکلی که هرگز نمی بینید، یعنی خیلی نزدیک و شخصی، جذاب است. موضوع جالب در مورد عکسبرداری ماکرو، تنوع زیاد آن است؛ شما می توانید تقریبا از هر چیزی از نزدیک عکس برداری کنید و با یک چیز کاملا متفاوت روبرو شوید.
عکاسی ماکرو به شما امکان می دهد جزئیات ریز و کوچک را در مقیاس یک به یک ثبت کنید.
عکاسی ماکرو نسبت به روش های دیگر تجهیزات محور تر است، به این معنی که در بیشتر موارد نمی توانید فقط با لنزی که همیشه با آن عکس برداری می کنید، عکس های کلوز آپ بی نظیری بگیرید. بهترین نتایج با داشتن تجهیزات مناسب بدست می آید، حال این تجهیزات می توانند لنز، لوله و یا حلقه معکوس باشند. البته این به این معنی نیست که شما مجبورید برای گرفتن عکسی که می خواهید هزینه زیادی بکنید؛ بسیاری از روش های عکسبرداری ماکرو  را می توان با استفاده از تجهیزات ارزان قیمت انجام داد.
به طور کلی چهار دسته تجهیزات وجود دارد که به شما کمک خواهد کرد آن جزئیات منحصر به فردی که به دنبالش هستید را ثبت کنید.

توسط : admin | تاریخ : 1395/10/23 | نظرات

لنزهای ماکرو و حلقه های معکوس

لنزهای ماکرو

اگر در مورد عکس برداری ماکرو جدی هستید، بهترین کار این است که یک لنز ماکرو اختصاص تهیه کنید. البته این راه، گران ترین گزینه است. این لنزها با فاصله های کانونی مختلف، به طور کلی از 50mm تا 200mm، در دسترس هستند. لنزهای ماکرو به طور اختصاصی برای این نوع عکاسی ساخته شده اند، و بلند بودن این لنز باعث می شود بتوانید از نمای نزدیک فوکوس کنید.
به عنوان یک قاعده کلی، هرچه فاصله کانونی لنز بیشتر باشد، فاصلۀ بیشتری بین شما و سوژه فراهم می شود. برای مثال اگر بخواهید از جزئیات یک پروانه عکس برداری کنید، با لنز 50mm باید خیلی به سوژه نزدیک شوید. اما برای کلوزآپ از یک گل، لنز 50mm کاملا منساب است. لنز های ماکرو با درجه کیفیت و قمیت های متفاوت موجود است، اما نباید انتظار داشته باشید که یک لنز ماکرو مناسب و معقول، کمتر از 200 دلار قیمت داشته باشد.

حلقه های معکوس

حلقه های معکوس دقیقا اینجا به کار می آیند. این حلقه ها به سادگی به شما امکان می دهند عملکرد لنز های موجود بر روی بدنه دوربین خود را معکوس کنید. لنزی که به درستی بر روی دوربین نصب شده باشد، اندازه سوژه را تا اندازه ای کوچک می کند که توسط حسگر دوربین ثبت شود. با معکوس کردن لنز، عملکرد آن را برعکس می ود، و لنز شبیه به یک میکروسکوپ عمل می کند.
نکته مهمی که باید مد نظر داشته باشید این است که از آنجایی که دیگر پین های الکترونیکی در یک ردیف نیستند، شما هر گونه ویژگی خودکار و یا الکترونیکی مانند کنترل دیافراگم  یا فوکوس خودکار را از دست می دهید. در مقابل، خیلی خیلی به سوژه نزدیک شده و می توانید از عمق آن عکس برداری کنید؛ بیشتر حلقه های معکوس را می توانید با 10 دلار یا کمتر تهیه کنید.

توسط : admin | تاریخ : 1395/10/23 | نظرات

عکاسی پانوراما(قسمت اول )

عکاسی پانوراما نمونه دیگری از یکی از روش هایی است که سهولت به کارگیری آن تا حد زیادی در طول زمان افزایش یافته است. روشی که قبلا فرایندی طولانی و خسته کننده در یک اتاق تاریک بود و شامل خم شدن بیش از حد بر روی کاغذ عکس و برش دادن و جدا کردن تعداد زیاد عکس می شد، حالا دیگر به سادگی کلیک یک دکمه بر روی دوربین تان است.
عکس های پانوراما، از تعداد زیادی عکس متعدد از یک صحنه واحد تشکیل شده است که به یکدیگر متصل شده و یک تصویر پیوسته را به وجود می آورند. حتی با یک لنز زاویه باز هم می توان از یک صحنه خاص به صورت پانوراما عکس برداری کرد. با گرفتن عکس های متعدد، می توان بعدا آنها را با هم ترکیب کرد و عکسی با میدان بسیار گسترده تر نسبت به قبل درست کرد.
برای گرفتن عکس های پانوراما هم مانند روش های قبلی، بهتر است که از یک سه پایه محکم و ریموت شاتر استفاده کرد.
چطور انجام دهید:
امروزه دوربین های زیادی ویژگی پانوراما را دارند؛ این ویژگی بر روی  صفحه نمایش دوربین، شبکه هایی می اندازد که گرفتن عکس را آسان تر می کند. برای گرفتن عکس های افقی کافی است دوربین را به سمت چپ یا راست حرکت دهید (در یک سطح)، و به این کار ادامه دهید تا زمانی که به نقطه اول صحنه قبلی برسید. این همپوشانی برای این است که هیچ صحنه ای از تصویر از دست نرود. خود دوربین معمولا نشان می دهد که آخرین شات چه بوده، و فریم فعلی در کنار آن چطور به نظر می رسد و به این ترتیب به شما کمک می کند برای شروع، مجموعه ای از تصاویر دقیق بگیرید.

توسط : admin | تاریخ : 1395/10/29 | نظرات

چطور از کودکان عکس طبیعی بگیریم

کاری کنید عکس برداری به آنها خوش بگذرد
اول از همه اینکه شما کودکان خود را می شناسید. دوربین را زمانی بیرون بیاورید که حالشان خوب است و حوصله دارند، نه زمانی که خسته و یا گرسنه اند. احتمالا بهترین عکس هایی که از آنها گرفته اید مربوط به زمانی است که مشغول انجام کاری هستند و توجهی به اطراف ندارند، نه زمانی که مقابل یک صحنه زیبا و یا گل های رنگارنگ شق و رق ایستاده اند. می خواهید از کودکان عکس بگیرید یا گل ها؟ مطمئنا عکس گرفتن از هر دو سخت است! بنابراین سعی کنید تمرکزتان را فقط بر روی گرفتن یک عکس خوب از مهم ترین چیزی که در تصویر وجود دارد، یعنی فرزند تان، بگذارید.
کودکان، به خصوص هر چه سنشان پایین تر باشد، بعد از چند دقیقه حوصله شان سر خواهد رفت، بنابراین دوربین عکاسی خود را از قبل آماده کنید، و صبور باشید. هر چند وقت یکباربه آنها اجازه دهید دور و اطراف را بگردند، موقع عکس برداری همه توجه خود را به آنها معطوف کنید و آماده باشید که اگر لازم شد با اسباب بازی های بیشتری حواس آنها را پرت کنید. شاید مجبور شوید دنبال یک دو ساله راه بیافتید.
می توانید به بچه های بزرگتر که می توانند در باغ بازی کنند بپیوندید، و درکنار لذت بردن از بودن در آنجا، منتظر لحظۀ مناسب بمانید. اینکه بخواهید کودکان را هدایت کنید و از آنها بخواهید لبخند بزنند، معمولا در نهایت تبدیل به ادا و اصول و یا پوزخند اجباری می شود، بنابراین به آنها اجازه دهید لحظه ای خودشان باشند، به آنها بپیوندید و فقط عکس بگیرید - بعد از مدتی آنها حوصله سر می رود و خودشان سراغ شما می آیند.
به دنبال چه چیزی باشید
قبل از فشار دادن دکمه، سعی کنید کل مکان را در نظر بگیرید و به تصویر نهایی فکر کنید. مسلما می خواهید کودک بخش بزرگی از تصویر را پر کند، نه فقط بخش کوچکی از آن را. شما می توانید یا خودتان به کودک نزدیک تر شوید و یا از زوم استفاده کنید. با استفاده از تنظیمات تله فوتو کوتاه، می توانید پس زمینه را از فوکوس خارج کنید، و کمی از کودکان فاصله بگیرید تا متوجه شما نشوند. استفاده از حالت پورتره، یا باز کردن دستی دیافراگم نیز کمک می کند پس زمینه را از فوکوس خارج کنید.
در پس زمینه چه چیزی هست؟ آیا حواس را پرت می کند؟ مسلما یک ماشین قرمز در پس زمینه، منظره خیلی خیلی خوبی ندارد. شاید لازم باشد کمی جا به جا شوید تا یک پس زمینه ساده داشته باشید. یا مثلا کودک را روی یک مبل بنشانید تا پس زمینه ساده ای داشته باشید. عکس کلوز آپ هم یک راه دیگر برای اجتناب از پس زمینه شلوغ است – در این نوع عکس برداری سر کودک باید بیشتر فضای فریم را پر کنید! عکس عمودی و ایستاده، می تواند ظاهر را بهتر نشان دهد.

توسط : admin | تاریخ : 1395/11/05 | نظرات

عکاسی پانوراما(قسمت دوم )

بعضی دوربین ها، به خصوص DSLR های قدیمی تر، آنها این ویژگی را ندارد، و باید به صورت دستی عکس های تکی گرفت. برای این کار باید به حدس و گمان و آزمون و خطا متوصل شد. خوشبختانه، ابزار هایی برای کمک وجود دارد ، مثل سری پانوراما (panoramic head یا pano-head). این قطعه بر روی سر سه پایه قرار گرفته و اجازه می دهد دوربین به دور یک محور واحد چرخانده شود (به جای اینکه خود دوربین بر روی یک صفحه واحد بچرخد)، و پارالاکس ها (اختلاف منظر) (parallax) را نیز حذف می کند. پارالاکس، ناهنجاری است که با توجه به زوایای مشاهده در یک خط دید متفاوت رخ می دهد است و نباید در عکس نهایی وجود داشته باشد. سری پانوراما باعث می شود انتقال به عکس بعدی صاف باشد، و معمولا به طور منظم توقف هایی دارد زوایای شات بعدی را به درستی اندازه گیری کند.
نرم افزاری های زیادی وجود دارد که در چینش و ترکیب عکس های جداگانه برای رسیدن به یک تصویر واحد به شما کمک خواهد، اما می توان از فتوشاپ (Adobe Photoshop) نیز استفاده کرد. فتوشاپ ویژگی دارد به نام PhotoMerge، که این کار را برای شما انجام می دهد. از طریق  File> Automate > PhotoMerge می توانید به آن دسترسی داشته باشید. پس از بارگذاری تصاویر، می توانید یک طرح را انتخاب کنید (ابتدا با حالت خودکار شروع کنید) و بعد گزینه های دیگر را تنظیم  کنید. من توصیه می کنم از گزینه های blending (ترکیب)، vignette removal (حذف عکس) و distortion correction (اصلاح تحریفات) استفاده کنید. اگر تنطیمات لنز high-level نداشته باشید، این گزینه ها کمک کننده هستند.
پس از کلیک کردن بر روی OK، یک پیش نمایش از فرایند خودکار به شما نشان داده می شود. در این مرجله، ممکن است یک خمیدگی یا تاشدگی در نزدیکی لبه های بالا و پایین عکس مشاهده کنید، که مربوط به  تراز نامناسب عکس موقع عکس برداری است. خیلی راحت عکس را به اندازه مورد نظر برش دهید.
البته کارهای بیشتری با عکاسی پانوراما می توان انجام داد؛ می توان پانورامای عمودی نیز گرفت، همچنین می توانید عکس های بیشتری بگیرید تا تصاویر بزرگتر و پیچیده تری درست کنید. همه چیز به خودتان بستگی دارد

توسط : admin | تاریخ : 1395/11/05 | نظرات

آیادر عکس برداری از نوزدان باید از فلش استفاده کرد؟

در عکس برداری از نوزدان می توان از فلش استفاده کرد. با این حال اگر فلش مستقیم، تنها منبع نور باشد، که معمولا در فضای داخلی خانه اینطور است، باز هم می توان عکس های خوبی گرفت اما دیگر خبری از افتادن نورهای زیبا بر روی صورت نیست. نور مستقیم فلش دوربین اغلب باعث می شود چهره رنگ پریده، و چشم ها قرمز به نظر برسد. که مطمئنا جلوه خوبی از شخص نشان نمی دهد. توصیه من این است که اگر می توانید، صبر کنید تا از منزل خارج شوید و از نور طبیعی استفاده کنید، و یا فلش را خاموش کنید و از نوری که از پنجره می تابد استفاده کنید. یا اینکه اگر می توانید، فلش را طوری جا به جا کنید تا نور بر روی دیواری که نزدیک است بیافتد.
به جایی بروید که سایه است
یک روز تابستانی دوست داشتنی است و خورشید دارد می درخشد. اما بهترین مکان برای عکس پرتره زیر نور مستقیم آفتاب نیست. نور زیاد باعث می شود زیر چشم و روی کل صورت سایه بیافتد، و کودکان نیز ممکن است در مقابل نور زیاد چشم های خود را چپ کنید. بهتر است آنها را برای بازی به یک نقطه سایه دار ببرید. بهترین مکان، زیر سقف یا درخت و یا مکان های مشابهی است که نور از بالا می تابد و در نتیجه باعث می شود روی چشم ها سایه نیافتد. در صورتی که هیچ جا سایه وجود نداشت، سعی کنید در مقابل نور خورشید عکس برداری کنید. در این صورت یک پس زمینه نورانی عالی خواهید داشت، اما باید مراقب میزان نوردهی باشید - شما باید میزان نور دهی را بیشتر از میزانی که دوربین نشان می دهد افزایش دهید، تا از ایجاد سایه های سیاه جلوگیری کنید.
خرید دوربین عکاسی

توسط : admin | تاریخ : 1395/11/10 | نظرات

عکاسی تبلیغاتی و تحریریه

حقایق
از عکس های تبلیغاتی برای کمک به توصیف یک محصول یا ایده و فروش آن استفاده می شود.
از عکس های تحریریه برای نشان دادن و بهبود یک داستان و یا گزارش، و بیشتر در روزنامه ها، مجلات، خبرنامه ها، کتاب ها و وب سایت ها استفاده می شود.
آیا این نوع عکاسی مناسب من هست؟
برای انجام این نوع عکاسی، شما باید:
· از سفر کردن، ملاقات با مردم و رفع چالش های بصری لذت ببرید
· بتوانید ایده ها و داستان ها را از طریق تصاویر عکاسی اصلی و احساسی تفسیر کنید
· اصول ترکیب را درک کنید، و شکل، فرم، رنگ و تناژ را بفهمید
· منظم، مرد عمل و خلاق باشید
· روحیه ای آرام و دوستانه داشته باشید، و با موقعیت های استرس زا و شلوغ کنار بیایید
· بسیار با انگیزه و اعتماد به نفس باشید تا بتوانید خودتان را ارتقا دهید
· مهارت های ارتباطی خوبی داشته باشید
· در ادیت تصاویر و کار با نرم افزار های تصویر سازی مهارت داشته باشید
کار عکاس تبلیغات و تحریریه چیست؟
عکاسان تبلیغاتی باید تصاویری بگیرند که با تصویر کشیدن جزئیات محصول یا ایده ای که مشتری، طراح و یا آژانس تبلیغاتی به آنها داده، در راستای ایده بازاریابی آن باشد.
این نوع عکاسی می تواند شامل هر موضوعی باشد، اما اغلب در حوزه تخصصی جای می گیرد: اجسام بی جان، چهره نگاری و چشم انداز. برخی کار را می توان در خود محل [محصول یا ایده] انجام داد، اما بیشتر در استودیو و با استفاده از نورپردازی فلش استودیو و انواع وسایل و لوازم جانبی انجام می شود.
تخصص بعضی از عکاسان تبلیغاتی در گرفتن عکس های روشن و واضح از محصول برای استفاده در بسته بندی و در کاتالوگ است. به این نوع عکاسی، عکاسی "بسته بندی" می گویند.
برخی دیگر ازعکاسان تبلیغاتی می خواهند خود اشتغال باشند و اغلب در استودیوهای خود کار می کنند. آنها با گرفتن عکس های با کیفیت بالا برای افزایش فروش یک محصول و یا افزایش آگاهی عمومی از یک برند، کارمزد دریافت می کنند. گرفتن کار جدید را، قدرت کار های قبلی آنها تضمین می کنند. واکنش اصلی انها به موضوع، بر پایۀ دانش کامل از هنرهای تجسمی و تاریخ عکاسی تبلیغاتی است.
آنها اغلب در یک حوزۀ خاص، مثل مواد غذایی، مبلمان، مهندسی، اتومبیل و یا خدمات مالی تخصص پیدا می کنند. و به تدریج از طریق مدیرهای برنامه (با دریافت کارمزد درصدی)، تماس های شخصی و دیگر اشکال بازاریابی، برای خود بازار کار فراهم می کنند.
عکاسان تحریریه عکس هایی در رابطه با مقالاتی که در روزنامه ها، مجلات و وب سایت ها، فصل های کتاب ها و متون بروشورهای شرکت ها چاپ می شوند می گیرند.
از آنجا که این نشریات تقریبا در هر موضوعی را پوشش می دهند، عکاسانی با پس زمینه هایی در موضوعات مختلف می توانند در این زمینه، هم در استودیو و هم در محل، فعالیت کنند. عکاسان معمولا توسط سردبیر یا ویرایشگر های تصویر گزینش می شوند. پس از آن این کار عکاس است که عکس های مرتبط با موضوع درخواستی بگیرد و انتظارات سر دبیر را برآورده کند.
آیا به مدرک نیاز هست؟
مدرک مشخصی برای کار به عنوان یک عکاس تبلیغاتی یا تحریریه وجود ندارد. برای پیشرفت در حرفه تان نیازمند داشتن یک پورتفولیوی قوی و سابقه و شهرت هستید.
در سراسر بریتانیا دوره های دانشگاهی بسیاری هستند که می توانند یک پایه فنی قوی، و همچنین دسترسی به کار برای شما فراهم کنند.
اگر شما به فکر این هستید که یک دوره تصویربرداری در سطح آموزش عالی بگذرانید، دوره های زیر، با دقت زیادی توسط صنعت تصویربرداری مورد ارزیابی قرار گرفته و برای استاندارد آموزشی بالایی که فراهم می کنند و نیز میزان آماده کردن شما برای حرفه ی تصویربرداری، جایزه Creative Skillset Tick را دریافت کرده اند:
دوره های تصویربرداری جایزه Creative Skillset Tick را دریافت کرده اند
دوره LBIPP، ارائه شده توسط BIPP (موسسه عکاسی حرفه ای بریتانیا) شهرت خوبی به خاطر کارفرمایانش دارد.
کارفرمایان از صلاحیت مبتنی بر کار، مانند دوره های کارآموزی و NVQ / SVQs حمایت می کنند.
عضویت در موسسه حرفه ای عکاسی بریتانیا (BIPP)، انجمن عکاسان (AOP) و انجمن عکاسان حرفه ای (MPA) نیز می تواند مفید باشد. BIPP و MPA شرایطی را فراهم می کنند که افراد بتوانند مهارت های خود را در برابر دیگر متخصصان موفق مشغول به کار در این حرفه محک بزنند.
بهترین مسیر چیست؟
شما می توانید برای شروع، در هر کدام از این زمینه ها به عنوان دستیار عکاس مشغول به کار شوید، و در حین کمک به یک عکاس ثابت و فرایند کار را نیز یاد بگیرید.
این کار به شما تجربه های ارزشمندی می دهد، و این فرصت را در اختیارتان قرار می دهد که با مشتریان، مدیران هنری، مدل، و غیره آشنا شوید، صحبت های آنها را با عکاسان بشنوید، و متوجه جزئیات آماده سازی، اجرا و ارائه شوید.
اگر می خواهید عکاس تحریریه شوید نیز باید به عنوان عکاس مطبوعات و یا عکاس شرکتی شروع کنید که توانایی هایی خاص در گرفتن عکس های موضوعی قوی دارد.
به احتمال زیاد باید فشارهای فیزیکی زیادی به دلیل حمل دوربین های سنگین، در تمام فصول سال، زیر باران و نور خورشید تحمل کنید. به همین دلیل باید در مورد تکنیک های مناسب بلند کردن و جابه جا کردن تجهیزات آموزش صحیح ببینید. همچنین باید در مورد قوانین بهداشت و ایمنی و مدیریت خطرات در رابطه با استفاده از برق و روشنایی، تجهیزات و غیره اطلاع داشته باشید.
خرید دوربین

توسط : admin | تاریخ : 1395/11/30 | نظرات

عکاسی معاصر چیست؟ (قسمت اول)

منظور از عبارت "عکاسی معاصر» چیست؟ می توان گفت عکاسی معاصر، عکسی از زمان حاضر است، در مقایسه با تصویری از یک دوره قدیمی تر. تعریف کلمه معاصر: "اتفاقی که در یک دوره زمانی ... یا به سبک زمان حاضر و یا اخیر می افتد...". عکاسی معاصر است که در واقع جایی در فضا و زمان بین امروز و اولین زمان آغاز این کار [یعنی عکاسی] است. هیچ پایان مشخصی برای تعریف دوره "عکاسی معاصر" وجود ندارد. یک چشم انداز در حال گذر و تحول عکاسی در یک لحظه هم عصردر زمان است. دریچه های دیگری هم در این دوره زمانی وجود دارد. اصطلاحات دیگری که برای اشاره به این دریچه ها که برای نگاه کردن به عکاسی استفاده می شوند عبارتند از "عکس های وینتیج" و یا "عکس های مدرن". چیزی که ما به عنوان یک چاپ معاصر به آن اشاره می کنیم، یک برچسب نیست که بتوان به طور دائم به یک تصویر چسباند. بلکه اصطلاحی برای اشاره به تصویری است که نشان دهنده ارزش ها، چالش ها و ادراکات امروز ما است و یا به یک دوره معاصر برای آن تصویر اشاره دارد. آیا مهم است که یک عکس را با به عنوان عکسی معاصر طبقه بندی کنیم یا خیر؟ عکسی که در زمان ما گرفته شده، انعکاس دوران ما است و ما را تشویق می کند درباره آنچه می بینیم تفکر کنیم. رولان بارت (Roland Barthes)، در کتاب "اتاق روشن: یادداشت هایی در باب عکاسی" اظهار داشت: " عکس الزاما در مورد چیزی که دیگر وجود ندارد نمی گویند، بلکه مطمئنا از آنچه بوده است می گوید". سوزان سونتاگ (Susan Sontag)، در کتاب خود "درباره عکاسی" گفته است: "تصاویر به ثبت رسیده، به عنوان تکه هایی از جهان، یا مدل های کوچکی از واقعیت که هر کسی می تواند بسازد یا به دست آورد، جهان را ابراز نمی کنند". عکاسی معاصر، نظرات در مورد دنیای امروز ما را محصور و منعکس می کند. جهان ایستا نیست، و به همین ترتیب عکاسی هم ایستا نیست. واقعیات ارزش ها، جوامع، فلسفه، استانداردهای زندگی، تکنولوژی، سیاست و ژئوپلتیک به طور مداوم تغییر می کنند. "چیزی که ادراک می کنیم تا حدودی به آنچه ما به آموزش داده شده ادارک کنیم بستگی دارد". مطالعه یک عکس می تواند به ما کمک کند بیشتر و متفاوت تر ببینیم.
یک عکس در هر نقطه از زمان، یک تصویر "معاصر" است. برای اینکه یک عکس "معاصر" باشد، لازم نیست بافت تاریخی پیش از خود ، یا اینکه تحت تاثیر کارهای دیگران در گذشته،  یا دیگر هنرمندان هم عصر خود قرار گرفته است را رد کند. عکاس حتی ممکن است از تصاویر اختصاصی  یا ترکیبی که قبلا گرفته شده است استفاده کند تا به تصاویر معاصر جان دوباره بدهد.
با تغییر فن آوری های نور پردازی برای عکس برداری، عکاسی معاصر هم تغییر کرده است. عکاسی خیلی فراتر از ثبت تحت اللفظی و آشنای تصاویر جهان به صورت مکانیکی و تنها از طریق یک دوربین (با یا بدون استفاده از لنز) تکامل پیدا کرده است. امروزه عکاسی شامل نیروی چشم هنرمند و روش استفاده از دوربین، لنز و فرایندهای پردازش تصویر پس از عکس برداری است. تاثیر  نور بر روی مواد حساس به نور به طور مستقیم یا از طریق اجسام دیگر نیز اهمیت خاصی دارد. این تکنیک ها اگرچه ظاهرا جدید هستند، اما تاریخچه آنها به زمان پیدایش عکاسی بر می گردد. در عکاسی معاصر می توان بدون دوربین و لنز کار کرد، و این عکس ها به وسیله مواد شیمیایی بر روی سطح مواد حساس به نور و یا از طریق آب یا فیلترهای رنگی ایجاد می شوند. و به ما یادآوری می کند که کلمه فوتوگراف ریشه یونانی دارد : فوتو برای "نور" و گراف برای "ترسیم" و یا ترسیم با نور. بر خلاف نظر سونتاگ که در بالا ذکر شد، ممکن است هر کسی قادر و یا مایل به ایجاد آثار اینچنینی نباشد. انواع بسیاری از عکس ها، توسط عکاسان مختلفی گرفته شده است، که تصاویر به یاد ماندنی ایجاد کرده اند. "سبک" چارچوبی است که برای کمک به سازماندهی افکار ما در مورد عکاسی معاصر مورد استفاده قرار می گیرد (فهرست سبک ها را در پایان این مقاله ببینید). هر ژانر می تواند نشان دهنده یک نوع از عکس های معاصر باشد. گیدو گودی (عکاس) اخیرا در مصاحبه ای برای مجله دیافراگم اظهار داشت: "من به همه چیز علاقه داشتم: تصویری افراد ، خانه ها، دیوار ها ... هیچ چیز بی اهمیت نبود. همه چیزها در خور توجه بودند". ثبت یک تصویر به شکل یک عکس فوری (عکس بومی)، فوتوژورنالیستی، یا اشکال دیگر، می تواند یک رویداد، مکان یا شخص را در یک برهه زمانی و با هیچ قصد هنری مستند کند. بعضی از ژانرهای عکاسی ممکن است بیشتر تمایل به ابرازهای خلاقانه عمدی داشته باشند.

خرید دوربین عکاسی

دوربین عکاسی

توسط : admin | تاریخ : 1395/12/01 | نظرات

عکاسی معاصر چیست؟ (قسمت دوم)

با این حال، اگر بخواهیم عکاسی معاصر را ارزیابی کنیم، درک این که آیا داریم کارهایی که در یک سبک قرار دارند را با دوره زمانی خودشان بررسی می کنیم یا با آثار دوره های "معاصر" مختلف دیگر مقایسه می کنیم، به ما کمک می کند تا محتوای هنری، و یا تغییرات ابراز در طول  زمان از طریق لنزهای مختلف بررسی آن دوره زمانی را ببینیم و ارزیابی کنیم.
توسعه دیدگاه قدردانی از عکاسی، اعم از معاصر، وینتیج و یا هر نوع یا سبک دیگری، به واسطه دیدن تعداد بیشماری عکس، و تعیین میزان علاقه به آن عکس حاصل می شود.
مطالعه نظرات دیگر مفسران و فرهیختگان در مورد یک عکس، می تواند در ارزیابی عکاسی معاصر کمک کند. علاوه بر این، برخی نویسندگان مهم هم به هنر عکاسی پرداخته اند از جمله: جان سارکوفسکی (John Szarkowski)، تاد پاپاجورج (TOD Papageorge)، رابرت آدامز (Robert Adams)، جف دایر (Geoff Dye) و پیتر بونل (Peter Bunnell). هر کاری که با آن یا اصطلاح عکاسی معاصر اشاره می شود، هنر نیست. تعریف عکاسی معاصر دشوار است. نمی توان به عنوان یک برچسب به طور دائمی بر روی یک تصویر چسبانده شود. یک مفهوم است که با تغییر و پیش روی دوره های زمانی تغییر می کند. در واقع یک ابراز کلی است برای آنچه بیننده می تواند در یک لحظه از برهه زمانی با آن ارتباط برقرار کند و از آن لذت ببرد. می تواند به یک گروه از تصاویر اتلاق شود که توسط گروهی از عکاسان گرفته شده که در طول یک دوره مشابه از زمان، تحت تاثیر انگیزه ها و سبک مشابه و یا غیر مشابه بوده اند. امروزه عکاسی معاصر صفات از آنچه در دوره های قبل، "معاصر" خوانده می شد را به ارث برده است، و یا اینکه به طور کامل از گذشته جدا می شود و یک جاده جدید برای دیگران ایجاد می کند که آن را دنبال کنند. مطالعه دوره های قبلی از آن جهت مهم است که یک پیشینه، و یا نشانگر، برای کارهای جدید ایجاد می کند تا از فراتر بروند و با تکامل عکاسی مسیرهای جدیدی ایجاد کنند. اینکه یک سبک به سطحی برسد که هنر عکاسی معاصر در نظر گرفته شود یا خیر، برای درک آن سبک کاری باید به یک توافق فرد و جمعی رسید. با این وجود هر سبک از "عکاسی"، چه یک تصویر فوری باشد، چه ابراز خلاقانه هدفمند، در این لحظه در زمان، "عکاسی معاصر" محسوب می شود.
خرید دوربین عکاسی

توسط : admin | تاریخ : 1395/12/04 | نظرات

عکاسی صنعتی و تجاری


عکاسی صنعتی و تجاری متنوع و چالش برانگیز است، گاهی اوقات کسل کننده، گاهی اوقات هیجان
انگیز، بعضی وقتها عجیب و غریب و در برخی موقع خطرناک است.
شما به عنوان یک عکاس در زمینه عکاسی تجاری و صنعتی باید به مشتریان تان کمک کنید محصولات و خدمات خودشان را به بهترین شکل ممکن ترویج کنند. شما با برخی از بزرگترین و شناخته شده ترین شرکت ها در سراسر کشور و یا حتی جهان همکاری خواهید کرد. و حتی شاید لازم باشد به سفر زیادی بروید.
اغلب عکاسانی که مشغول به فعالیت در حرفه عکاسی شرکتی و صنعتی هستند، فقط اطلاعاتی ناقص و جزئی در مورد موضوعی که باید از آن عکس برداری کنند دارند و باید یک عکس "عجله ای" بگیرند. این زمینه نیاز به مهارت در عکاسی پرتره، اجسام بی جان، معماری و هنری دارد.
تمرکز عکاسی شرکتی بر روی پرتره عوامل اجرایی است، در حالی که محوریت عکاسی صنعتی، عکس برداری از محصولات و امکانات یک شرکت است.
شرکت ها به دلایل بسیاری به عکس عوامل اجرایی و امکانات شرکت های خود نیاز دارند، از جمله: گزارش سالانه، خبرنامه های داخلی ، بروشور و یا گاهی اوقات نمایشگاه.
از سوی دیگر در عکاسی صنعتی، عکس ها هر چیزی را در برمی گیرد، از اجسام بی جان کوچک گرفته تا عکس های معماری بزرگ با مردم. عکاسان صنعتی اغلب از تجهیزات ، ماشین آلات ، محصولات ، کارگران و مقامات شرکت عکس برداری می کنند.
تصاویر پس از آن برای تجزیه و تحلیل پروژه های مهندسی، تبلیغات، و یا به عنوان سوابق توسعه تجهیزات و یا استقرار، از قبیل قرار دادن یک دکل دریایی استفاده می شود. این عکاسی اغلب در محل انجام می شود. هستند چندین منبع نور که با آن به ادعا ها و موانع متعدد برای غلبه بر وجود دارد.
سپس از این تصاویر برای تجزیه و تحلیل پروژه های مهندسی و تبلیغاتی، و یا به عنوان سوابق توسعه و گسترش تجهیزات، مثلا استقرار یک دکل دریایی استفاده می شود. این نوع عکاسی اغلب در محل انجام می شود. منابع نوری متعددی وجود دارد که باید آنها را برطرف کرد و موانع متعددی نیز وجود دارد که باید بر آنها غلبه کرد.
برخی از شرکت های افرادی را به عنوان عکاس شرکت شان استخدام می کنند، اما تعدادشان بسیار کم است. و حجم عظیمی از عکاسی های تبلیغاتی و  شرکتی توسط عکاسان مستقلی انجام می شود که به این منظور استخدام شده اند.
حتی آن دسته از شرکت هایی که عکاس داخلی استخدام کرده اند نیز برای برخی از پروژه های عکاسی خود از استودیوهای خارجی استفاده می کنند. همچنین عکاس باید حتما به شیوه ای کاملا حرفه ای و عملی با افراد پر مشغله در بالاترین سطوح مدیریت شرکت ارتباط برقرار کند.
به طور خلاصه، هر کسی که مشتاق است به یک عکاس صنعتی و تجاری مستقل تبدیل شود، باید علاوه بر مهارت های مربوط به دوربین، مهارت های کسب و کار را هم یاد بگیرد.
عکاسان موفق در زمینه تجاری و صنعتی، چه به صورت مستقل کار کنند، چه در یک شرکت استخدام شده و یا به عنوان یک دستیار در یک استودیوی مستقل مشغول فعالیت باشند، باید با مدیران هنری و سایر کارکنان آژانس های تبلیغاتی، با طراحان گرافیک و با چاپ خانه ها ارتباط نزدیکی برقرار کنند. این کار برای به دست آوردن درک درستی از نقش های افراد و حداقل فهمیدن اصطلاحات و مشکلات فنی در این حرفه ضروری خواهد بود. و زمینه های کاری خود مشتریان هم طیف گسترده ای از دارد. آنها ممکن است مدیر مالی، متخصص بازاریابی ، مدیر مطبوعات ، طراح ، مهندس ، دانشمند و در واقع از هر زمینه ای از یک شرکت مدرن باشند.
یک عکاس و یا استودیوی صنعتی و تجاری باید در یکی از جنبه های عکاسی شرکتی تخصص داشته باشد ، مثلا عکس های استودیویی از خودروهای موتوری ، و یا عکاسی از مواد غذایی ، و به احتمال زیاد باید خدمات گسترده ای را برای جذب مشتری ارائه کند.
کسب و کار عکاسی تجاری به احتمال زیاد این موارد را شامل می شود: عکاسی صنعتی در محل ، عکاسی تبلیغاتی ، عکاسی کاتالوگ و بروشور ، عکاسی مطبوعات و روابط عمومی ، پرتره از عوامل اجرایی و تصویربرداری الکترونیکی و ویرایش. همچنین ممکن است از عکاس خواسته شود کلیپ های شرکتی و محصولات صوتی و تصویری تولید کند یا در این زمینه مشاوره دهد.
دوربین عکاسی

توسط : admin | تاریخ : 1395/12/07 | نظرات

عکاسی جنگ در عصر رسانه های اجتماعی (بخش اول)

Susan Sontag در کتاب "درباره عکاسی" نوشته است، "به تازگی، عکاسی هم به طور گسترده ای تبدیل به سرگرمی شده است که تقریبا همه انجام می دهند". با این حال، نزدیک به چهار دهه، چنین بیانیه ای تا حدودی محافظه کارانه به نظر می رسید. امروز، تصاویر به وسیله دوربین ها و موبایل ها گرفته می شوند و در صورت آنلاین به گردش در می آیند به طوری که جزئی جدایی ناپذیر و غیر قابل تشخیص از خود "زندگی واقعی" شده اند. به خصوص سال گذشته، درک ما – درست یا نادرست – از درگیری ها در سراسر جهان نه تنها از طریق کار عکاسان حرفه ای بلکه از طریق رسانه های اجتماعی شکل گرفت، مثل تصاویر منتشر شده از سر بریدن های داعش . گرچه چنین عکس های گرافیکی، اغلب القای کننده ترس و وحشت هستند، اما الزاما همیشه بازتابی ندارند، و گریۀ از راه دور کسانی است که از درد و رنج صحبت می کنند بدون اینکه همیشه مستقیما آن را نشان دهند.
برای موردی در این زمینه می توان به کار بر روی محاصره سارایوو توسط Paul Low عکاس برنده جایزه، اشاره کرد. تابستان گذشته در پایتخت بوسنی، نمایشگاهی از تصاویر این عکاس برگزار شد که به خوبی هم از آن استقبال شد – و این نه تنها گواه بر قدرت عکس است، بلکه شیفتگی پایداری و مقاومت در رابطه با درگیری های وحشیانه و آشنایی را نشان می دهد که اروپا از زمان جنگ جهانی دوم شاهد آن بوده است. گردشگران و افراد محلی با اشتیاق به عکس های سیاه و سفیدی خیره شده بودند که مرگ و نابودی، غم و اندوه و انعطاف پذیری در یک شهر محاصره شده را نشان می داد. یکی از فراموش نشدنی ترین عکس ها، یک تصویر از نمای نزدیک از زنی بود که با یک دست کودکی را در آغوش گرفته بود و با دست دیگر صورت خود را با نا امیدی پوشانده بود. مطمئنا هیچ عکسی در ایستاگرام یا اسنپ چت نمی تواند به رقابت با این عکس بپردازند.
هر چند Lowe  خیلی از وقایع مهم و چشم گیر دهه های اخیر را پوشش داده است - از سقوط دیوار برلین تا قحطی در آفریقا و تخریب گروزنی برای آزاد کردن نلسون ماندلا -  اما ظاهرا جنگ بوسنی بیشتر ار بقیه او را تعریف می کند. بیش از دو دهه پیش، او به این کشور آمد تا درگیری ها را پوشش دهد و انحلال یوگسلاوی را مستند و ثبت کند. در حال حاضر، او مدام بین سارایوو و لندن در رفت و آمد است، که استاد کارشناسی ارشد در رشته عکاسی خبری و عکاسی مستند در کالج ارتباطات لندن است. وی در حالی که جرعه جرعه قهوه سیاه خود را در بام سارایوو می نوشید، گفت که بوسنی "قطعا در سطح شخصی، و احتمالا در سطح حرفه ای، مهم ترین کاری بوده است که من انجام داده ام".
در واکنش به پیشنهاد من که روش بسیاری از روزنامه نگاران در رابطه با محاصره سارایوو در حقیقت رومانتیک به نظر می رسید ، Lowe اصرار دارد، "یک دستور کار اخلاقی بسیار روشن در انجا وجود داشت ، با وجود این واقعیت بدیهی که هر دو طرف برای خود مسائلی داشتند ، که عمدتا بار تجاوز در سمت صربستان سنگین تر بود و مردم سارایوو نیازی اصیل و واقعی داشتند. با این حال ، مدت های طولانی ، روایت هر دو دولت با چیزی که روزنامه نگاران در ابتدا از محاصره تجربه کرده بودند، کاملا در تضاد بود". Lowe گفت " به ما گفته می شد که راهی وجود دارد که احتمالا محاصره برداشته شود" ، سپس افزود که "درست و غلط کاملا روشنی در این زمینه وجود داشت ، که الزاما به معنی حزبی بودن نبود - هر چند حزبی بودن برای من مهم نبود". ما دربارۀ تمایز بین عینیت و بی طرفی بحث کردیک. لاو می گوید: "رایشت را بخواهی من اعتقاد زیادی به عینیت ندارم. عینیت یک واژه بسیار پیچیده و پر معنی است که در نهایت واقعا هیچ معنایی هم ندارد. شما می توانید "بی طرف" باشید اما باز هم بگویند، "این درست است و این اشتباه است". او می گوید، "در نهایت این چگونگی نظام حقوقی که همه چیز را تعیین می کند. تصور می شود که باید در قضاوت خود بی طرف باشد اما باز هم در مورد اینکه آیا چیزی از نظر اخلاقی درست یا از نظر اخلاقی اشتباه است - قطعا در سطح بین المللی - قضاوت می کند".
Lowe ابایی ندارد که حرفه خود او را زیر ذره بین بگذارد. او به من گفت که چطور در دکترای خود که سال گذشته ارائه کرد استدلال می کند که صرفا "شاهد بودن" از نظر اخلاقی متمایز از "در موقعیت بودن" است. او به من گفت که مورد دوم، "فرایند فعال شاهد بودن" است و فراتر از این است که صرفا بگویید "این چیزی است که من دیدم". عکاسان وقتی در موقعیت هستند ، از حضور "منفعل" در وضعیت که Lowe آن را "روند دقیق تر از تعامل با آن" می نامد، عبور می کنند. به نقل از  Lowe، عکاسی که در موقعیت است اغلب "در مورد - و اغلب از طرف - کسی که نمی تواند شهادت بدهد، شهادت می دهد".
اما ارائه دادن چنین شهادتی، معضلات خودش را دارد. Sontag عکاسی را "اساسا عمل عدم مداخله" توصیف می کند، و خاطر نشان می کند عکاسی "در شرایطی که عکاس بین عکس و زندگی، عکس را انتخاب می کند" تا چه حد "پذیرفتنی" است. آیا لحظه ای هست که عکاس مجبور شود تجهیزات خود را بگذارد و از درد و رنجی کم کند؟ Lowe می گوید: "اول از همه باید بگویم که من بهیار نیستم، تنها راهی که می تواند بودن شما در آن موقعیت را توجیه کند، این است که کار خود را به عنوان یک روزنامه نگار انجام دهید، چون در غیر این صورت تبدیل به گردشگری می شوید که از وی تجلیل می شود. بنابراین فکر می کنم اولین مسئولیت شما، مستند سازی و یا ثبت و یا گفتن یک روایت است". او می افزاید، با این حال لحظاتی وجود دارد که " وظیفۀ فرد به عنوان یک انسان مدنی، هر چیز دیگری را تحت شعاع قرار می دهد، و اگر بتوانید به کسی کمک کنید باید اینکار را بکنید. اگر یک ماشین داشته باشید و کسی را ببینید که دارد خونریزی می کند و بدیهی است که سعی خواهید کرد در صورت امکان اول جان او را نجات دهید". این مخمصه ای هست که بیشتر عکاسان خبری باید در جایی در حرفه خود با آن روبرو شوند.
دوربین عکاسی

توسط : admin | تاریخ : 1395/12/15 | نظرات

عکاسی جنگ در عصر رسانه های اجتماعی (بخش دوم)

Lowe بیاد می آورد که به رواندا رفته بود تا اولین سالگرد نسل کشی را پوشش دهد. او شنید که در اردوگاه پناهندگان هوتو که دولت توتسی می خواست مجددا کنترل آن را به دست آورد و با ارتش استرالیا به انجا رفته بود، نا آرامی هایی وجود داشت. ". توتسی ها در تلاش بودند که یک گروه بزرگی از پناهندگان را به حرکت درآورند و آنها را در یک فضای نسبتا کوچک محصور کنند". Lowe و همکارانش شنیدند که ظاهرا خارج از اردوگاه تیراندازی شده است. همه روزنامه نگاران آنجا را به سمت کیگالی ترک کردند اما Lowe ماند. با کمک تیم پزشکان بدون مرز (MSF)، وارد اردوگاه شد و نزدیک به 3000 نفر را پیدا کرد که زیر دست و پا له شده بودند.
Lowe به یاد می آورد که"یک عالم نوزاد آنجا بود" و توضیح می دهد که چطور این نوزادان وقتی مادرانشان که آنها را به پشت خود بسته بودند، به زمین افتاده و خفه شده بودند، زنده مانده بودند. صحنۀ وحشتناکی بود. " فرشی از اجساد به همراهی نوزادانی که هنوز به آنها متصل بودند." برای رسیدن به مرکز که تیم MSF مشغول درمان مجروحان بود، باید از روی این توده های اجساد رد می شدند.  Lowe می گوید "تصمیم خیلی سختی بود" و مسلما به عنوان یک قهرمان از او یاد نمی شد. "احساس کردم باید آنچه آنجا وجود دارد را مستند کنم، پس همین کار را کردم و عکس گرفتم. وقتی کارم تمام شد، و رفتم تا به انتقال این کودکان، این بچه ها، به مرکز پزشکی کمک کنم". او گفت:  خیلی افتضاح بود چون وقتی داشتم یک کودک را می بردم و یکی از  دکترهای MSF گفت "دیگر نمی توانیم بیشتر از این کسی را بیاوریم، چون ظرفیت همین الان هم پر شده، و اگر بیشتر از این کسی را ببریم، همان هایی هم که بردیم در معرض خطر مرگ قرار می گیرند"." Lowe چاره ای نداشت جز اینکه کودک را (که مجروح نشده بود) در کنار پناهندگان بگذارد. توصیف او از این تجربه "خیلی خیلی دشوار" به خوبی نمی تواند موقعیت را شرح دهد. Lowe توضیح می دهد "من تنها روزنامه نگاری بودم و قطعا حس یک تعهد اخلاقی خاصی من را ملزم می کرد آنچاه را می بینم شهادت دهم و روایت کنم".
او توضیح می دهد در مواردی که تصمیم گیری آنی در مورد اینکه باید دست به عمل زد یا نه دشوار می شود، بهتر از زمانی را برای فکر کردن در مورد علت بودن در آنجا اختصاص داد. Lowe می گوید بسیار حیاتی است "در رابطه با دلیل انجام دادن کاری که دارید انجام می دهید با خودتان صادق باشید".فرد "به نوعی دارد به فضای شخصی خود حمله می کند"، چه وارد یک درگیری و یا یک وضعیت خطرناک شود. مسئولیت اخلاقی شما این است که تا جایی که می توانید، روراست و صادق باشید. تمایز خیلی ظریفی برای یک روزنامه نگار است. شما اغلب تلاش می کنید از وضعیتی که در آن هستید کمی فراتر بروید، اما نه آنقدر فراتر که خودتان را در معرض اهانت یا ناراحتی یا رنج افرادی که با آنها کار می کنید قرار دهید. اغلب همیشه موقعیتی دشوار وجود دارد و شما باید راهی را بروید که احساس تان می گوید، اینکه آیا حضور تان قابل قبول است و یا اینکه وضعیت را بدتر می کند".
Lowe می گوید، همیشه بر سر این سوال بحث بوده، و افراد زیادی در آن شرکت می کنند، که آیا عکاس بیشتر کمک می کند یا مشکل ایجاد می کند. اگر او بحران اعتماد داشت، در مورد آن موضوع در کوزوو سال 1999 بود. Lowe نتواسنت بحران را با عمق زیاد تحت پوشش قرار دهد، بنابراین احساس می کرد این داستان "او" نیست. وقتی پناهندگان به سمت مرزهای کوزوو حرکت کردند، Lowe  هم برای پوشش دادن آن رفت. او تصمیم گرفت پرتره هایی بگیرد که تمرکز اصلی اش به روی اشیائی بود که مردم وقتی با عجله خانه های خود را ترک کرده بودند، همرا خود برداشته بودند. به یاد می آورد که روزنامه نگاران از پناهندگان خسته می پرسیدند چه احساسی دارند. " آنجا بود که از خودم پرسیدم، در این موقعیت به این بزرگی، چرا من اینقدر مغرور هستم که فکر می کنم حضور من تفاوت بزرگی ایجاد می کند در حالی که روزنامه نگاران دیگری هم آنجا بودند؟ آیا دارم کار منحصر به فردی ارائه می دهم؟ "از آن زمان به بعد، Lowe بیشتر روی موقعیت های کار کرده است که کمتر شناخته شده هستند و کمتر روی آنها کار شده است.
ممکن است فکر کنید گسترش استفاده از وسایل تصویر سازی و انتشارآنها، باعث می شود برای عکاسان خیلی سخت باشد که موقعیتی را پیدا کنند که واقعا مستند نشده باشد، یا بیینده را شوک کند و یا اطلاعات تازه به او بدهد. اما Lowe ترسی از استفاده همه گیر و فزاینده از دوربین ندارد، و به عمر ماندگار تصویر حرفه ای که در دنیای روزنامه نگاری متمدن گرفته می شود ایمان دارد. به گفته او فقط تعداد انگشت شماری از تعداد نسبتا کم تصاویر روزنامه نگاری متمدن که رسانه های خبری به آن می پردازند، می توانند راه خود را به صفحات اول خبری برسانند. با توجه به سوابق گذشته، چنین تصاویری خیلی زود محو می شوند. او به حادثه بمب گذاری لندن در 7 جولای 2005 اشاره می کند. در سالگرد این اتفاق، "اکثریت قریب به اتفاق" تصاویری که استفاد شد، آنهایی بودند که توسط عکاسان حرفه ای گرفته شده بودند. در همین حال، Lowe اصرار دارد "خیل عظیمی" از تصاویر هم در فیس بوک و آثار مستند طولانی مدت باقی ماند. "گسترش عکس هایی که توسط مردم گرفته می شود، باعث شد آن آثار، اسم و رسم دار، تأمل برانگیز، با مهارت، پرشور و حتی با ارزش تر از گذشته به نظر برسند". به گفته وی، روایت کردن و "تولید آثار برای یک دوره زمانی ماندگار که واقعا فراتر از عملکرد طبیعی دوربین باشد و فرصتی تخیلی و تفسیری پیش بکشد، یک جهش کوانتومی است".
در واقع، کلمات Lowe، بازاندیشی و استدلال متراکمی را منتقل می کند که احتمالا نمی توان در پشت روایت های عکس های فوری، که در رسانه های اجتماعی امروزی آپلود می شوند، یافت. متخصصان هشدار می دهند که در جهانی که بر روی تصاویر فوری از خون و خشونت می چرخد، بیش از هر زمان دیگری به مسئولیت پذیری باز نمایی و تحمل معضلات رنج مستند سازی، نیاز است. یورش تصاویر آنلاین مسلما خطر خشونت در بیننده را افزایش می دهند، اما تنها یک تصویر واحد در صفحه اول خبر ها و یا در یک رساله درمعتبر، خیلی بهتر می تواند به ما در مورد خشونت و تلاش برای از بین بردن آن هشدار دهد. نقش یک عکاس حرفه ای زائد نیست.
خرید دوربین

توسط : admin | تاریخ : 1395/12/17 | نظرات

15 نکته در مورد عکاسی در زمستان و برف برای تازه کارها

لوازم مورد نیاز
1. پوشیدن لباس مناسب برای موقعیت مناسب
نه، ابدا منظورم آن موقع هایی نیست که مادرتان دنبالتان راه می افتاد تا یک لباس مناسب تنتان کند. منظورم این است که لباس های مناسب شرایط فضای باز بپوشید. مسلما نمی توانید همان لباس هایی که برای آب و هوای 32 درجه می پوشید را برای آب و هوای زیر 20 درجه هم بپوشید. به این نکته ها توجه کنید:
همیشه یک جفت چکمه گرم داشته باشید. در پروژه عکاسی اخیرم از Great White، یک جفت چکمه قدیمی پوشیده بودم که کف آن نزدیک انگشتان پایم ترک خورده بود. هر قدمی که بر می داشتم برف داخل چکمه هایم می شد، و وقتی به خانه رسیدم جورابم (که دور پای بی حسم پیچیده شده بود) خیس کاملا خیس بود.
خیلی لباس نپوشید. شاید کمی احمقانه به نظر برسد، اما هر کسی دیگری هم مدت زمان زیادی در فضای باز در آب و هوای سرد گذرانده باشد، همین را به شما می گوید. اگر وقتی ثابت ایستاده اید کمی احساس لرز خفیف کنید خیلی بهتر از این است که موقع راه رفتن بیش از حد گرمتان شود، اگر خیلی لباس بپوشید هوای سرد باعث می شود عرقتان زودتر سرد شود احتمالا درجه حرارت بدن تان کاهش پیدا می کند که در نهایت منجر به هیپوترمی زودرس می شود.
حتما با خودتان دستکش همراه داشته باشید، به خصوص اگر مدت زمان طولانی در فضای باز و دور از هرگونه "تمدن" هستید. من از قلمبه بودن دستکش بدم می آید، به خاطر همین ترجیح می دهم به تا جای ممکن از دستکش استفاده نکنم. یک گزینه این است که از یک جفت دستکش نازک (که در قسمت انگشتان لاستیک دارد) هنگام عکاسی استفاده کنید ، و یک جفت دستکش گرم تر هم برای فواصل بین عکس برداری داشته باشید. گزینه دیگر هم این است که از آن دستکش هایی استفاده کنید که می توانید انگشتانتان را برای فشار دادن دکمه ها یا شاتر بیرون بیاورید.
عینک آفتابی هم ایده خوبی است تا از چشم خود در برابر نور شدید خورشید که توسط برف منعکس می شود محافظت کنید.
2. دوربین خود را سرد نگه دارید
یعنی دوربینم را بگذارم داخل فریزر؟ نه دقیقا. تا به حال دقت کردید وقتی از یک محیط سرد وارد یک محیط گرم می شوید شیشه عینکتان بخار می کند؟ همین اتفاق هم ممکن است برای دوربینتان بیفتند، بخار گرفتگی و تیره شدن آینه ها، ایجاد تراکم های مضر در داخل لنز ها و حتی از دست رفتن قطعات الکترونیکی (البته اگر در قرن 21 زندگی کنید و از دوربین دیجیتال استفاده کنید) دوربینتان را داخل کتتان نگه ندارید به امید اینکه گرم بماند و باتری ها خیلی زود شارژشان تمام نشوند گرمای بدن شما و رطوبت ناشی از عرقتان می تواند خیلی مضر باشد. به علاوه هیچ چیز بد تر از این نیست که درست لحظه ای که تمام مدت منتظرش بودید سر برسد و بخواهید عکس برداری کنید، مجبور شوید بخار روی دوربینتان را پاک کنید.
3.باتری ها را گرم نگه دارید.
شارژ باتری ها در هوای سرد زودتر تمام می شود، به همین دلیل بهتر است چند باتری اضافه همراه خود داشته باشید و آنها را تا زمانی که به آنها نیاز پیدا کنید درون جیب یا داخل کتتان، نزدیک به حرارت بدنتان نگه دارید. باتری های یون لیتیوم جدیدتر، مشکل کمتری در این زمینه دارند، اما به هر حال چند باتری اضافه همراهتان باشد.
4. ابزار مورد نیاز را در یک جای قابل دسترس نگه دارید
هیچ کس دلش نمی خواهد وقتی دنبال ابزار مورد نیازش است، مجبور شود همه کیف را دنبال آن بگردد و بقیه لوازم را روی برف پخش و پلا کند. و مسلما نمی خواهید کیف تان را روی برف بگذارید و خطر نفوذ آب به داخل آن را به جان بخرید. بنابراین، از یک کوله پشتی و یا کیف دوربین واقعی استفاده می کنید، مطمئن شوید که می توانید با کمترین تلاش ممکن به لوازم مورد نیاز دسترسی پیدا کنید.
راستش من خودم با سرهم کردن چند تا چیز جداگانه، یک کیف دوربین برزنتی مقاوم در برابر آب درست کردم. هر روز و در هر شرایطی از این کیف استفاده می کند و تا الان که کارم را راه انداخته است.

تکنیک ها
5. عکاسی با فرمت RAW (خام)
بعضی از دوربین های قدیمی، و یا حتی دوربین های جدیدتر، توانایی عکاسی با فرمت RAW را ندارند. با این حال، اگر امکانش بود با فرمت RAW عکس برداری کنید. این طوری دستتان در مرحله ویرایش بازتر است و راحت تر از فرمت JPEG می توانید مشکلات را رفع و رجوع کنید. اگر از عکس هایی با سایز فایل بزرگتر وحشت دارید، باید کارت حافظه اضافی (یا بزرگتر) همراه داشته باشد تا آمادگی سایز های بزرگ تر را هم داشته باشید.
6. هیچ وقت عکسی را در محل عکس برداری حذف نکنید!
خیلی وسوسه انگیز است که بعد از انداختن یک نگاه گذرا به صفحه ال سی دی دوربین عکاسی و یا به دلیل ترس از کمبود جا بخواهید عکسی را پاک کنید. اما هرگز تا وقتی عکسی را بر روی یک صفحه نمایش بزرگتر ندیده اید آن را پاک نکنید. خیلی وقتها پیش آمده یک عکس در صفحه ال سی دی دوربین مزخرف به نظر می رسیده، اما وقتی آن را به طور کامل بررسی کرده ام، عکس فوق العاده ای از آب درآمده است. از هیستوگرام خود استفاده تا میزان نوردهی دوربین خود را مشخص کنید (زیر توضیح داده شده است)، و یا اینکه کارت های حافظه اضافی همراه داشته باشید.
7. مراقب رد پای خود باشید
هم زمان که در حال راه رفتن روی برف ها هستید، شات مورد نظر تان را هم در ذهن خود نگه دارید. مراقب باشید در منطقه ای که می خواهید در آینده از آن عکس برداری کنید راه نروید... مگر اینکه خود رد پا ها هدف باشند.
8. از حالت دستی دوربین خود استفاده کنید
برف روشن و نورانی است و می تواند نورسنج داخلی دوربین را تشدید کند. اگر دوربین را در حالت AUTO، و یا حتی حالت APERTURE/SHUTTER PRIORIT بگذارید، بدون شک تصاویر تاریک خواهند شد چون دوربین در صدد جبران نور روشنی است که برف منعکس می کند. بهترین راه برای غلبه بر این مشکل این است با حالت دستی عکس برداری کنید.
با این حال اگر مجبورید با حالت Auto  یا Aperture/Shutter Priority عکس برداری کنید، می توانید با انجام کار های زیر با عدم توازن نوری مغابله کنید:
تنظیم EV compensation
و یا یک یک جسم تاریک را هدف قرار دهید و شاتر را تا نیمه فشار دهید، و سپس در همان حال دوربین را به سمت هدف مورد نظر حرکت دهید و شاتر را کامل فشار دهید.
9. اگر شما یک نور سنج دستی دارید، آن استفاده کنید!
رجوع کنید به مورد 8. به صورت دستی عکس برداری و از نور سنج استفاده کنید.
10. برای داشتن برف سفیدتر، کمی نور تصاویر را زیاد کنید
این مورد ممکن است با شماره 8 و 9 متناقض به نظر برسد، اما برف خیلی نا قلا است. در حالی که به چشم انسان زیبا، واضح و سفید به نظر می رسد، اما دوربین تان چنین چیزی نمی بیند. اغلب اوقات برف در عکس به رنگ آبی و یا خاکستری در می آید. یکی از راه های غلبه بر این مشکل استفاده از یک کارت خاکستری و تنظیم توازن سفیدی معمول است. اما زحمت این کار، به ویژه هنگام آراستن عناصر، می تواند بیش از حد دست و پا گیر باشد. بنابراین، وقتی دارید موارد قبلی که در مورد نور بود را اجرا می کردید، فراموش نکنید که به عکس های خود کمی بیشتر از معمول، نور بدهید. اگر همه چیز کمی بیش از حد روشن شد، می توانید بعدا در Lightroom و یا Aperture (و یا هر برنامه ویرایش تصویری که خودتان دوست دارید) نور را کم کنید.
11. از هیستوگرام تان استفاده کنید!
باز هم می گویم شاید دوربین شما این قابلیت را نداشته باشد، اما اکثر دوربین های دیجیتال و به خصوص DSLR ها، این قابلیت را دارند. بر تصویری که بر روی صفحه نمایش ال سی دی دیده می شود تکیه نکنند! واقعیت این است که این صفحه نمایش خیلی کوچک است، یا (به احتمال زیاد) روشنایی برف اطراف تان باعث می شود تصاویری که در معرض نور کمی بوده اند، خیلی روشن، و تصاویری که نوردهی شان درست بوده، بی رنگ به نظر برسند. این می تواند حذف کردن عکس ها بر اساس این پیش فرض ها خیلی وسوسه انگیز است، اما، همانطور که در بالا گفته شد، هیچ عکس را در محل عکس برداری حذف نکنید، حتی اگر در دوربین خیلی مزخرف بودند. از هیستوگرام تان استفاده کنید تا میزان نوردهی واقعی دوربین خود را تعیین کنید. همچنین می توانید از هیستوگرام به عنوان راهنما تنظیم تنظیمات در عکس برداری در حالت دستی استفاده کنید.
12. به طرز جادویی، دانه برف های در حال باریدن را در محل عکس بردای از تصاویر خود حذف کنید
گاهی اوقات، موقع عکسبرداری در بارش برف، دانه برف هایی که به دوربین نزدیک هستند باعث می شوند تصویر محو شود. یک راه ساده برای از بین بردن آن این است که دوربین خود را بر روی سه پایه سوار کنید، ISO را کاهش دهید، دیافراگم را باز کنید، و شاتر را با تاخیر فشار دهید – هرچه این تاخیر بیشتر باشد، بهتر است. دانه های برف دیگر زمان کافی ندارند که توسط دوربین گرفته شوند چون دارند حرکت می کنند، در نتیجه این توهم دست می دهد که اصلا وجود ندارد. جالب بود، نه؟
13. عکس های خود را جدا کنید؛ فقط از برف عکس نگیرید
در عکس خود علاوه بر برف، از عناصر دیگر هم بهره ببرید. مطمئنا، این پودر زیبا، خیلی فریبنده است، اما تمایل نگران کننده ای برای ادغام شدن با دوربین دارد، و خیلی سخت می توان فهیمد که یک کپه سفیدی خالص کجا تمام و کپه دیگر کجا شروع شده است. به غیر از مواردی که هدف شما نشان دادن جلال سفیدی است، کمی از عناصر دیگر را هم به عکس اضافه کنید.
در خانه
14. دوربین خود را به آرامی گرم کنید
این بر می گردد به موضوع تراکمی که داخل دوربین یا لنز تشکیل شده است. بهترین کار برای از بین بردن این تهدید این است که لوازم خود را داخل کیف بگذارید و آن را ببندید تا وارد خانه شوید و قبل از باز کردن آن، اجازه دهید مدتی همانطور باقی بماند. این طوری لوازم و به خصوص دوربینتان به همراه کیف و مابقی لوازم درون آن، به آرامی گرم می شود تا به دمای اتاق برسد. اگر لازم است کارت حافظه را از دوربین خارج کنید، باید قبل از رفتن به داخل خانه اینکار را بکنید. به این ترتیب مجبور نمی شوید دوربین خود را خیلی زود در معرض به هوای گرم قرار دهید.
15. به عکس های خود زندگی بدمید
با انجام چند گام، در مرحله ویرایش می توانید روح زندگی را در عکس هایتان جاری کنید. سفیدی چشم انداز، همراه با آسمان پوشیده از ابر و جو مه، باعث می شود تصویر بی رنگ و پر از ابهام باشد. یک راه ساده برای این ، حداقل در برنامه های Lightroom و Aperture ، این است که شدت سیاهی تصویر را افزایش دهید. اینطوری بعضی از جزئیاتی که قبلا مشهود نبود دیده می شوند، saturation تصویر افزایش پیدا می کند و آن مه آزار دهنده هم از بین می رود.

 

توسط : admin | تاریخ : 1395/12/21 | نظرات

داستان اختراع دوربین

آیا شما هم از آن دسته افرادی هستید که دوست دارید از شما عکس گرفته شود؟ و یا شاید یکی از کسانی هستید که دوست دارید هر لحظه را ثبت کنید تا آن را برای همیشه داشته باشید؟ صرف نظر از اینکه متعلق به کدام دسته هستید، آن چیزی که همه ما قدرش را می دانیم، وسیله ای است که به ما کمک می کند زمان را در قالب تصاویر متوقف کنیم! بله دوربین. دوربین بدون شک یکی از ارزشمند ترین اموال خیلی ازانسان ها و قطعا یکی از محبوب ترین اختراعات است. پروفایل های فیس بوک و دیگر شبکه های اجتماعی ما بدون عکس هایی از خود ، خانواده و دوستان مان ، انگار که یک چیزی کم دارد. شبکه های اجتماعی ، بدون عکس ، ناقص و عاری از زندگی به نظر می رسند. دوربین ها به ما این توانایی را می دهند که در دنیای اینترنت نام ها را با چهره ها همراه کنیم.
شروع زندگی دوربین های امروزی با دوربین های تاریک خانه ای بوده است ، دستگاهی که با استفاده از لنز یا سوراخ سوزنی ، تصاویر را به صورت وارونه بر روی سطوح قابل مشاهده نشان می داد و توسط یونانیان باستان و چینی ها استفاده می شد. در سال 1544، یک ریاضیدان به نام راینرز جما فریسیوس (Reiners Gemma Frisius) ، از این دوربین برای مشاهده خورشید گرفتگی استفاده کرد، سپس چهارده سال بعد یعنی در سال 1558، جیووانی باتیستا دلا پورتا (Giovanni Batista della Porta) این دوربین را به عنوان یک کمک وسیله برای طراحی معرفی کرد.
شاید تعجب کنید اگر بدانید زمانی هیچ روشی برای حفظ تصاویر تولید شده توسط این دوربین وجود نداشت. تنها کاری که می شد برای حفظ این تصاویر انجام داد این بود که آنها با دست ترسیم کرد. طرح تحول دوربین هایی که به اندازه یک اتاق بود، به دوربین های قابل حمل در سال 1685 توسط یوهان ذان (Johann Zahn) ارائه شد.
اولین دوربین توسط الکساندر ولکات (Alexander Wolcott) اختراع شد. طرح دوربین او در 8 می 1840 به ثبت رسید. با اختراع الکساندر ولکات این امکان میسر شد که تصاویری را به ثبت رساند که در طول زمان از بین نمی رفت.
با این حال، اولین عکس ها با اختراع الکساندر ولکات گرفته نشده اند. این جوزف نیسفور نیپس (oseph Nicéphore Niépce) بود که از یک جعبه چوبی کشویی برای عکس گرفتن استفاده کرد.
نیسفور نیپس یک دوربین کوچک را درست کرد که در آن از کاغذ کلرید نقره اندود استفاده شده که در معرض نور تیره می شد و از این رو این روش دائمی برای حفظ عکس نبود. برای بهبود بیشتر مکانیزم ، او از دوربین جعبه چوبی که توسط چارلز و وینسنت شوالیه (Charles and Vincent Chevalier) در سال 1826 درست شده بود استفاده کرد.
و این کار از اشتیاق نیسفور برای ارائه یک دستگاه بهتر به دنیای عکاسی کم نکرد. ده سال بعد در سال 1836 همراه با لوئی داگر (Louis Daguerre)، مکانیزم عکاسی عملی که به عنوان داگرئوتایپ شناخته شده است را ایجاد کرد. لوئی یک صفحه مسی را نقره اندود کرد و سپس آن را در معرض بخار ید قرار دارد تا حساسیت آن به نور بیشتر شود. به این ترتیب تصویر با استفاده از محلول نمک و بخار جیوه شکل می گرفت. هنری فاکس تالبوت (Henry Fox Talbot)، نامی دیگر در تاریخ دوربین، در سال 1840 در تلاش برای بهبود این فرآیند، کالوتایپ را ارائه کرد.
recordcanon
در سال 1855، دزیره وان مونکهون (Désiré van Monckhoven) صفحات خشک کلودین (آمیزه ی پیروکسیلین، الکل و اتر) را در دسترس قرار داد. به محض ابداع صفحات خشک ژلاتینی، ریچارد مادوکس (Richard Leach Maddox) کیفیت و سرعت صفحات مرطوب را وارد رقابت کرد. این رقابت سالم در درست کردن دستگاه های بهتر، باعث شد دوربین های خیلی کوچکی که در دست جا می شدند پا به عرصه حیات بگذارند. در آن برهه از زمان طرح هایی روی کار آمد که انتخاب ها را گسترش داد. همچنین زمان نوردهی کمتر، امکان گرفتن عکس های طبیعی را فراهم ساخت.
ابداع تحولی فیلمهای عکاسی ، بهبود قابل توجه ای در عکاسی به وجود آورد. جورج ایستمن (George Eastman) در سال 1885، فیلم های کاغذی را معرفی کرد و خیلی زود در سال 1889 به سلولوید (celluloid) روی آورد. کداک، همانطور که احتمالا خیلی ها به یاد دارند، ره آورد این نجیب زاده بود. دوربین در سال 1888 به بازار آمد. این دوربین فلاش نداشت و با فوکوس و سرعت شاتر ثابت، اما قیمتی پایین، مناسب مصرف کنندگان قشر متوسط بود. با این دوربین، با نوار فیلمی که از قبل داخل آن قرار داده می شد و امکان تعویض آن هم وجود داشت، می شد 100 عکس گرفت.
در سال 1990، ایستمن با معرفی یک دوربین  عکاسی جعبه ای ارزان و ساده به نام براونی (Brownie)، عکاسی را وارد مرحله جدید کرد. این دوربین به اندازه ای محبوب بود که تا سال 1960 بازار را به تصرف خود درآورده بود. با وجود گزینه های کم هزینه ترعکاسی که ایستمن ارائه کرد، کیفیت چاپ دوربین های صفحه ای بهتر بود و از این رو حتی در قرن 20 هم همچنان محبوب بودند. اسکار بارناک (Oskar Barnack) در سال 1913، فیلم سینمایی 35 میلی متر را برای عکاسی امتحان کرد تا کیفیت عکاسی را توسعه دهد. این طرح، و توسط لایتز (Leitz) به بازار عرضه شد، که آن را و در سال 1925 تولید کرد و لایکا (Leica) نامید.
کداک یک بار دیگر با رتینا وان (Retina I) با معرفی کارتریج 135، پا به بازار گذاشت. حتی با وجود اینکه این دوربین نسبتا ارزان بود، باز هم دوربین های فیلم رول انتخاب محبوب تری در میان مردم بود. در کمال تعجب مردم در سال های 1936 و 1939 به به ترتیب به آرگوس A (Argus A) و سپس آرگوس C3 (Argus C3) روی آوردند. همچنین در سال 1936، ژاپنی ها نیز شروع به تصرف بازار با معرفی کانن 35 میلی متری(Canon 35 m) کردند.
در سال 1952 اولین دوربین SLR ژاپنی با فیلم 35 میلی متری، با نام  آساهی فلکس (Asahiflex) محصول شرکت آساهی اپتیکال (Asahi Optical) معرفی شد. سپس بازار به قبضه شرکت های دوربین ژاپنی دیگر درآمد، مثل نیکون، یاشیکا، کنون. با ورود نیکون F به بازار، این شرکت موقعیت خود به عنوان ارائه کننده تجهیزات با کیفیت حرفه ای محکم کرد.
در میان این توسعه هایی که در دنیای دوربین ها شکل می گرفت، مردم شاهد نوع جدیدی از دوربین بودند که وارد بازار شد، مدل پلاروید 95 در سال 1948. که به عنوان دوربین تصویر فوری شناخته شده بود. این دوربین جالب و عجیب که توسط ادوین لند (Edwin Land) اختراع شده بود با استفاده از فرایند های شیمیایی در عرض 60 ثانیه، از نگاتیو، یک تصویر چاپی ظاهر می کرد.
جهان دوربین ها قدم به قدم به سوی بهبود تجربه عکاسی پیش می رفت. در سال 1960، Mec 16 SB آلمانی ، فن آوری دیگری را با قرار دادن نور سنج پشت لنز برای اندازه گیری بهتر نشان داد. دوربین های دیجیتال هم معرفی شدند که عکس ها را به جای فیلم ، بر روی کارت های حافظه حفظ می کرد.
و در اواخر 1980، نیاز به معرفی تجاری دوربین های دیجیتال موفق به وجود آمد و دوربین هایی مانند فوجی DS-1P، فوجی DS-X، دی کم (Dycam)، کداک DCS-100 وارد بازار شدند. با گذشت سالها، فرمت های مختلف مانند JPEG، MPEG محبوب شدند. ضبط ویدئو نیز تبدیل به جزئی از الزامات دوربین درآمد تا با تقاضای رو به رشد مطابقت کند. و اکنون این دوربین ها را همراه با سیستم GPS داخلی و گزینه برچسب گذاری جغرافیایی فوری در موبایل های خود نیز داریم.
خرید دوربین عکاسی

 

توسط : admin | تاریخ : 1395/12/25 | نظرات

انواع لنزهای خاص

به غیر از لنزهای معمولی دوربین ها با فاصله های کانونی مختلف ، لنزهای دیگری هم با ویژگی ها و یا طراحی های خاص وجود دارند.
لنزهای تله فوتو
اندازه و حجم لنزهای long-focus (که قابلیت فوکوس در فاصله های دور را دارند) بزرگ است ، چون علاوه بر خود لنز ، یک پایه و یا لوله نیز دارند تا لنز را در فاصله کانونی مناسب از فیلم نگه دارد. لنزهای تله فوتو جمع و جورتر هستند. ترکیب گروه های لنزها، بک فوکوس (back focus) (فاصله پشت لنز تا فیلم) را ایجاد می کند و همچنین باعث می شود طول کل لنز خیلی کوتاه تر از فاصله کانونی شود. اساسا، عبارت تله فوتو هم به لنزی با طول نوری کاهش یافته اعمال می شود. اما در عمل، به همه انواع لنز های long-focus، لنز تله فوتو یا "تله" می گویند.
اگر لنز دوربین قابل تعویض باشد ، می توان یک لنز تله کانورتر جانبی را بین لنز اصلی و دوربین قرار داد.
این کار باعث می شود یک لنز نرمال به یک سیستم تله فوتو جمع و جور تر تبدیل شود ، که هزینه اش کم تر از یک لنز تله فوتو خواهد شد اما باعث کاهش سرعت لنز اصلی می شود و معمولا وضوح را از بین می برد.
لنز های واید انجل (wide-angle) و رتروفوکوس (retrofocus)
لنز های واید انجل با فاصلۀ فوکوس کوتاه (Short-focus) ، معمولا در نزدیکی فیلم نصب می شوند. دوربین های تک لنزه انعکاسی ، نیاز دارند بین لنز و فیلم، فاصله معین کوچکی باشد تا با آینه های نوسانی تطبیق پیدا کنند. بنابراین لنزهای واید انجل (و گاهی اوقات normal- focus) برای چنین دوربین هایی، از طرح رتروفوکوس استفاده می کنند. در این حالت، بک فوکوس ، خیلی طولانی تر از فاصله کانونی است. هر دو تله فوتو و هم لنز رتروفوکوس باید مخصوص به استفاده ویژه ای که از آنها می شود طراحی شوند تا عملکرد تصویر مطلوب تضمین شود.
لنزهای فیش آی (Fish-eye)
برای تصاویری که زاویه ای بزرگتر از 110 درجه دارند ، سخت می شود لنز را به فیلم نزدیک کرد، تا اشعه ها از لنز و فیلم عبور کنند و واگرایی کافی به وجود آید. لنز فیش آی بر این مشکل غلبه می کند به این ترتیب که باعث می شود اشعه ها در پشت لنز، کمتر از جلوی لنز منشعب شوند. تصاویر حاصل ، به صور محسوس تحریف می شوند، و جزئیات تصویر در نزدیکی لبه ها و گوشه به تدریج فشرده می شود. لنز های فیش آی معمولا زاویه بین 140 تا 210 درجه را پوشش می دهند و برای ایجاد افکت واید انجل غیر معمول، که تحریفات ایجاد شده در تصویر در واقع یک عنصر تصویری عمدی هستند ، استفاده می شود.
لنزهای آینه ای
می توان با نور منعکس شده از آینه های خمیده نیزعکس برداری کرد. این روش ، که مدت ها در تلسکوپ های نجومی استفاده می شد، به سیستم لنزهای long-focus کوتاه اطلاق می شود که مسیر نور به روی خود لنز بر می گرداند. در لنزهای آینه ای و یا سیستم های بازتابی (catadioptric) خطاهای رنگی وجود ندارد. خطاهای دیگر را نیز می توان با ترکیب یک یا چند لنز مناسب اصلاح کرد. چینش این سیستم ، که دهانه مرکزی در آینه اصلی قرار دارد، باعث می شود متوقف کردن یک دیافراگم عادی سخت ، و برای کنترل انتقال نور، از فیلترهای خنثی چگالی استفاده شود.
لنز های با فوکوس متغیر
در لنزهای با فوکوس متغیر، فاصله کانونی را می توان با حرکت برخی از عناصر سیستم لنز تغییر داد. از این رو می توان به جای چندین لنز مختلف از یک لنز استفاده کرد.
لنزهای با فوکوس و یا زوم متغیر در اصل برای عکاسی سینما توسعه داده شده بودند ، که در آن، تنظیم فاصله کانونی در طول یک شات، موجب زوم این و یا زوم اوت شدن می شد (همانطور که از اسمش مشخص است). اما در حال حاضر به طور گسترده ای در دوربین های رفلکس تک لنزه استفاده می شود که در آن رفلکس یاب ، موجب ارزیابی دائمی و دقیق از پوشش تصویر می شود. در هنگام زوم کردن با یک لنز زوم واقعی، مقیاس تصویر تغییر می کند نه وضوح آن؛ با این حال، با برخی از لنزهای چند کانونی، لازم است در فواصل کانونی مختلف، دوباره فوکوس کرد. لنزهای زوم چون باید در محدوده فاصله های کانونی اصلاحاتی ایجاد کنند، سیستم های پیچیده ای حاوی 12-20 عناصر هستند. نسبت فاصله کانونی لنز های زوم برای دوربین ثابت، از 2: 1 تا 1: 4 یا بیشتر است (به عنوان مثال، 35-135 میلی متر برای یک رفلکس 35 میلی متری).
سیستم های متغییر
در یک دوربین شاتر سطح کانونی (focal-plane shutter)، محدوده قابل استفاده از فاصله کانونی عملا نامحدود است. لنز در دوربین های شاتر برگی (leaf shutter)، یا در مقابل شاتر نصب می شود و یا با شاتر عوض می شود. برخی از طرح ها، از لنزهای قابل تبدیل استفاده می کنند که اجزای پشتی آن همراه با شاتر داخل دوربین قرار می گیرند. به این ترتیب لنزهای جلویی قابل تعویض، در ترکیب با لنزهای ثابت پشتی، فواصل کانونی مختلفی فراهم می کنند. لنزهای View-camera – که معمولا شاتر خودشان را دارند - روی لنز های سوار می شوند که به دوربین استاندارد جلویی نصب می شوند.
لنز آفوکال (غیر کانونی، afocal)، باعث به وجود آمدن افکت فاصله کانونی جایگزین با یک لنز دوربین ثابت می شود. این لنزها تلسکوپ هایی بدون فاصله کانونی هستند(به همین دلیل به آنها غیر کانونی می گویند). فاکتور بزرگنمایی آنها حاکی از اثری است که بر روی مقیاس تصویر ایجاد می کنند.
پوشش لنز
وقتی نور از یک محیط نوری به محیط نوری دیگری عبور می کند (به خصوص از هوا به شیشه لنز و بالعکس)، حدود 4 تا 8 درصد آن توسط بازتاب خط اتصال دو محیط از بین می رود. این از دست رفتن نور، موجب ساخته شدن لنزهای چند عنصره (multielement) پیچیده شده است. مقداری از نور منعکس شده، به شکل تصاویر شبح و یا لکه های نور، یه به شکل نورهای پراکنده ناواضح در فیلم ظاهر می شوند.
برای کاهش از دست رفتن نور، سطوح اتصال هوا به شیشۀ لنزهای مدرن، معمولا یک پوشش نازک میکروسکوپی پوشیده از فلوریدهای فلزی دارد. این پوشش اشعه های منعکس شده را حذف می کند. البته این حذف کامل، در صورتی که ضخامت پوشش و ضریب شکست دقیقا یکی باشند، فقط می تواند برای نورهای با طول موج یکسان رخ دهد. سطح این لنز ها در عمل، در حدود 0.5 درصد از نور سفید را منعکس کند. پوشش های متعدد می تواند بازتاب محدوده طول موج های وسیع تر را کاهش دهد.

توسط : admin | تاریخ : 1396/01/05 | نظرات

آموزش عکاسی در طبیعت

این مقالۀ آموزشی کامل و جامع ، یکی از بهترین مقاله ای هایی است که تا به امروز در مورد عکاسی در طبیعت منتشر کرده ایم.ما به جای اینکه در مورد هر موضوع ، مقالات جداگانه بنویسیم ، فکر کردیم ایده بدی نباشد که همه چیز را در یک مقالۀ واحد بگنجانیم ، به طوری که خوانندگان بتوانند بهترین نتیجه را بگیرند و راحت تر بتوانند مطالب را دنبال کنند. البته این آموزش همچنان کار دارد و در آینده بخش های بیشتری به آن اضافه خواهد شد، بنابراین حتما آدرس سایت را بر روی مرورگر خود بوکمارک کنید!
نکته: تمام مواد ارائه شده در این مقاله و توصیه ها و راهنمایی ها ، بر اساس تجربه خود نویسندگان در زمینه عکسبرداری است. اگر تجارب شما با این موارد فرق می کند و یا با هر یک از اظهارات بیان شده موافق نیستید ، لطفا دیدگاه خود را در بخش نظرات به ما اطلاع دهید. ما همیشه پذیرای انتقادات سالم هستیم.

اهمیت نور

امیدوارم همه بدانند که "ساعت طلایی" چیست؛ اما برای آن دسته از افرادی که نمی دانند ، ساعت طلایی به ساعات اولیه طلوع خورشید و ساعات نزدیک به غروب خورشید می گویند. ساعت طلایی به دلایل زیادی زمان بسیار خوبی برای عکاسی است ، اما سه دلیلی که در اینجا عنوان می کنیم تناژ نور، نور نرم و پراکنده ای که در این ساعات پخش می شود و ارتفاع خورشید نسبت به سوژه است. به عکس نمونه زیر که در طول صبح زمانی که نور طلایی است گرفته شده نگاهی بیاندازید.

Immature Bald Eagle in Sunrise Light


اگر از نزدیک به عکس نگاه کنید، خواهید دید که پرنده به زیبایی روشن شده و حتی زیر بدنش هم نور روشنی وجود دارد، تقریبا مثل این است که یک بازتابنده طلایی زیر آن گرفته ام. در ضمن هیچ قسمتی در معرض نور بیش از حد نیست. اصل مطلب این است که نور صبح و عصر نرم تر و ملایم تر است، بنابراین هنگام عکسبرداری از حیوانات حداکثر استفاده را از ساعات طلایی بکنید. همچنین، به دلیل اینکه در این زمان خورشید در آسمان پایین تر است، به طور مساوی به سوژه نور می تاباند و حرارت زیبایی به نور می دهد.
نکته اصلی در مورد ساعت طلایی ، خود ساعت نیست بلکه نکته این است که اولین و آخرین نور ابزارهایی قدرتمند هستند و نور شدید آفتاب ظهر به راحتی می تواند عکس را خراب کند. همچنین آفتاب ظهر سایۀ بسیار قوی ایجاد می کند که بخش های تاریکی بر روی حیوان و بر روی زمین ایجاد می کند. عکس هایی که در بالا نشان داده شده اند هیچ سایۀ قوی ندارند ، چرا که در نور اوایل صبح عکس برداری شده اند. تفاوت تناژ هم به این دلیل است که تصویر سمت چپ 45 دقیقه زودتر از عکس سمت راست گرفته شده است. هر دو عکس از یک سوژه یکسان گرفته شده اند اما با هم تفاوت هایی دارند. نکته این است که نور در نتیجه نهایی عکس تاثیر به سازیی دارد و هنگام عکسبرداری باید این فاکتور را در نظر بگیرید.
نکته:
·         اگر می خواهید در نور صبح عکس برداری کنید، باید زود از خواب بیدار شوید.
·         شاید نیاز باشد برای رسیدن به محل مورد نظر مسافتی را طی کنید.
·         باید صبر داشته باشید تا زمان مناسب نور مناسب به سوژه بتابد.
·         به سرعت شاتر و سطح نور باشد.
·         حواستان به white balance باشد  بهتر است در حالت خودکار نباشد.


 آب و هوا

همیشه باید قبل از عکس برداری آب و هوا را چک کنید ، اما اجازه ندهید آب و هوا بر روی تصمیم گیری شما برای بیرون رفتن و عکس برداری تاثیر بگذارد. من به این نتیجه رسیده ام که آب و هوا بیشتر وقت ها آنقدر هم مهم نیست یا به عبارت دقیق تر، آب و هوا می تواند دوست شما باشد. عکاسی از گوزن و یا حیوانات شاخدار بزرگ دیگر در روزهای ابری بهتر انجام می شود. با این حال، عکس برداری از پرندگان و یا آسمان در روزهای ابری زمستان می تواند منجر به نتایج وحشتناکی شود. از اینکه در روزهای برفی و بارانی از خانه بیرون بروید و عکس برداری کنید نترسید، تا وقتی امتحان نکنید نمی دانید چه چیزی از آب در می آید. روزهای بعد از طوفان، نور و آسمان شگفت انگیز می شود. همیشه آماده باشید - هیچ قانون سفت و سختی برای اینکار وجود ندارد. شرایط آب و هوایی مختلف را به عنوان فرصت های جدید برای عکاسی در نظر بگیرید و از خانه بیرون بزنید.

گوزن

عکس بالا درست بعد از باران گرفته شده است، نظر من جزئیاتی که آب و هوا به عکس اضافه کرده عالی هستند.
در واقع من هوای مرطوب را بیشتر ترجیح می دهم چون مو و پشم آنها طبیعی تر است. به نظر من، تمام این جزئیات اضافی داستان عکس را جالب تر می کند.
در عکس بالا می بینید که آسمان نیمه ابری، بهترین زمان برای عکاسی از گوزن شمالی است. دلیل اینکه من عاشق روزهای ابری برای عکس برداری از حیوانات هستم این است که هیچ سایه ای از شاخ گوزن وجود ندارد که بخواهد عکس را خراب کند. پیدا کردن یک گوزن شمالی خودش به اندازه کافی سخت است، چه برسد به اینکه یک گوزن شمالی بزرگ پیدا کنید اما عکس تان به خاطر سایه های قوی یک روز آفتابی خراب شود.

به تجربه فهمیده ام که گوزن های شمالی ، صبح ها و شب ها فعال تر هستند و پیدا کردن آنها در این زمان ها راحت تر از ساعات آفتابی است.
یکبار سعی کردم در یک زمان از سال ، در یک مکان یکسان و از سوژه ها یکسان دو عکس بگیرم. مهم نیست که شما کدوم عکس را ترجیح می دهید ، این یک انتخاب شخصی است. فقط نور را در نظر داشته باشید. من عکس پایین را ترجیح می دهم و دلیلش هم این است: پس زمینه زیباتر به نظر می رسد، نور به طور مساوی به گوزن شمالی تابیده است، هیچ شاخی سایه نینداخته است و هیچ نور منحرف کننده و یا سایه درختی وجود ندارد. شما همیشه نمی توانید نور را انتخاب کنید، تنها کاری که می توانید بکنید این است که به مکان مورد نظر بروید و با چیزهای موجود سروکله بزنید. می توانید سوژه هایتان را بر اساس آب و هوا انتخاب کنید، مثلا در روز روشن و آفتابی، می توانید در نور اول صبح از گوزن شمالی عکس برداری کنید و سپس هنگامی که نور شدیدتر شد دنبال سوژه های دیگری بگدر این زمان هیچ سایه ای وجود ندارد. در کل هوای نیمه ابری، شرایط بهتری برای عکاسی در طبیعت فراهم می کند.
ظاهر حیوانات در هوای مرطوب با هوای خشک فرق می کند. پوست و موی آنها در هوای مرطوب بافت بیشتری دارد و محیط هم نگاه طبیعی تر است. البته نه اینکه باران شدیدی ببارد که نتوان هیچ عکسی گرفت؛ نم نم باران و یا بعد از متوقف شدن باران بهترین زمان است.

Coastal Grizzly Bear Photo


عکس بعدی در آلاسکا و در نم نم باران گرفته شده است، بافت موی خرس و همچنین حرکت قطرات آب از روی پنجه توله خرس را ببینید که رنگ سبز چقدر پر رنگ تر و براق تر شده است و در ضمن به خاطر باران ، خبری از هیچ حشره ای  دور و بر خرس نیست.

تهیه شده توسط : رکورکانن


نمایندگی کانن

خرید دوربین دست دوم

توسط : admin | تاریخ : 1396/02/23 | نظرات